به منظور ارزیابی و شناسائی ظرفیت ژنتیکی ژنوتیپ های زردآلوی موجود در ایران آزمایشی در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی با هفت تیمار و سه تکرار طراحی و از شهریور 1383 در ایستگاه تحقیقات باغبانی سهند به اجرا در آمد. در این تحقیق ژنوتیپ های امیدبخش انتخابی به شماره های 177، 190، 390، 414، 416، 464 و 269 با رقم تجاری اردوباد 90 (به عنوان شاهد) به مدت هفت سال مقایسه شدند. نتایج نشان داد که بین عملکرد باردهی و تاریخ تمام گل ژنوتیپ و رقم شاهد اختلاف معنی دار وجود نداشت. دامنه رسیدن میوه بین زودرس ترین و دیررس ترین ژنوتیپ حدود 45 روز بود. ژنوتیپ 414 سنگین ترین میوه (57.6 گرم) و بیشترین نسبت وزن میوه به هسته (30.3) را داشت. کمترین اختلاف ضخامت گوشت میوه رقم شاهد با ژنوتیپ 464 و بیشترین اختلاف معنی دار آن با ژنوتیپ 269 به دست آمد (p£0.05). بر اساس نتایج صفات بیوشیمیایی، بیشترین اختلاف معنی دار با 7.7 درصد بین مقدار قند (TSS) ژنوتیپ های 416 و 177 و با 1.2 درصد بین محتوای اسیدهای آلی کل ژنوتیپ های 390 و 177 به دست آمد (p£0.05). اختلاف بین اسیدیته فعال (pH) میوه ژنوتیپ ها معنی دار نبود. یک همبستگی منفی و معنی دار (r2= 0.8) نیز بین محتوای اسیدهای آلی کل و اسیدیته فعال میوه ژنوتیپ وجود داشت. بر اساس کل نتایج به دست آمده ژنوتیپ 177 به منظور تازه خوری، ژنوتیپ های 464 و 390 برای فرآوری و ژنوتیپ های 190، 414 و 269 برای مصارف دوگانه شناسایی شدند.

این پژوهش با هدف افزایش دو رگه طبیعی زردآلو × گوجه در شرایط درون شیشه ای به منظور دستیابی به پایه های همگروهی و استفاده از پتانسیل مقاومت به سرمای آن در نواحی سردسیر شمال غرب کشور در سال های 1381و 1382 در دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز انجام شد. در مرحله استقرار، ریز نمونه های تک جوانه ای در محیط کشت WPM و M1 نسبت به محیط MS ، رشد مناسب و استقرار موفق تری از خود نشان دادند. در مرحله پرآوری از ریز نمونه های نوک شاخساره تولید شده از کشت های درون شیشه ای استفاده شد و بالاترین نسبت افزونگری شاخساره در محیط کشت WPM با 1 میلی گرم در لیتر BAP به دست آمد. شاخساره های با طول به تقریب 3 سانتی متر، در محیط کشت WPM و با استفاده از غلظت های مختلف دو نوع تنظیم کننده رشد IBA و NAA با موفقیت ریشه دار شدند و بالاترین درصد ریشه زایی با IBA و NAA به ترتیب در غلظت های 6.5 و 2.2 میلی گرم در لیتر به دست آمد. سازگار کردن شاخساره های ریشه دار شده به شرایط گلخانه ای با استفاده از سیستم مه افشانی، با موفقیت (64.3%) انجام شد.

