با توجه به مشکلات آبگیری که سدهای کشور در حال حاضر با آن مواجه هستند، و به منظور آگاهی کامل از تغییرات تنش در تراز های مختلف حین آبگیری سد ها، ارزیابی متد های موجود در محاسبات پایداری سدها و کسب نتایج تنش و تغییر مکان در ترازهای مختلف آبگیری دارای اهمیت ویژه گردیده است، لذا در اﯾﻦ تحقیق ارزﯾﺎﺑﯽ ﺗﻨﺶﻫﺎی وارده ﺑﺮﺳﺪ ﻗﺒﻞ از آﺑﮕﯿﺮی (ﻣﺨﺰن ﺧﺎﻟﯽ)، ﺣﯿﻦ آﺑﮕﯿﺮی (ﻣﺨﺰن ﻧﯿﻤﻪ ﭘﺮ) و ﭘﺲ از آﺑﮕﯿﺮی (ﺗﺮازﻧﺮﻣﺎل)، ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﮐﻼﺳﯿﮏ Method Simplified (ﭼﻮﯾﺮا) و روش ﻣﺪرن Finite Element، در ﻗﺎﻟﺐ نرم افزارهایCadam ، Abaqus انجام شده است. اﺻﻮل ﻃﺮاﺣﯽ و ﺗﺤﻠﯿﻞ لرزه ای ﺳﺪﻫﺎی ﺑﺘﻨﯽ وزﻧﯽﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮﺗﺤﻠﯿﻞ ﺧﻄﯽ و ﻏﯿﺮ ﺧﻄﯽ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. با ارزﯾﺎﺑﯽ ﺳﺪ وزﻧﯽ ﺑﺘﻨﯽ ژاوه و ﺳﺪ pineflat ﺑﺮﭘﺎﯾﻪ ﺗﺤﻠﯿﻞﺧﻄﯽﺗﺎرﯾﺨﭽﻪ زﻣﺎﻧﯽ به ﻧﺘﺎﯾﺞﺗﻌﯿﯿﻦﮐﻨﻨﺪه در تراز های مختلف رسیده ایم. در ادامه بر اساس معیار شکست رانکین مسیر ترک های احتمالی و صحت سنجی بین روش های خطی و غیرخطی انجام شده است. در تحلیل دینامیکی پی ارتجاعی، و اثرات هیدرودینامیکی مخزن و مدل سازی با پی بدون جرم و پی جرمدار توسط Abaqus انجام شده است. در ﺗﺤﻠﯿل ﻏﯿﺮﺧﻄﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﺘﺎب نگاشت های Kobe، Koyena، Chi-Chi، ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ و ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﺪﺳﺖ آﻣﺪه ﻣﻮرد ارزیابی قرار گرفته است.

به دلیل قرارگیری شهر کرمان در مرز کوه و دشت، گسل های متعددی در محدوده و مناطق مجاور این شهر وجود دارد که بعضی از آنها موجب بروز زلزله های بسیار مخرب می شود. این شهر ازنظر معماری دارای یک هستۀ مرکزی بسیار قدیمی و اغلب از ساختمان های خشتی و گلی است که میزان آسیب پذیری زیادی دارد. بر این اساس، بررسی های دقیق و علمی آسیب پذیری لرز ه ای از ضروریات مدیریت شهری کرمان و دلیل اصلی انتخاب این شهر به عنوان منطقۀ موردمطالعه است. روش پژوهش و تجزیه وتحلیل اطلاعات، مبتنی بر پایگاه داده و مدل Electre Fuzzyاست که در این پژوهش معیارهای: ﻛﻴﻔﻴـﺖ اﺑﻨﻴـﻪ (ساختمان ها)، ﺗـﺮاﻛﻢ خانوار در هر واحد مسکونی، عرض معابر، فاصله از گسل، فاصله از مراکز درمانی، دسترسی به ایستگاه آتش نشانی، دسترسی به فضای سبز، دسترسی به مراکز اسکان موقت و کاربری اراضی اﺳـﺘﻔﺎده شد. نتایج حاصل حاکی از آن است که منطقۀ 4 و5 شهری کرمان، آسیب پذیرترین مناطق در برابر وقوع زلزله است. در پهنه بندی آسیب پذیری خطر زلزله در شهر کرمان مساحت آسیب پذیری زیاد در منطقه 4/28 درصد و در منطقه 5/23 درصد است. بیش از 50 درصد مساحت با رتبه بندی آسیب پذیری زیاد در این مناطق واقع شده است. همچنین مناطق شهری 1، 3 و 2 به ترتیب در رتبه های بعدی پهنۀ آسیب پذیری زیاد قرار دارد.

