جمعیت سالمندان (60 و یا 65 ساله و بالاتر) در ایران همانند سایر کشورهای جهان در حال افزایش است به طوری که پیش بینی می شود درصد مردان و زنان بالای 65 سال در سال 2020 به ترتیب به %9.4 و %9.1 افزایش یابد. از طرف دیگر، بیماری دیابت یکی از شایع ترین بیماری های مزمن بوده و شیوع آن با افزایش سن به میزان بارزی افزایش می یابد؛ از این رو بیماری دیابت یکی از معضلات سالمندی محسوب می گردد. معمولا سالمندان دیابتی به چندین بیماری دیگر به طور همزمان مبتلا هستند، لذا در درمان آنان تصمیم گیری فردی توام با در نظر گرفتن تداخلات دارویی، بیماری های همراه، شرایط جسمی و روانی آنان به طور جداگانه ضروری است. همچنین توجه به عوارض دیابت به ویژه هیپوگلیسمی باید مدنظر قرار گیرد. ارایه آموزش های لازم به فرد سالمند و خانواده او به حفظ استقلال وی در درمان و مراقبت از خود کمک کرده و نیز انجام معاینات منظم و دوره ای قلب، چشم و آزمایش های ضروری دیگر، سبب بهبود کیفیت زندگی آنان، کاهش هزینه های درمانی و بار دیابت شده می شود. با توجه به این که رشد جمعیت سالمندان در کشورهای جهان از جمله ایران در حال افزایش است و از آنجایی که توجه و احترام به افراد مسن بر اساس مسایل اعتقادی و اجتماعی ما از اهمیت ویژه ای برخوردار است و از طرفی نبود مطالعات کافی در زمینه دیابت و سالمندی در ایران، به نظر می رسد که مطالعه مشکلات ناشی از دیابت و نیز آموزش و درمان دیابت در سالمندان ایرانی نیاز به توجه ویژه ای دارد.

در سالهای اخیر با افزایش رشد جمعیت سالمندی و همچنین افزایش امید به زندگی، نگرش نسبت به سالمندی متحول شده است. طرح الگویی تحت عنوان سالمندی موفق ضمن آنکه حاکی از تغییر در نگرش نسبت به سالمندی است، تلاشی در جهت افزایش کیفیت سالمندی محسوب می شود. از جمله تصورات رایجی که درباره سالمندی متداول بوده است، کاهش عملکردهای شناختی در دوره سالمندی است. اعتقاد به کاهش عملکردهای شناختی در دوره سالمندی که گاهی همراه با شواهدی از یافته های علمی مطرح شده و گاهی نیز مورد نقد و بررسی قرار گرفته است، طی سالهای اخیر استقراری نسبی یافته است. هدف این تحقیق، تحلیل ماهیت هوش در دوره سالمندی و بررسی نقش هوش در سالمندی موفق بوده است. جامعه آماری، سالمندان 60 ساله و بالاتر شهر شهرکرد بودند. نمونه گیری تحقیق طی دو مرحله انجام شد؛ در مرحله نخست، 200 سالمند به روش خوشه ای تصادفی از مناطق مختلف شهر انتخاب و سالمندان موفق و غیرموفق از بین آنها شناسایی شدند. در مرحله بعد عملکرد هوشی 60 نفر از سالمندانی که جزء دو گروه سالمندان موفق و غیر موفق بودند، با استفاده از آزمون کتل اندازه گیری شد. تحلیل داده ها با روشهای مختلف آماری همچون آزمون t، ازمون F به همراه آزمون تعقیبی توکی و رگرسیون چند گانه انجام شد. نتایج نشان داد که عملکرد هوشی سالمندان در گروههای سنی مختلف، تفاوت معنی داری با یکدیگر ندارد و این می تواند بدان معنا باشد که عملکرد هوشی سالمندان پس از 60 سالگی لزوماً کاهش نمی یابد. همچنین تحلیل اطلاعات با استفاده از رگرسیون چندگانه نشاند داد، عملکرد هوشی سالمندان موفق به طور معنی داری بهتر از سالمندان غیر موفق بوده است.