صمغ های مترشحه ی گیاهی قدیمی ترین عوامل پایدار کننده و غلیظ کننده در مواد غذایی هستند که در صنعت غذا استفاده گسترده ای دارند. در این میان صمغ های مترشحه از تنه ی درختان کمتر مورد بررسی علمی قرار گرفته است. در این پژوهش ترکیبات شیمیایی صمغ درخت زردآلو اندازه گیری شد و اثر دما های مختلف (25، 30، 40، 50، 60، 70 و 80 درجه سانتی گراد) بر حلالیت و ظرفیت حفظ آب صمغ درخت زردآلو مورد مطالعه قرار گرفت. اثر غلظت های مختلف (0.5، 1، 1.5 درصد وزنی- حجمی) صمغ درخت زردآلو بر ظرفیت امولسیون کنندگی و پایداری امولسیون روغن در آب بررسی شد. نتایج نشان داد که افزایش دما سبب افزایش حلالیت صمغ درخت زردآلو می شود در حالی که ظرفیت حفظ آب به دلیل کاهش بخش نامحلول صمغ کاهش یافت. با افزایش غلظت صمغ زردآلو، ظرفیت امولسیون کنندگی و پایداری امولسیون روغن در آب افزایش یافت.

جهت ارزیابی خصوصیات کیفی و آنتی اکسیدانی هیبرید بین گونه ای و مقایسه آن با برخی ارقام آلو و زردآلو، آزمایشی در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 رقم زردآلو و 2 رقم آلو همراه با یک هیبرید بین گونه ای آلو - زردآلو تحت شماره KH105 (با 3 تکرار) صورت گرفت. میوه ها در مرحله رسیدگی فیزیولوژیکی بر اساس شاخص مواد جامد محلول برداشت و سفتی بافت میوه، اسیدیته، درصد مواد جامد محلول، pH، مقدار آسکوربیک اسید، محتوای فنل و فلاونوئید کل، ظرفیت آنتی اکسیدانی کل میوه ها مورد اندازه گیری قرار گرفتند. نتایج نشان داد که آلوی شابلون بیشترین سفتی بافت میوه را داشت. بالاترین و پائینترین محتوای مواد جامد محلول میوه به ترتیب در رقم نصیری و درشت ملایر ثبت شد. بیشترین مقدار اسید آسکوربیک میوه مربوط به رقم قربان مراغه و پائین ترین میزان آن مربوط به هیبرید بین گونه ای بود. بالاترین محتوای فنل کل میوه در آلوی شابلون ثبت شد. در کل میزان فنل کل آلوها و هیبرید بین گونه ای مورد مطالعه به مراتب بیشتر از ارقام زردآلوی مورد مطالعه بود. در خصوص میزان فلاونوئید کل میوه، اختلاف معنی داری بین ارقام آلو، زردآلو و هیبرید بین گونه ای آنها وجود نداشت. میزان فعالیت آنتی اکسیدانی میوه های آلو به مراتب بالاتر از میوه های زردآلوی مورد مطالعه بود، در حالیکه میزان فعالیت آنتی اکسیدانی هیبرید بین گونه ای حدواسط بین آلو و زردآلو بود.

1یکی از روش های کاهش خسارت تنش های محیطی در گیاهان، ایجاد سایبان است. به دلیل تغییر شرایط محیطی گیاه در زیر سایبان به ویژه نور و دما، تغییر در واکنش های بیوشیمیایی و ویژگی های کیفی محصول اتفاق خواهد افتاد. با توجه به توسعه سایبان در کشور، این مطالعه برای بررسی تأثیر استفاده از سایبان بر ویژگی های کیفی میوه زردآلو رقم رجبعلی در ایستگاه تحقیقات بسطام، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی شاهرود طی سال های 1400 و 1401 (فروردین تا شهریور ماه) ،با توری رنگ سبز و سایه اندازی 30 درصد انجام شد. ویژگی های ظاهری (طول، قطر و وزن میوه)، درصد مواد جامد محلول کل، اسیدیته قابل تیتر، رنگ، ویتامین ث، میزان فنول کل، ظرفیت آنتی اکسیدانی کل و سفتی بافت میوه در نمونه های تیمار و شاهد اندازه گیری و با استفاده از آزمون t در سطح احتمال 5 درصد مقایسه شدند. بر اساس نتایج به دست آمده، میانگین وزن میوه ها در مرحله رسیدن کامل در شاهد 31/48 گرم و تیمار58/78 گرم بود. اختلاف بین رنگ نمونه های تیمار و شاهد معنی دار بود. مقدار a* در نمونه های شاهد بیشتر از مقدار آن در نمونه های تیمار بود. تفاوت معنی داری بین میزان فنول کل و فعالیت آنتی اکسیدانی کل بین تیمار و شاهد مشاهده شد. مواد جامد محلول کل به ترتیب در شاهد و تیمار در مرحله رسیدن کامل میوه 71/13 و 10/13 درصد، بود. بر اساس نتایج، استفاده از سایبان تا پایان رسیدن میوه روی درختان زردآلو  به مدت 6 ماه، علاوه بر تغییر ویژگی های کیفی، موجب دیررس شدن محصول نیز شد.