ﺣﻮادث و ﺑﻼﯾﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﭼﺸﻤﮕﯿﺮی ﺑﺮ ﺑﻬﺪاﺷﺖ، ﺳﻼﻣﺖ ﻋﻤﻮﻣﯽ و رﻓﺎه ﺟﻤﻌﯿﺖ آﺳﯿﺐ دﯾﺪه ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﯽ ﮔﺬارد و ﺑﺎ وﻗﻮع ﺑﺤﺮانﻫﺎی ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﺑﻮﯾﮋه در زﻣﺎن وﻗﻮع زﻟﺰﻟﻪ و ﻋﺪم ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺎﻓﯽ ﺑﻪ ﻧﻘﺶ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن ﻫﺎ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ و ﮐﻨﺘﺮل ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺑﯿﺶ از ﭘﯿﺶ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻮاﺟﻬﻪ ﻣﯽ¬ﺷﻮد. ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪﻋﻨﻮان ﯾﮑﯽ از ﻣﺮاﮐﺰ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ، ﺗﻮﻟﯿﺪی، ﺧﺪﻣﺎﺗﯽ، ﮔﺮدﺷﮕﺮی و زﯾﺎرﺗﯽ در ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ، اﻗﺘﺼﺎدی، اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺑﺎ ﺷﻬﺮﻫﺎی اﻃﺮاف و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻣﺮاﺟﻌﺎت ﮔﺴﺘﺮده¬ی ﺷﻬﺮﻫﺎی اﺳﺘﺎن ﺧﺮاﺳﺎن رﺿﻮی و دﯾﮕﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎی ﮐﺸﻮر و ﺣﺘﯽ ﮐﺸﻮرﻫﺎی ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ در ﺣﻮزه ﻫﺎی ﺗﺨﺼﺼﯽ ﺳﻼﻣﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺷﻬﺮ، ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه اﻫﻤﯿﺖ ﺑﺎﻻی اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺪف اﺻﻠﯽ ﺗﺤﻘﯿﻖ، ارزﯾﺎﺑﯽ ﻣﯿﺰان آﺳﯿﺐﭘﺬﯾﺮی ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎنﻫﺎی ﻓﺮاﻣﻨﻄﻘﻪای ﺷﻬﺮ ﻣﺸﻬﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ زﻟﺰﻟﻪ و اراﺋﻪ راﻫﮑﺎرﻫﺎﯾﯽ ﺟﻬﺖ ﮐﺎﻫﺶ آﺳﯿﺐﭘﺬﯾﺮی ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. در اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﺎﺧﺺﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮن ﻓﺎﺻﻠﻪ از ﮔﺴﻞ ﻫﺎ، ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺴﺘﻌﺪ رواﻧﮕﺮاﯾﯽ، ﺧﻄﻮط اﻧﺘﻘﺎل آب، ﺑﺮق، ﮔﺎز و ﺗﺮاﮐﻢ ﺳﺎﺧﺖ، ﺗﺮاﮐﻢ ﺟﻤﻌﯿﺖ و… از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺪل IHWP (ﺗﺤﻠﯿﻞ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮاﺗﺒﯽ ﻣﻌﮑﻮس) ارزﯾﺎﺑﯽ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎنﻫﺎی ارﺗﺶ، اﻣﺎم رﺿﺎ، ﺷﺮﯾﻌﺘﯽ، ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﺎﻣﯿﺎب و ﻓﺎراﺑﯽ از آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮی ﮐﻢ، ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎنﻫﺎی