به منظور مطالعه رفتار پایداری سولفوسولفورون در خاک، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی مشهد اجرا شد. دو تیمار ماده آلی، بدون کود حیوانی و یا افزودن کود حیوانی با دو میزان مصرف سم رایج (26.6 گرم در هکتار) و تقریبا 30 درصد بیشتر (33.73 گرم در هکتار) در نظر گرفته شد. پس از نمونه گیری در فواصل زمانی معین، باقی مانده سم در نمونه ها با استفاده از روش کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC) تعیین شد. شرایط دستگاه شامل استفاده از ستون تجزیه ای RP-C8 (250 × 4.6 mm)، آشکار ساز PDA، فاز متحرک آب: استونیتریل: ارتوفسفریک اسید (به نسبت حجمی 0.1: 80: 20) با شدت جریان 1ml min -1 و حجم تزریق 20 mL بود. طول موج حداکثر جذب برای سولفوسولفورون، 212 نانومتر انتخاب شد و زمان بازداری در شرایط ذکر شده 3.6 دقیقه بود. نتایج نشان داد که رفتار منتهی به کاستی سولفوسولفورون از غلظت اولیه خود پیرو روند معادله کینتیک مرتبه اول بود که در آن میزان سم در برابر زمان بطور نمایی کاهش یافت. صرفنظر از غلظت سم مورد استفاده سرعت کاستی سم در خاک حاوی کود حیوانی بطور معنی داری بیشتر از خاک بدون کود بود. با افزایش کود حیوانی نیمه عمر سم(t0.5)  از 33.8 روز به 14.3 روز در مقدار مصرف رایج کاهش یافت و در مصرف 30 درصد بیشتر از رایج، از 25 روز به 13.3 روز رسید. همچنین زمان 90 درصد کاستی سم (t0.1) با افزودن کود از 112.2 روز به 47.6 روز و از 83.2 روز به 44.2 روز به ترتیب برای مقدار مصرف رایج و مصرف 30 درصد بیشتر کاهش نشان داد.

به منظور بررسی پاسخ گیاهان زراعی مختلف به باقی مانده علفکش سولفوسولفورن در قالب آزمون زیست سنجی آزمایشی در قالب طرح اسپیلت پلات در سه تکرار در مزرعه و گلخانه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد به اجرا در آمد. دو تیمار مصرف کود حیوانی و عدم مصرف آن همراه با دو میزان مصرف سم رایج (26.6 گرم ماده تجارتی در هکتار) و تقریبا 30 درصد بیشتر (33.73 گرم در هکتار) در نظر گرفته شد. همزمان با برداشت گندم (98 روز پس از سمپاشی)، نمونه ای از خاک تازه هر کرت، به لیوان های یکبار مصرف پلاستیکی منتقل و بذر گیاهان آفتابگردان، کلزا، سویا، لوبیا، نخود، عدس، سورگوم، جو، ذرت و چغندر قند کشت شد. اثر باقی مانده سم در طی 24 روز از زمان کاشت به صورت علائم بدشکلی شامل تورم و کوتاه شدن ریشه و زردی و اپی ناستی اندامهای هوایی در سویا، لوبیا، آفتابگردان، چغندر قند و کلزا نمایان شد. هر چند سولفوسولفورن بر جوانه زنی تاثیر نداشت ولی با متوقف کردن رشد باعث شد تعدادی از بوته های سبز شده تا پایان دوره آزمون زیست سنجی از بین رفته و شدیدترین خسارت با بیشترین تعداد بوته از دست رفته مربوط به کلزا بود. سویا و عدس در مرتبه های بعدی قرار گرفتند. وزن خشک تک بوته کلزا در خاک حاوی کود بطور معنی داری بیشتر از خاک بدون کود و در میزان مصرف بیشتر سم کمتر از مصرف رایج بود. وزن خشک سایر گیاهان عموما در خاک حاوی کود بیشتر از خاک بدون کود، و در میزان مصرف رایج سم بیشتر از مصرف افزوده بود که در هیچ مورد معنی دار نشدند.

به منظور بررسی کارایی علفکش های سولفوسولفورون و سولفوسولفورون + مت سولفورون متیل در کنترل اکوتیپ های جودره (Hordeum spontaneum) در گندم، آزمایشی در قالب طرح فاکتوریل اسپیلیت با سه تکرار در مزرعه پژوهشی پردیس کشاورزی دانشگاه تهران واقع در کرج انجام شد .تیمارهای آزمایشی دارای دو فاکتور اصلی و یک فاکتور فرعی بود. فاکتورهای اصلی شامل علفکش (سولفوسولفورون و سولفوسولفورون + مت سولفورون متیل) و زمان کاربرد علفکش (مرحله 2 تا 4 برگی و مرحله گره دوم) و فاکتور فرعی شامل شش توده مختلف جودره (فارس، خوزستان، خراسان رضوی، کرمانشاه، تهران و قزوین) بود. نتایج نشان داد علفکش های سولفوسولفورون و سولفوسولفورون+ مت سولفورون متیل با اثر کنترل مشابه باعث کاهش وزن خشک علف هرز در مرحله دو تا چهار برگی گردیدند. تقریبا اکثر توده های جمیعتی علف هرز با مصرف سولفوسولفورون و سولفوسولفورون+ مت سولفورون متیل در مرحله 2 تا 4 برگی بطور کامل نابود شد. کاربرد علفکش سولفوسولفورون در مرحله گره دوم در بین توده های جودره نتایج متفاوتی را در پی داشت. اکوتیپ های خوزستان، کرمانشاه و قزوین در مقایسه با سایر جمعیتها از تحمل نسبی برخوردار بودند. در مرحله گره دوم، سولفوسولفورون + مت سولفورون متیل عملکرد بهتری داشت. در مجموع استفاده از علفکش های سولفوسولفورون (26 گرم در هکتار) و سولفوسولفورون + مت سولفورون متیل (40 گرم در هکتار) در مرحله دوتا چهار برگی کارایی بهتری بر روی کنترل اکثر توده های علف هرز داشت. دستیابی به زمان بهینه مصرف علفکش گام موثری در جهت افزایش کارایی علفکش و جلوگیری از کاربرد بی رویه این نهاده های شیمیایی محسوب می شود.