به منظور برآورد نیاز دمایی چند رقم زردآلو و تعیین ارتباط آن با زمان گل دهی، آزمایش طی سال های 78-1376 روی پنج رقم زردآلوی تجارتی به اسامی نصیری، اردباد، قرمز شاهرود، قربان مراغه و درشت ملایر در ایستگاه تحقیقات باغبانی سهند اجرا شد. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی و با روش کشت قلمه های تک جوانه ای در محیط با شرایط قابل کنترل به صورت دوره های 15 روزه از اواسط تابستان تا اواخر زمستان انجام و از طریق برآورد واحدهای سرمایی (Chill-units) و مجموعه درجه ساعات رشد (Growth degree hours) مقدار نیاز سرمایی و حرارتی محاسبه گردید. نتایج نشان داد ارقام در دست بررسی با وجود داشتن زمان گل دهی یکسان از نظر مدت زمان مراحل مختلف رکود و مقادیر نیاز سرمایی و دمائی با هم اختلاف داشته و رفتارهای متفاوتی نشان می دهند. رقم قربان مراغه با رکود کوتاه مدت، زودتر از بقیه ارقام خواب فیزیولوژیکی خود را تمام کرده و دارای نیاز سرمایی نسبتاً کمتر و نیاز دمائی بیشتری بود. در صورتی که ارقام نصیری و اردباد زمان رکود طولانی داشتند، دیرتر از بقیه ارقام از خواب خارج شدند و دارای نیاز سرمایی بیشتری بودند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این آزمایش با هدف به تاخیر انداختن زمان گلدهی به منظور عدم مواجه گلهای درختان زردالو با سرمای دیررس بهاره انجام شده است. در این راستا و با استفاده از اسید جیبرلیک به دو صورت خالص GA3 و ناخالص (برلکس) در غلظتهای مختلف (0، 50، 100، 200 و 300 میلی گرم در لیتر) محلول پاشی در دو زمان (1/6/86 و 1/7/86) بر درختان زردآلو رقم عسگرآباد در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دکتر نخجوانی ارومیه انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو فاکتور (زمان و غلظت محلولپاشی) در سه تکرار انجام شد. نتایج حاصل از تجزیه واریانس نشان داد که اثر اسید جیبرلیک به صورت خالص و ناخالص بر تاخیر در گلدهی در سطح آماری یک درصد بسیار معنی دار بود و مطابق نتایج حاصله اسید جیبرلیک با غلظت 50 ppm در اول مهر ماه به عنوان تیمار برتر 7 روز تاخیر در گلدهی ایجاد نمود. مطابق نتایج حاصل، کاربرد جیبرلیک اسید باعث افزایش درصد تشکیل میوه و کاهش وزن میوه شد. همچنین اثر زمان و غلظت محلول پاشی بر میزان مواد جامد محلول (قند میوه) معنی دار و میزان قند میوه در تیمارهائیکه تاخیر در گلدهی ایجاد کرده بودند، کاهش یافته بود.