نانوذرات فوم سیلیکا در بسیاری از صنایع از جمله صنایع هوافضا، ساختمانی، حمل و نقل، بهداشتی و غیره به عنوان پرکننده مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به سبکی، خواص عایق حرارتی، استحکام فشاری مناسب و کاربرد این پرکننده به عنوان افزایش دهنده ویسکوزیته رزین به منظور چسب اتصال قطعات مختلف در صنعت هوافضا، در این مقاله به بررسی اثر پرکننده نانوذرات فوم سیلیکا بر روی خواص مکانیکی و الکتریکی نانوکامپوزیت پلیمری اپوکسی/ فوم سیلیکا پرداخته شده است. به منظور دست یابی به خواص بهینه، نمونه هایی با درصد وزنی مختلف ساخته شد. در ادامه جهت تعیین خواص مکانیکی کامپوزیت های تولید شده، آزمون کشش و آزمون خمش سه نقطه ای و به جهت تعیین خواص الکتریکی، آزمون ثابت دی الکتریک انجام شد. در پایان خواص مکانیکی و الکتریکی نمونه ها با درصد وزنی مختلف با رزین اپوکسی خالص مقایسه شد. نتایج نشان داد که بیشینه استحکام کششی رزین خالص، فوم سیلیکا 5 و 9 درصد وزنی به ترتیب برابر با 18، 16 و 10 مگاپاسکال است. بیشینه استحکام خمشی برای رزین خالص، فوم سیلیکا 5 و 9 درصد وزنی به ترتیب برابر با، 109، 85 و 67 مگاپاسکال به­دست آمد. بیشینه ثابت دی الکتریک اندازه گیری شده برای رزین خالص، فوم سیلیکا 5 و 9 درصد وزنی به ترتیب برابر با، 95/2، 97/2 و 09/3، بدست آمد. بیشینه تانژانت تلفات برای رزین اپوکسی، فوم سیلیکا 5 و 9 درصد وزنی به ترتیب برابر با، 16/0 ، 17/0 و 23/0 اندازه گیری شد. نتایج خواص الکتریکی حاکی از آن است که افزودن پرکننده فوم سیلیکا به رزین، تاثیر منفی بر روی خواص الکتریکی آن نداشته است.

زمینه و هدف: تست های DNA Typing نقش بسیار مهمی در تعیین هویت اجساد و شناسایی قربانیان بلایای دسته جمعی و اجساد سربازان جنگی دارند. به دست آوردن DNA با وزن مولکولی مناسب برای انجام آزمایشات DNA Typing در اجساد سوخته، اجسادی که مدتی طولانی از مرگ آنها گذشته یا مدتی در آب غوطه ور بوده اند به علت تجزیه DNA با مشکلات زیادی همراه می باشد. هدف از این بررسی، مقایسه و ارزیابی دو روش استخراجی مختلف به نام های فنل - کلروفرم سیلیکا و گوانیدین تیوسیانات سیلیکا به منظور بررسی DNA استخوان های قدیمی می باشد.روش بررسی: از بیست نمونه استخوانی از اجساد مجهول الهویه که به طور تصادفی انتخاب شده بودند و به طور میانگین هشت سال از زمان مرگ آنها می گذشت، با استفاده از روشهای فنل کلروفرم سیلیکا و گوانیدین تیوسیانات سیلیکا، مولکول DNA استخراج گردید. کمیت DNA با استفاده از روش اسپکتروفتومتری تعیین شد. سپس DNA استخراج شده درهشت منطقه پلی مورفیک کوتاه تکرار شونده متوالی (STRs)به نام های CD4, vWA, LPL, D5S818, D16S539, D13S317, F13, FES در واکنش زنجیره ای پلیمرازی (PCR) تکثیر گردید. نرخ موفقیت در انجام DNA پروفایلینگ نمونه ها، به وسیله محاسبه تعداد آلل های قابل شماره گذاری بر روی ژل اکریل آمید بعد از الکتروفورز در هر مورد اندازه گیری شد.یافته ها: میزان DNA استخراج شده و میزان خلوص آن بوسیله روش فنل - کلروفرم به طور متوسط به ترتیب 256.27 میکروگرم بر میلی لیتر و 1.07 به دست آمد؛ در مقایسه، غلظت و میزان خلوص DNA استخراج شده با روش گوانیدین - تیوسیانات به طور متوسط به ترتیب 170.86 میکروگرم بر میلی لیتر و 0.94 به دست آمد. نتایج ما بر اساس نرخ موفقیت کلی تکثیر در واکنش PCR در هشت منطقه STRs اشاره شده در بالا نشان می دهد که روش فنل کلروفرم (76%) نسبت به روش گوانیدین تیوسیانات سیلیکا (64%) کارآتر می باشد.نتیجه گیری: هرچند روش فنل کلروفرم سیلیکا نتایج بهتری را نسبت به روش گوانیدین تیوسیانات سیلیکا در STR Typing از نمونه های استخوان تجزیه شده ارایه می دهد، ولیکن ما استفاده همزمان از هر دو روش را در آنالیز بافت های استخوان قدیمی برای بهبود تفسیر نتایج پیشنهاد می کنیم.