ﻣﻮﺳﯽ اﻟﺠﻌﻔﺮ، اﺑﻦﺳﯿﻨﺎ، ﻫﻔﺪه ﺷﻬﺮﯾﻮر و ﺣﺠﺎزی از آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮی ﻣﺘﻮﺳﻂ و ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎنﻫﺎی رﺿﻮی و ﻫﺎﺷﻤﯽ ﻧﮋاد ﺑﺎ آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮی زﯾﺎد ﻣﻮاﺟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻃﯽ دﻫﻪﻫﺎی اﺧﯿﺮ، اﻓﺰاﯾﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ وﻗﻮع ﺑﻼﯾﺎی ﻃﺒﯿﻌﯽ در ﺳﺮاﺳﺮ ﺟﻬﺎن ﺳﺒﺐ ﺷﺪه ﺗﺎب آوری ﺑﻪﻋﻨﻮان روﯾﮑﺮدی ﺟﺎﻣﻊ در ﻣﻮاﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻃﺮات ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار ﮔﯿﺮد. ﻣﻨﻄﻘﻪ 10 ﺷﻬﺮداری ﺗﻬﺮان واﻗﻊ در ﺑﺨﺶ ﻣﺮﮐﺰی ﺷﻬﺮ، دارای ده ﻣﺤﻠﻪ اﺳﺖ و ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻼت ﮐﺎﻟﺒﺪی ﺑﺴﯿﺎری روﺑﺮو ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ در ﺻﻮرت وﻗﻮع زﻟﺰﻟﻪ، دﭼﺎر ﺧﺴﺎرات ﺟﺒﺮان ﻧﺎﭘﺬﯾﺮی ﻣﯽﮔﺮدد. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻫﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺮرﺳﯽ ﻣﯿﺰان ﺗﺎبآوری ﮐﺎﻟﺒﺪی ﻣﻨﻄﻘﻪ 10 ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﺑﻪﻋﻨﻮان ﯾﮏ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻗﺪﯾﻤﯽ و ﻓﺮﺳﻮده ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻪاﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر اﺑﺘﺪا ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش دﻟﻔﯽ ﺑﻪ ﺗﺒﯿﯿﻦ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪ و ﺳﭙﺲ ﺟﻬﺖ ﺗﻌﯿﯿﻦ وزن آنﻫﺎ از روش AHP اﺳﺘﻔﺎده ﮔﺮدﯾﺪ. در اداﻣﻪ، ﻣﺤﻠﻪﻫﺎی ﻣﻮردﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺎ ﺑﻪﮐﺎرﮔﯿﺮی روش وﯾﮑﻮر ﻣﻮرد ارزﯾﺎﺑﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎی ﺣﺎﺻﻞ از روش AHP ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎی ﺑﺎﻓﺖ ﻓﺮﺳﻮده”، ﻓﻀﺎﻫﺎی ﺳﺒﺰ و ﺑﺎز”، ﻣﻌﺎﺑﺮ اﺻﻠﯽ” و ﻣﺮاﮐﺰ ﺳﺘﺎد ﺑﺤﺮان” ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻧﻘﺶ را در ﺗﺎبآوری ﮐﺎﻟﺒﺪی ﻣﻨﻄﻘﻪ 10 اﯾﻔﺎ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﻧﺘﺎﯾﺞ روش وﯾﮑﻮر ﻧﯿﺰ ﺣﺎﮐﯽ از آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﻠﻪﻫﺎی زﻧﺠﺎن ﺟﻨﻮﺑﯽ، ﺷﺒﯿﺮی-ﺟﯽ و ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ-ﺗﯿﻤﻮری ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﻣﯿﺰان ﺗﺎبآوری ﮐﺎﻟﺒﺪی و ﻣﺤﻠﻪﻫﺎی ﻫﺎﺷﻤﯽ، ﮐﺎرون ﺟﻨﻮﺑﯽ، ﺑﺮﯾﺎﻧﮏ و ﻫﻔﺖ ﭼﻨﺎر ﺑﻪﺗﺮﺗﯿﺐ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﻣﯿﺰان ﺗﺎبآوری ﮐﺎﻟﺒﺪی را دارﻧﺪ.

