این بررسی از دوران باستان آغاز شده است و تا دوران پست مدرن ادامه دارد. در یک تقسیم بندی کلی، به بررسی روایت های کلاسیک، مدرن و پست مدرن از عالم پرداخته شده است. این تقسیم بندی به این معنا نیست که با ظهور تفکر و هنر مدرن، تفکر و هنر کلاسیک و با ظهور تفکر پست مدرن، هنر و تفکر مدرن و کلاسیک به کلی به فراموشی سپرده شده است. این ایده امری نا معقول است و با دستاوردها و دیدگاه های پست مدرن در تضاد به نظر می رسد.هدف اصلی در پژوهش حاضر روشن سازی تحول روایت و به ویژه جایگاه سوژه از آغاز دوران باستان تا دوره پست مدرن است. در این مقاله کوشیده ایم تحول های روایت را همراه با  مصداق های زبانی و هنری آن بررسی کنیم و نشان دهیم که چگونه روایت های زبانی و هنری، از دیر باز تا کنون دستخوش تغییر شده اند.

منظوم­ گردانی روایت­ های داستانی منثور همواره یکی از علایق شاعران فارسی­ زبان بوده است. یکی از مهم ترین جریان های منظوم­ گردانی روایات داستانی دینی در ایران که تاکنون هیچ توجهی به آن نشده، جریان منظوم­ گردانی روایت­ های داستانی عهد عتیق است. در این فرایند، افزوده هایی به روایت­ های منثور اصلی اضافه می­ شود. هدف اصلی در مقالة حاضر بررسی کارکرد این افزوده­ ها در بازروایت منظوم است. برای رسیدن به این هدف، الگوهای اضافه شدن این افزوده ها در سه نمونه از مهم­ ترین منظومه­ های برگرفته از عهد عتیق (موسی­ نامه و یوسف و زلیخا از شاهین شیرازی و عقیدت یصحق از ملا امینا) بررسی شده است. بدین منظور منظومه ی روایی با اصل آن در کتاب مقدس تطبیق داده شده است. نتیجه ی بررسی حاکی از آن است که این افزوده ها براساس یکی از الگوهای تبیینی، توسعه ای و متداعی به متن اضافه شده­ اند. در الگوی تبیینی، علت یک رویداد مبهم در حدود رویدادهای واقعی و گاهی فراواقعی بیان می­ شود. در الگوی توسعه ای، افزوده هایی نظیر تقدیر و همراهی خداوند با انبیا، خصوصیات جسمانی، ویژگی های روحانی و تیره بختی به متن افزوده می گردد. در الگوی متداعی، اغلب از تداعی میان یک جزء و کل مشابه آن استفاده می شود. با توجه به اینکه هر سه الگو در ضمایم تورات نیز به همین صورت کاربرد داشته است، بنابراین به احتمال قریب به یقین شاعران متأخر الگوهای مذکور را از این ضمایم اقتباس کرده اند. درنهایت باید گفت سویه ی اصلی همه ی این افزوده­ ها تفسیر روایت منثور با هدف اقناع و جهت­ دهی ذهنی مخاطب بوده است، نه فقط روایت خلاقانه و ادیبانه ی آن.

هدف: ارائه و توضیح روش تحلیل روایت: مهم ترین(تعاریف، کاربردها، اهداف، نقات قوت و ضعف، ویژگی ها، روش فرآیند، روایی و پایایی)روش گردآوری: مرور و مطالعه اسناد و منابع اطلاعاتی از کتاب و مقالات فارسی و انگلیسییافته ها: روایت گویی فعالیت بسیار مهم است، زیرا روایت ها به افراد کمک می کند تا تجربیاتشان به صحنه هایی معنادار از یک داستان تبدیل شوند. این امر مستلزم استفاده از روش های استدلال فرهنگی و ارائه محتوا است.روایت یک طرح اساسی برای پیوند دادن رویدادهای انسانی است که ترکیبی قابل درک را ایجاد می کند. روایت پژوهی از دو منظر طرح پژوهش و خروجی یک پژوهش مورد توجه قرار گرفته است. طرح تحقیق برای گردآوری و تحلیل روایت افراد از تجربیاتشان در طول زندگی استفاده شده است و خروجی تحقیق به بیان تحقیق پژوهشی اشاره دارد که به صورت داستانی به مخاطب ارائه می شود. یکی از مهم ترین تفاوت های قوم نگاری با پژوهش روایی این است که هدف مردم نگاری بررسی و درک فرهنگ و معنای آن بر اساس مشارکت کنندگان مختلف (رفتار، ارزش، طرز تفکر و...) است. در حالی که در تحقیق روایی، هدف آن شناخت تجربیات فردی و معنای آنهاست. داده های روایی مانند انواع مختلف داستان ها به روش های مختلفی از جمله مصاحبه های نیمه ساختاریافته، زمینه های کامپیوتری، مکالمات نوشتاری، روش های قوم نگاری، و زمینه های کاربردی مانند درمان جمع آوری می شوند.مطالعات روایت زندگی راهی قانع کننده برای آزمایش فرضیه ها ارائه می کند، زیرا آنها پویایی های روان شناختی غنی در زندگی انسان را نشان می دهند.نتیجه گیری: تحلیل روایی به عنوان یک روش کیفی برای پیشبرد تحقیقات اجتماعی، به طور فزاینده ای مورد استفاده محققان علوم اجتماعی و سایر حوزه ها قرار گرفته است

