مقدمه: سرگیجه، عدم تعادل و زمین خوردن ناشی از آن در سالمندان، یکی از اصلی ترین چالش های پیش روی بیمار و متخصصین بوده و موارد متعددی، شناسایی و درمان سرگیجه در سالمندان را در مقایسه با سایر گروه های بزرگسالان با دشواری رو به رو می سازد. بی توجهی به علل سرگیجه های سالمندی نه تنها تهدیدی بر زندگی و سلامت بیمار و عامل آسیبهای جسمی-روحی متعدد است، بلکه میتواند منجر به انزوای فرد از محیط های اجتماعی شود. در این مطالعه مروری قصد داریم به بررسی نکات کلیدی در سرگیجه سالمندان بپردازیم.مواد و روشها: در این پژوهش مروری، پایگاه های استنادی Pubmed, Google Scholar, Cochrane و Science Direct با کلید واژه های Geriatrics, Elderly, Older people, Imbalance, Disequilibrium, Vertigo در فاصله سالهای 1975 تا 2013 مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: در برسی ها تعداد 218 مقاله پژوهشی و سی مقاله مروری به دست آمد. پس از بررسی عنوان، مقدمه و بحث در این مقالات، تعداد 45 مقاله با محتوای مورد نظر به طور کامل بررسی شد.نتیجه گیری: رشد اخیر جمعیت سالمند همراه با افزایش ناتوانی های جسمی، شیوع سرگیجه و اختلالات تعادلی در این گروه سنی را افزایش داده است. گیجی به اولین عامل مراجعه سالمندان 75 ساله به مراکز درمانی تشخیص داده شده و 80% از سالمندان بالای 75 سال، از سرگیجه و عدم تعادل شکایت دارند. بسیاری از اختلالات مرکزی و عروقی شایع در سالمندان تظاهراتی مشابه با سرگیجه های خوشخیم محیطی دارند که میتواند روند تشخیص را با دشواری روبرو سازد. بعلاوه درمانهای توانبخشی در این گروه سنی به دلیل همراه بودن آسیب های عصب شناختی و ضعف عضلانی با تاخیر همراه است. تظاهرات بالینی و ویژگی های نیستاگموس های تولیدی در بیمار سالمند از کلیدی ترین یافته ها جهت افتراق سرگیجه های محیطی و مرکزی هستند.

ایران مقدمه: یکی از شکایت های بیمارانی که جراحی الکتیو ناحیه سر و گردن می شوند، احساس نداشتن تعادل و سرگیجه است. در آموزه های بالینی دیده می شود که این شکایت در برخی جراحی ها فراوانی بیشتری دارد. یکی از آنها رینوپلاستی است که باتوجه به تمایل بالای افراد جامعه به آن، توجه به شکایت داوطلبان و پیشگیری یا درمان آن مهم است.هدف: بررسی ارتباط بروز انواع سرگیجه با رینوپلاستی در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان امیرالمومنین (ع) رشت.مواد و روش ها: در این مطالعه مورد-شاهدی بیماران از نظر سرگیجه در گروه مورد(رینوپلاستی63نمونه)و شاهد (اندوسکوپی سینوس 50نمونه) پیش از جراحی بررسی شدند. هر دو گروه از نظر متغییرهای مداخله کننده احتمالی در بروز سرگیجه همسان شدند. بیماران1هفته، 1 و3 ماه پس از جراحی از نظر بروز سرگیجه ارزیابی شدند. همچنین، در بیمارانی که رینوپلاستی شده بودند، روش استئوتومی طرفی به عنوان عامل موثر احتمالی در نظر گرفته شد. داده ها با استفاده از t test و X2 نرم افزار SPSS نسخه 19 تجزیه و تحلیل و p کمتر از 05.0 معنی دار تلقی شد.نتایج: از افراد بررسی شده 50 نفر در گروه مورد و 45 نفر در گروه شاهد تا 3 ماه پی گیری شدند. 80% بیماران گروه مورد و 4.44% بیماران گروه شاهد مونث بودند. فراوانی بروز سرگیجه در بیماران گروه مورد در زمان های نام برده به ترتیب 17، 3 و 2 مورد بود که تنها یک مورد به علت سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم و بقیه به علت کاهش فشار خون وضعیتی بوده ست. در گروه شاهد فراوانی بروز سرگیجه به ترتیب 1، 11 و 1 مورد و همه ناشی از کاهش فشار خون وضعیتی بود. 6.58% بیمارانی که روش استئوتومی طرفی بیرونی در آنها بکار رفته بود از سرگیجه شاکی بودند درحالی که تنها 5.11% بیمارانی که در آنها روش استئوتومی طرفی درونی بکار رفته بود از سرگیجه شکایت داشتند. این اختلاف از لحاظ آماری معنی دار بود (P<0.0001).نتیجه گیری: بیشترین موارد سرگیجه در هر دو گروه، سرگیجه کاذب و ناشی از کاهش فشار خون وضعیتی بوده و به نظر نمی رسد که سرگیجه حقیقی ارتباطی با نوع جراحی های مورد بررسی (رینوپلاستی و آندوسکوپی بینی) داشته باشد. با این وجود بررسی دقیق تر و با حجم نمونه بیشتر در این مورد پیشنهاد می شود.

سرگیجه احساس ناخوشایندی است که بیش تر هنگام راه رفتن و حفظ تعادل بروز می کند. شیوع آن در افراد بالای 65 سال %13 تا %38 گزارش شده است. تشخیص سرگیجه مشکل است، زیرا علل متفاوتی دارد که باید از هم افتراق داده شوند. گیجی به طور معمول با علل متابولیک و قلبی- عروقی ارتباط دارد، در حالی که سرگیجه حقیقی مشکل گوشی یا عصبی دارد. مدت سرگیجه به طور معمول طولانی نیست ولی در 1.4 بیماران مسن ممکن است بیش از یک سال طول بکشد. سرگیجه های شدید و مداوم میزان سقوط و زمین خوردن را افزایش می دهند و سبب کاهش کیفیت زندگی می گردند.