ﮐﺎرﺷـﻨﺎﺳـﺎن و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰان ﺷـﻬﺮی ﺗﺨﻤﯿﻦ ﻣﯽزﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳـﺎل 2050 ﺑﯿﺶ از 75 درﺻـﺪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺟﻬﺎن در ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷــﻬﺮی زﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮐﺮد و ﺑﯿﺶ از 90 درﺻــﺪ اﯾﻦ اﻓﺰاﯾﺶ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺷــﻬﺮی در ﮐﺸــﻮرﻫﺎی در ﺣﺎل ﺗﻮ ﺳﻌﻪ رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد. ﺟﺎﯾﯽﮐﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮت اﻧﺒﻮه رو ﺳﺘﺎﯾﯿﺎن ﺑﺎ ﺷﺘﺎب روزاﻓﺰون اداﻣﻪ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ. ﺑﻪدﻧﺒﺎل ﺗﻮ ﺳﻌﻪ و ﮔﺴﺘﺮش روزاﻓﺰون ﺷﻬﺮﻫﺎ، آﺳﯿﺐﭘﺬﯾﺮی اﯾﻦ ﻣﻨــــــــﺎﻃﻖ از ﺟﻮاﻧﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ اﻓﺰاﯾﺶ ﻣﯽﯾﺎﺑﺪ. در اﯾﻦ ﺷﺮاﯾﻂ ﺿﺮورت ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺪﯾﺮان ﺷﻬﺮی ﺑﻪ ﺣﻮزه اﯾﻤﻨﯽ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺷﻬﺮی دو ﭼﻨﺪان ﮔﺮدﯾﺪه ا ﺳﺖ. ﺑﻪﮔﻮﻧﻪای ﮐﻪ در ﭼﺎرﭼﻮب روﯾﮑﺮد ﺗﻮ ﺳﻌﻪ ﭘﺎﯾﺪار ﺷﻬﺮی، ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺳﯿﺴﺘﻢﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﮐﺎرآﻣﺪ ﺑﻪﻣﻨﻈﻮرﮐﻨﺘﺮل ﺣﺠﻢ وﺳﯿﻊ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﻫﺎ، ﺧﻄﺮات و رﯾﺴﮏﻫﺎی ﻣﻮﺟﻮد ﻫﺴﺘﻨﺪ. در ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان از ﯾﮏﺳﻮ ﺑﺮ اﺛﺮ ﻋﻮاﻣﻞ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮارﮔﯿﺮی ﺑﺮ روی ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ زﻟﺰﻟﻪ و از ﺳﻮی دﯾﮕﺮ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﯿﺮ ﻋﻮاﻣﻞ اﻧﺴﺎﻧﯽ و ﻣﺪاﺧﻠﻪﻫﺎی ﻏﻠﻂ ﮐﻪ در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺷﻬﺮی ﻧﺎﮐﺎرآﻣﺪ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ ﺣﻮزه اﯾﻤﻨﯽ ﺷﻬﺮ از ﺿﺮورتﻫﺎی ﻧﻈﺎم ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺷﻬﺮی ﺑﺮﺷﻤﺮده ﻣﯽﺷﻮد. ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺖ اﻧﺠﺎم ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﯾﺰی در اﯾﻦ ﺣﻮزه ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ دﻗﯿﻖ و ﺻﺤﯿﺢ از ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ وﺿﻌﯿﺖ اﯾﻤﻨﯽ و اﻣﻨﯿﺖ ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﻃﻼﻋﺎت ﺣﺎﺻﻞ از اﯾﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺘﻮان ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی ﮐﺎرآﻣﺪ و ﻣﻮﺛﺮ در ﺟﻬﺖ ارﺗﻘﺎی اﯾﻤﻨﯽ و اﻣﻨﯿﺖ ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﻃﺮاﺣﯽ ﻧﻤﻮد. ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر در ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺣﺎﺿﺮ از ﮔﺰارش وﺿﻌﯿﺖ اﯾﻤﻨﯽ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﮐﻪ در ﺳﺎل 2017 در ﺳﻄﺢ 60 ﺷﻬﺮ ﺟﻬﺎن ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ، اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﺑﺮرﺳﯽﻫﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﯽدﻫﺪ، ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان ﻋﻤﺪﺗﺎً در زﻣﺮه 10 ﺷﻬﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ اﻣﺘﯿﺎزﻫﺎ را ﺑﻪ ﻟﺤﺎظ ﺷﺎﺧﺺ اﯾﻤﻨﯽ و اﻣﻨﯿﺖ ﮐﺴﺐ ﮐﺮدهاﻧﺪ. ﻫﺪف اﺻﻠﯽ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﺣﺎﺿﺮ آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ، اﺑﺘﺪا وﺿﻌﯿﺖ ﻣﻮﺟﻮد ﺷﻬﺮ ﺗﻬﺮان را ﺑﻪ ﻟﺤﺎظ ﺷﺎﺧﺺﻫﺎ و اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی اﯾﻤﻨﯽ در ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎن ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﻤﻮده و ﺳﭙﺲ راﻫﮑﺎرﻫﺎﯾﯽ را در ﺟﻬﺖ ارﺗﻘﺎی ﺷﺎﺧﺺ اﯾﻤﻨﯽ در آن اراﯾﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ.