به منظور بررسی تاثیر بقایای علف کش های سولفوسولفورون و مت سولفورن متیل+سولفوسولفورون، آزمایشی گلخانه ای به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی و در سه تکرار در دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد در سال 1392 انجام شد. عوامل مورد بررسی شامل ژنوتیپ های نخود در 3 سطح MCC950 (هاشم)، MCC463 (ای ال سی 482) و MCC362 (کاکا)، علف کش ها در 2 سطح (سولفوسولفورون و مت سولفورن متیل+سولفوسولفورون) و بقایای علف کش ها در خاک در 8 سطح (0، 2.5، 5، 10، 15، 20، 30 و 40 درصد مقادیر توصیه شده علف کش ها) بودند. درابتدای مرحله زایشی گیاهان، زیست توده اندام هوایی، ریشه، گره، تعداد گره و مقدار نیتروژن کل آنها اندازه گیری شد. بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش، بقایای علف کش ها تاثیر منفی بر روی صفات مذکور داشتند. با افزایش باقیمانده بقایای هر دوعلف کش ها در خاک، تمام صفات مورد بررسی ژنوتیپ های نخود به طور بسیار معنی داری کاهش یافت. بر اساس شاخص ED50 زیست توده اندام های هوایی، در علف کش سولفوسولفورون، کمترین (0.0025 میلی گرم در کیلوگرم خاک) و بیشترین (0.0049 میلی گرم در کیلوگرم خاک) شاخص ED50 به ترتیب در ژنوتیپ های هاشم و ای ال سی 482 مشاهده شد و در علف کش مت سولفورون متیل+سولفوسولفورن کمترین (0.0057 میلی گرم در کیلوگرم خاک) و بیشترین (0.0837 میلی گرم در کیلوگرم خاک) شاخص ED50 به ترتیب در ژنوتیپ های ای ال سی 482 و کاکا مشاهده شد.

به منظور مطالعه اثر سولفوسولفورون بر ویژگی های میکروبی خاک در گندم، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی مشهد اجرا شد. دو تیمار ماده آلی، بدون کود حیوانی و یا افزودن کود حیوانی با دو میزان مصرف سم رایج (26.6 گرم در هکتار) و تقریبا 30 درصد بیشتر (33.73 گرم در هکتار) در نظر گرفته شد. برای تنفس میکروبی از روش اندازه گیری دی اکسید کربن ثبت شده در سود (NaOH) و برای بیوماس میکروبی از روش تدخین با کلروفرم استفاده شد اندازه گیری تنفس میکروبی یک روز قبل از سمپاشی در دو خاک دارای کود و بدون کود تفاوتی را نشان نداد ولی در بیشتر نوبت های نمونه گیری، تنفس خاک دارای کود، بطور کلی بالاتر از خاک بدون کود بود که در زمان نمونه گیری 8 روز پس از سمپاشی معنی دار شد. میزان کربن بیوماس میکروبی یک ماه پس از کاربرد سم نشان از افزایش غیر معنی دار آن در خاک حاوی کود دامی داشت. مقدار تنفس میکروبی در دو تیمار مصرف رایج و بیشتر سولفوسولفورون قبل از سمپاشی اختلافی نداشت اماپس از کاربرد سم، در مصرف رایج سولفوسولفورن مقدار مذکور بطورکلی بیشتر بود که فقط در یک زمان نمونه گیری معنی دار شد. بیوماس میکروبی در مقدار مصرف رایج بدون اختلاف معنی دار کمتر از مصرف بیشتر بود و کسر متابولیکی در مقدار مصرف رایج بطور غیر معنی دار بیشتر از مصرف افزوده بود.

به منظور بررسی واکنش اکوتیپ های مختلف جودره (Hordeum spontaneum C.Koch) به علف کش سولفوسولفورن در دماهای مختلف مطالعه ای در سال 1393 در بخش تحقیقات گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه تهران انجام شد. در این پژوهش، پاسخ 15 اکوتیپ جودره به علف کش سولفوسولفورن در چهار دمای مختلف 7-5، 17-15، 27-25 و 37-35 درجه سانتی گراد در اتاق رشد های مختص این نوع آزمایش ها به صورت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج به دستامده نشان داد که اکوتیپ های مختلف جودره پاسخ متفاوتی به کاربرد علف کش سولفوسولفورن در دماهای مختلف می دهند. با افزایش دما، صفات وزن تر، وزن خشک و ارتفاع اغلب توده های جودره افزایش یافت، و فقط تعداد کمی از توده ها توانستند دمای بالا (37 درجه سانتی گراد) را نسبتا تحمل نمایند. بنابراین با توجه به درجه حرارت و مرحله رشدی جودره در مناطق مختلف، زمان و دمایی که علف کش در آن بکار می رود باید مورد توجه قرار گیرد تا بیشترین کنترل ممکن حاصل گردد.