در این کار پژوهشی، روشی ساده برای سنتز سولفو بنزیل سیلیکا عرضه شده است. در این روش، نخست سیلیکاژل در دمای 400 درجه سانتی گراد آب زدایی می شود، سپس با بنزیل منیزیوم کلراید برهمکنش می کند تا بنزیل سیلیکا بدست آید. سرانجام، بنزیل سیلیکا با کلروسولفونیک اسید وارد برهمکنش می شود تا سولفو بنزیل سیلیکا تهیه شود. کاربرد سولفو بنزیل سیلیکای تهیه شده به عنوان کاتالیزور اسیدی ناهمگن در سنتز و هیدرولیز اتیل استات مورد بررسی قرار گرفته است.

چکیده مقدمه: نانو ذرات دی اکسید سیلیس، امروزه در صنایع مختلف از جمله صنایع سرامیک سازی، شیشه سازی، فولاد، سنگ گچ و هم چنین در رنگ دانهﻫﺎ و کاتالیزورها، محصولات آرایشی، داروها، ترکیبات مغناطیسی، عایقﻫﺎی حرارتی و عایقﻫﺎی الکتریکی و لعاب زدن کاربرد دارد. این ذرات کوچک و پرکاربرد نیز در صورت عدم کنترل پس از ورود به فاضلاب ها و سپس اکوسیستم های آبی، ممکن است به یک ماده سمی برای موجودات زنده این اکوسیستم ها تبدیل شوند.هدف: تعیین سمیت این ذرات بر دافنی مگنا (Daphnia magna) که زئوپلانکتون سخت پوست آب شیرین است و بعد از فیتوپلانکتون ها در مبدأ زنجیره غذایی اکوسیستم های آبی قرار دارد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی-آزمایشگاهی، نانوذرات اکسید سیلیس با غلظت های 5.0، 6.1، 5، 8.15، 50 و 100 میلی گرم بر لیتر آماده شد و برای هر غلظت، سه تکرار در نظر گرفته و تاثیر این نانوذرات در هر 24 ساعت نسبت به شاهد بررسی و ثبت شد. دوره آزمایش 96 ساعته بود و با استفاده از روش OECD سمیت حاد نانو ذرات سیلیکا بر دافنی بررسی شد. سمیت این نانوذرات بر روی دافنی توسط تحلیل آمار Probit محاسبه گردید.نتایج: 96hlc50 این نانوذره برای دافنی مگنا 73.1 میلی گرم بر لیتر به دست آمد. هم چنین NOCE (غلظت بدون اثرات سو) و LOEC )کمترین غلظت اثرگذار) نیز محاسبه شد که برابر با 173.0 میلی گرم بر لیتر است.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد نانو ذرات سیلیکا در غلظت های کم نیز اثرات سمی خود را برای دافنی مگنا ظاهر می نماید.

