در قرن هفتم و هشتم هجری قمری آثار فراوانی در شبه قاره (هند و پاکستان با نام «ملفوظات» در حوزۀ ادبیات عرفانی نگاشته شد. وجود برخی اشتراکات میان این متون و مجالس، این سؤال را به ذهن متبادر میکند که آیا ملفوظات به تقلید یا تحت تأثیر مجالس نگارش یافته اند یا آثاری متفاوت هستند؟ مجالس سبعه (629-621 یا 642-637. ق) اثر مولوی و فوایدالفؤاد (722-703. ق) اثر خواجه نظامالدین اولیا نمونههای شناخته شدهای از مجالس و ملفوظات هستند که در این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی به بررسی آنها و ویژگی های مشابه و متمایز هریک میپردازیم. این مقایسه با توجه به نظریۀ بینامتنیّت انجام میشود. فوایدالفؤاد از منظر پیرامتنیّت تنها در نحوۀ تقسیم بندی نشستها و نداشتن عناوین داخلی، با مجالس سبعه مشترک است. از لحاظ سرمتنیّت، تعلّق دو اثر به گونۀ ادبی خاص باعث وجود برخی ویژگی های ساختاری و محتوایی مشترک در دو متن گردیده است. از حیث ارتباط بیشمتنی با توجه به وجود اسناد تاریخی، برگرفتگی غیرمستقیم فوایدالفؤاد از مجالس سبعه، محتمل است و گشتارهای کمّی، انگیزهای وکیفی در فوایدالفؤاد مشاهده شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که تأثیرپذیری فوایدالفؤاد از مجالس سبعه، جنبۀ تقلیدی ندارد و با توجه به مشابهت ها، این اثر و احتمالاً سایر ملفوظات، برداشتی آزاد و غیرمستقیم از مجالس سبعه و سایر مجالس هستند. کلیدواژه ها