مقاله حاضر می کوشد سیر گذار از وجوه اخلاقی روایت ـ به عنوان یکی از مفاهیم نظریه ادبی ـ را تا طرح مفهوم «اخلاق روایت» بر اساس چنان وجوهی شرح دهد. مهم ترین این وجوه عبارت اند از: نسبت «روایت و فهم»، «روایت به مثابه بنیان هویت»، «روایت و دیگری»، «روایت و تخیل» و در نهایت «روایت، فضیلت و حکمت عملی». به منظور تبیین این موضوع هم در زمینه ادبیات و هم فلسفه، پس از معرفی اجمالی مفهوم و نظریه های روایت معاصر از رویکردهای تازه ای یاد می شود که بر کارکرد روایت در زمینه فهم متمرکز شده اند. سپس با استفاده از روش تحلیل و استنتاج نشان داده می شود نسبت روایت با فهم و فهم از خویشتن موجب می شود روایت بتواند نقشی را در بنیان اخلاق نیز ایفا کند؛ چراکه فهم از خویشتن در هرمنوتیک فلسفی با وجود پیوند می یابد، هویت آدمی وجهی روایی به خود می گیرد و از این میان «هویت روایی» سربر می کشد. در نتیجه خویشتن جز در پرتوی «دیگری» تقوم نمی یابد و طرح مفهوم «دیگری» لاجرم امکان طرح اخلاق و در نتیجه ایفای نقش روایت را در اخلاق ممکن می سازد. از طرف دیگر روایت هم به خاطر اهمیتش برای اصل قاعدۀ زرین و هم به مثابه محمل تخیل اخلاقی، اهمیت بسیاری دارد. در نهایت روایت و داستان به دلیل غنای خود زمینه ای را برای کسب فضایل و اقدام مطابق با حکمت عملی فراهم می سازد. نتیجه اینکه روایت می تواند نقشی اساسی در حوزه اخلاق ایفا کند. در نهایت می توان از مفهوم «اخلاق روایت» به عنوان شکلی از اخلاق هنجاری و سه دسته تقریر آن سخن گفت.

عشقت رسد به فریاد ار خود بسان حافظ                                                  قـرآن زبـر بـخـوانــی در چــارده روایــتیکی از ابیات مورد بحث در دیوان حافظ که به اصطلاح محل نزاع است بیت یاد شده است. مشکل از چند حیث است.1. در مصراع اول «گر خود» صحیح است یا «ار خود» یا «ور خود»؟2. در مجموع، بیت را باید قضیه ای شرطیه دانست و معنا کرد یا به گونه ای دیگر؟3. مراد از چارده روایت در مصراع ثانی چیست؟در این نوشتار ما درپی بیان آنیم که اولا دو ضبط «گر خود» و «ار خود» که به یک معنایند و در شش نسخه اقدم (پیش از 850 ه.) آمده اند، بر ضبط «ور خود» که تنها در یک نسخه آن دوره (پیش از 850 ه.) آمده و شاذ و مشکوک است، ترجیح دارد.ثانیا و برمبنای نکته نخست باید در مجموع، بیت را قضیه ای شرطیه دانست و معنا کرد.و ثالثا مراد از چارده روایت، روایات چهارده معصوم علیهم السلام است در تفسیر و تبیین قرآن کریم. امید که این بحث در نظر افتد و راهگشا باشد.

هرگز از خود پرسیده اید که تهران کجا است؟ یا تهرانی ها چه مردمانی هستند؟ شاید تاکنون مجال چنین سوال هایی برایتان فراهم نشده باشد یا دلیلی برای طرح این موضوعات نداشته اید. با این حال، اگر به دلیلی کنجکاو بوده اید که بدانید تهران کجا است، یا برای کسی تهران را شرح داده اید، احتمالا پاسخی شبیه به این شنیده یا بیان کرده اید.

این مقاله به بحث درباره یکی از روشهای نقد ادبی تحت عنوان معناشناسی می پردازد. ابتدا تفاوت میان معناشناسی و نشانه شناسی را باز نموده سپس کوچکترین عناصر روایی را مورد بحث قرار خواهیم داد. در این راستا برنامه های روایتی پایه نیز تشریح خواهد شد و سپس در یک نظرگاه کلی طرح روایت کلی مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

هر پدیده نسبتا دامنه داری که دارای سیری پیش رونده باشد، ساختار روایی ساده ای را در بطن خود می پروراند. در این ساختارِ ساده گویی، عناصر تشکیل دهنده پدیده از نقطه A به سمت B ، از B به سمت C و ... حرکت می کنند؛ شبیه رشد تکاملی دانه تا مرحله درخت شدن و میوه دادن. آنچه به ساختاری پیش رونده و روایی شکل داستانی می بخشد، گشتارهایی است که از سوی نویسنده/ راوی بر پیکره موضوع تحمیل می شود؛ این گشتارها در توالی خطی- زمانی داستان قابل تحلیل اند. مقاله حاضر، در تحلیل ابعاد زمانی روایت داستانی، بر دو مدخل اصلی زمان روایت و دامنه زمانی روایت شدگی تاکید دارد: در مدخل نخست با سه گونه زمان تقویمی، زمان حسی و زمان روایت مواجه می شویم. در مدخل بعدی مقاله نیز، پنج محور کلی صحنه، گسترش، چکیده، حذف و زمان حال اخلاقی مطرح خواهد شد؛ توضیـح اینکه ضمن تطبیق مباحث مطرح شده با نمونه هایی از رمانهای معاصر، در پایان هر مدخل، قصه هایی از مثنوی نیز، متناسب با موضوع، ارایه و تحلیل شده است.