درمان سرگیجه وضعیتی خوش خیم معمولا مطمئن نمودن بیمار از بهبودی تدریجی بیماری است. امروزه روش درمانی ساده ای که در بالین بیمار انجام پذیر است برای این بیماری وجود دارد که تقریباً در اکثر موارد موثر است و در مدت چند دقیقه علائم بیمار را برطرف می سازد. در این مقاله پاتوفیزیولوژی، تشخیص و روش درمانی سرگیجه وضعیتی خوش خیم مورد بررسی قرار گرفته است و نتایج روشهای مختلف مشابه با یکدیگر مقایسه شده است. و نتایج 98 مورد درمان شده توسط مؤلفین گزارش شده است.

مقدمه: همراهی نزدیک اختلال وستیبولار، روانشناختی و نورولوژی سبب درمان نامطلوب بیماران می شود، بنابراین، مهم است که پزشکان در برخورد با بیمار سرگیجه مسایل روانپزشکی را هم در نظر داشته باشند. هدف: بررسی فراوانی علایم روانشناختی در شکایت سرگیجه. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی مقطعی، 104 بیمار با شکایت سرگیجه، مراجعه کننده به درمانگاه داخلی اعصاب و گوش، حلق و بینی و جراحی سر و گردن بیمارستان های پورسینا و امیرالمومنین شهر رشت در سال95-1393 به روش نمونه گیری آسان انتخاب شدند. پس از معاینه کامل نورولوژی و گوش و حلق و بینی و تعیین علت ارگانیک سرگیجه با شرح حال، معاینه بالینی و اقدام پاراکلینیک لازم، بیماران پرسشنامه SCL-90R را تکمیل کردند. داده ها با آزمون آماریt test، کای دو و رگرسیون لجستیک با نرم افزار SPSS 22 آنالیز شدند. نتایج: میانگین سنی شرکت کنندگان 1/18± 4/50 ساله بود که از این تعداد 46 نفر (2/44درصد) مرد و 58نفر (8/55درصد) زن بودند. 39 بیمار پیشینه سرگیجه (5/37درصد) داشته و بر پایه پرسشنامه SCL-90R با 28 نفر (0/27درصد) علایم روانشناختی غیر طبیعی داشتند که در یک پنجم موارد این اختلال روانی شدید بود. شایع ترین علایم روانشناختی به ترتیب اضطراب، جسمانی سازی، پرخاشگری و وسواس اجبار بوده است. میانگین نمره ضریب کلی علایم بیماری با سن شرکت کنندگان ارتباط داشت (ضریب همبستگی 36/0-و 001/0>P). در رگرسیون لجستیک چند متغیره تنها شاخص سن و سابقه سرگیجه طور معنی دار پیش بینی کننده وجود علایم روانپزشکی بوده است (به ترتیب P-value برابر با 004/0 و 05/0). نتیجه گیری: در شکایت سرگیجه، اختلال اعصاب و روان شایع است. بنابراین، بهتر است درمان چند جنبه ای بیمار و توجه به درمان همزمان اختلال اعصاب و روان در ابتدای بیماری مورد توجه قرار گیرد.

هدف برخی از بیماران سرگیجه دارای اسیلوپسی نیز می باشند. اسیلوپسی به عنوان کاهش حدت بینایی در طول حرکت عامل مهمی در زمین خوردن و مشکلات تعادلی ناشی از سیستم وستیبولار گوش می باشد. وجود اسیلوپسی می تواند باعث افزایش مشکلات بیماران گردد. هدف این مطالعه مقطعی، بررسی اسیلوپسی در بیماران دارای سرگیجه بوسیله مصاحبه، پرسشنامه معلولیت سرگیجه و بررسی های رفلکس دهلیزی چشمی می باشد. روش بررسی ابتدا 50 بیمار دارای سرگیجه و اسیلوپسی با مصاحبه مورد شناسایی قرار گرفتند. سپس بیماران به وسیله پرسشنامه DHI (Dizziness Handicap Inventory) و آزمون های (Dynamic Visual Acuity Test) DVAT، (Video Head Impulse Test) vHIT تحت ارزیابی قرار گرفتند. این نتایج به همراه خصوصیات دیگر آن ها مانند سن، جنسیت و طول مدت سرگیجه مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها میانگین سن افراد 16/9±, 50/8 سال بود. 68 درصد افراد مونث بودند و در حدود 54 درصد دارای سرگیجه مزمن بودند. تمامی بیماران در مصاحبه اولیه، وجود اسیلوپسی را بیان می کردند. برخی از افراد به خاطر وجود اسیلوپسی و سرگیجه شدید قادر به انجام DVAT و پر کردن پرسشنامه DHI نبودند. آزمون vHIT در تمامی افراد انجام شد که به ترتیب در 31 نفر (62 درصد)، 13 نفر (26 درصد) و 6 نفر (12 درصد) نشان دهنده نتایج آسیب دو طرفه، یک طرفه و طبیعی بود. البته آسیب در بسیاری از بیماران در برخی کانال ها و نه در تمام آن ها مشاهده شد. نتیجه گیری نتایج بدست آمده نشان دهنده این موضوع است که فاکتورهای متعددی در ایجاد اسیلوپسی نقش دارد. همچنین شدت اسیلوپسی در بیماران مختلف متفاوت است.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.