ضریب شکست نور یکی از ثوابت مهم در طراحی لایه های نازک اپتیکی است و بسته به ضخامت، دانسیته لایه، شبکه کریستالی و عیوب داخلی تغییر می کند. امواج الکترومغناطیسی تابشی بر روی سطح لایه به تناسب ضریب شکست در مقادیر مختلف، جذب، منعکس و یا عبور می کند و مقداری از آن نیز بدلیل معایب سطحی و داخلی لایه پراکنده می شود. لایه های نازک سیلیکا بصورت منفرد و یا در ترکیب با سایر اکسیدها در تولید خواص اپتیکی کاربردهای فراوانی دارد. در این پژوهش تاثیر ضخامت و تخلخل لایه های نازک سیلیکا بر روی ضریب شکست و میزان عبور از لایه های اعمالی مورد ارزیابی قرار گرفته است. سیلیکا به کمک روش Sol-Gel بر روی نمونه هایی از جنس شیشه سودا - لیم لایه نشانی شده و به منظور بررسی های ساختاری، تصاویر میکروسکپی SEM، آنالیزEDAX  و آنالیز XRD از سطح لایه های پوشش داده شده تهیه گردیده است. همچنین به کمک اسپکتروفتومتری نوری طیف پرتوهای عبور و جذب از سطح لایه های نازک اعمالی تهیه و با یکدیگر مقایسه شده است. نتایج حاصل نشان می دهد ضخامت و تخلخل لایه مقادیر عبور و جذب امواج تابیده شده را تحت تاثیر قرار می دهد و هر چه از ضخامت لایه کاسته شود مقدار ضریب شکست کاهش و قابلیت عبور نور افزایش می یابد.

واکنش اپوکسیداسیون درجای روغن سویا برای اولین بار توسط کاتالیست ناهمگن سیلیکا سولفوریک اسید، از مواد اولیه استیک اسید، هیدروژن پراکسید و در بازه دمایی 30-75oC صورت گرفت. با تغییر نسبت مولی روغن سویا، استیک اسید و هیدروژن پراکسید، و نیز دمای واکنش و درصد کاتالیست شرایط بهینه برای دستیابی به بیشترین درصد گروه اپوکسی در فراورده روغن سویای اپوکسید شده به دست آمد. بیشترین مقدار درصد اپوکسی در فراورده حدود 6% بود که در شرایط بهینه واکنش شامل نسبت مولی روغن سویا، استیک اسید و هیدروژن پراکسید، 1.1:0.5:1 در دمای 60oC در حضور 5% کاتالیست به دست آمد. همچنین کاتالیست ناهمگن به کار رفته برای اپوکسیداسیون روغن سویا در مقایسه با سایر کاتالیست های ناهمگن مایع از سادگی کاربرد برخوردار بوده و دارای برتری های گوناگونی شامل ارزانی، فعالیت شیمیایی زیاد، بی خطر بودن، سادگی در کاربرد، و سازگاری با محیط زیست می باشد. افزون بر آن به سادگی از مخلوط واکنش جدا شده و قابل بازیابی و کاربرد دوباره است.

در این پژوهش، ساختار 23،17،11،5- تتراکیس (دی اتیل فسفوناتو)- 28،27،26،25- تترابوتوکسی کالیکس [4] آرن (CPD) سنتز و اثر آن به عنوان عامل کمک فرایند بر بهبود پراکنش سیلیکا در آمیزه رویه تایر سواری بررسی شد. برای این منظور آمیزه شاهد و همچنین، یک آمیزه دیگر حاوی CPD به عنوان عامل کمک فرایند به همراه سایر اجزای آمیزه کاری بر پایه دو کائوچوی SBR و PBR تهیه شد. پس از پخت، آزمون های مکانیکی شامل استحکام کششی و درصد ازدیاد طول تا نقطه پارگی و همچنین، آزمون SEM (میکروسکوپ الکترونی روبشی) انجام شد. با توجه به نتیجه های آزمون های کشش و شارش سنجی، تغییرهای قابل توجهی در این ویژگی ها مشاهده نشد. بررسی تصاویر SEM نشان داد که استفاده از CPD به عنوان عامل کمک فرایند تأثیر چشمگیری بر بهبود پراکنش سیلیکا در بستر بسپار در مقایسه با آمیزه شاهد داشت. بنابراین، با بهبود پراکنش سیلیکا، ویژگی فیزیکی مکانیکی آمیزه رویه تایر حاوی CPD بهبود و در نتیجه کارایی تایر افزایش می یابد.