زلزله یکی از مهم ترین مخاطرات طبیعی است که هر ساله آسیب های فراوانی را برای جوامع انسانی در پی دارد و بعضاً منجر به ایجاد بحران ها و فجایع بزرگی می شود. ایران به علت موقعیت زمین شناسی و قرارگیری بر روی کمربند زلزله دارای گسل های فعال متعدد و یکی از کشورهای لرزه خیز دنیا است و طی دوره های مختلف بر اثر وقوع زلزله، محتمل تلفات زیادی شده است. در این بین، سکونتگاه های روﺳﺘﺎﻳﻲ نیز به دلیل شرایط خاص خود مانند تمرکز شدید جمعیتی در برخی از نقاط پرخطر کشور، سطح پایین تکنولوژی و عدم دسترسی به مصالح مقاوم، شخصی سازی مساکن و عدم رعایت اصول ایمنی در ساخت وسازها، تأسیسات زیربنایی غیراستاندارد، مکانیابی نامناسب و عدم دسترسی به امکانات و خدمات، سطح پایین آموزش و مهارت از ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ آسیب پذیر در برابر زﻟﺰﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. لذا داشتن شناخت کافی از میزان آسیب پذیری بالقوه سکونتگاه های روستایی در جهت برنامه ریزی و پیشگیری از آسیب ها، می تواند در فرایند مدیریت بحران بسیار کارآمد باشد. هدف از این پژوهش، ارزیابی آسیب پذیری سکونتگاه های روستایی ایران در برابر خطر زلزله است. جامعه موردمطالعه شامل تمام سکونتگاه های روستایی ایران است. داده های مورداستفاده در این مقاله از مرکز آمار ایران سال 1390 گردآوری شده است. در این مقاله بعد از مرور ادبیات 12 متغیر در قالب 3 معیار اصلی (جمعیت، نوع مصالح، سن مساکن) برای ارزیابی آسیب پذیری استفاده شده است. ابتدا پهنه بندی خطر زلزله (کم، متوسط، زیاد) براساس مطالعات پیشین، داده های موجود و نظر کارشناسان انجام شد. همچنین جهت ارزیابی آسیب پذیری سکونتگاه های روستایی از سیستم استنتاج فازی با ایجاد پایگاه قواعد دانش بنیان و تعریف 594 قاعده در محیط نرم افزار Matlab استفاده شده است و خروجی نهایی با نرم افزار Arc GIS نمایش داده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد حدود 45 درصد جمعیت و مساکن روستایی در پهنه با خطر زیاد زلزله استقرار یافته اند. همچنین سکونتگاه های روستایی ایران براساس میزان آسیب پذیری در برابر زلزله در سه طبقه با آسیب پذیری کم، متوسط و زیاد قرار گرفته اند که بخش عمده آن ها، به عبارتی حدود 70 درصد سکونتگاه های روستایی ایران در طبقه با میزان آسیب پذیری زیاد قرار می گیرند.