سوابق پژوهش: درمان های فعلی برای عفونت های کرمی منتقله از خاک در انسان، اثربخشی کمی دربرابر تریکوریس تریکیورا دارند. امودپسیاد (Emodepside)-دارویی که  در دامپزشکی کاربرد دارد-در حال حاضر به عنوان کاندید درمانی پیشنهادی برای عفونت های کرمی منتقل شونده از خاک، مطرح شده است. روش مطالعه: ما برای ارزیابی اثربخشی  و بی خطری امودپساید در درمان عفونت های کرم قلاب دار و تریکوریس تریکیورای انسانی، دو فاز 2a، آزمون های کنترل شده، تصادفی و با محدوده ی دوز معین را پیش بردیم؛ در یک گروه امودپساید را  به طور تصادفی به تعداد مساوی از بزرگسالان 18 تا 45 ساله که تخم کرم قلاب دار یا تریکوریس تریکیورا از نمونه مدفوع آنها جدا شده بود، اختصاص دادیم. در گروه دیگر داروی آلبندازول و یا دارونما مورد استفاده قرار گرفتند.  نتیجه اولیه، به صورت درصد شرکت کنندگان بهبود یافته از عفونت تریکوریس تریکیورا و عفونت کرم قلاب دار در روزهای 14 تا 21 پس از درمان با امودپساید و با استفاده از تکنیک اسمیرضخیم Kato-Katz مشخص گردید. وجود یا عدم وجود عارضه دارویی  پس از دریافت داروی فوق یا دارونما مورد بررسی قرار گرفت. نتیجه گیری: در بررسی فوق داروی امودپساید دربرابر عفونت های کرم قلاب دار و تریکوریس تریکیورا، اثربخشی نشان داد.

این مطالعه، با هدف بررسی کارایی ابزار صید بکار برده شده قلاب دستی در فصول مختلف در دریاچه پشت سد بوستان، استان گلستان به اجرا درآمد. اطلاعات ماهیان موجود در دریاچه پشت سد، از صید صورت گرفته توسط صیادان از زمستان 1397 تا پاییز 1398، با استفاده از قلاب جی شکل با شماره های 3 و 2 به دست آمده است. در کل تعداد 199 قطعه ماهی از انواع ماهیان شامل: کپور معمولی (Cyprinus carpio)، سیاه ماهی رازی (Capoeta razii)، کاراس (Carassius gibelio) و تیزه کولی (Hemiculter leucisculus) توسط صیادان صید شد. طعمه های بکار برده شده در صید با قلاب دستی با استفاده از دو طعمه میگو و خمیر بوده است. با توجه به نتایج به دست آمده از تأثیر اندازه قلاب، نوع طعمه، فصل و مدت زمان غوطه وری بر میزان صید با استفاده از مدلی که از متغیر وابسته لگاریتم گرفته شده، مشخص شد که تمام پارامترهای مورد بررسی در مدل، تأثیر معنی داری بر میزان صید کپورماهیان داشته اند. میزان صید ماهی کپور با طعمه میگو به طور معنی داری بیشتر از میزان صید با طعمه خمیر به میزان 100% در فصول زمستان سال 1397 و تابستان و پاییز 1398 با استفاده از قلاب های شماره 2 و 3  بوده است. اندازه قلاب و زمان غوطه وری تأثیر معنی داری بر میزان صید سیاه ماهی رازی نداشتند. صید سیاه ماهی فقط با استفاده از طعمه خمیر صورت گرفت که بیشترین درصد صید در فصل پاییز 1398 به میزان 64/7 درصد با قلاب شماره 2 و 41/7 درصد نیز با قلاب شماره 3 بود. نتایج این مطالعه نشان داد که اندازه قلاب و همچنین استفاده از طعمه هایی که مورد پذیرش هر گونه ‏ماهی می شود در میزان و صید انواع ماهی تأثیر گذار بوده و باعث افزایش صید خواهد شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پیش زمینه: اصولا درمان های متعددی برای شکستگی های دیستال کلاویکل و دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار(AC)  معرفی شده اند که از آنها می توان به ثابت کردن با پین، بازسازی رباط های کوراکوکلاویکولار و ثابت کردن با پین و وایر اشاره کرد. ثابت کردن با «پلاک قلاب دار» (hook plate) روشی نوین است و در این مقاله نتایج ثابت کردن شکستگی های دیستال کلاویکل و دررفتگی مفصلAC  با این پلاک و عوارض احتمالی آن بررسی شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه گذشته نگر، 81 بیمار که با شکستگی ناپایدار دیستال کلاویکل و یا دررفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار بین سال های1380  تا 1386 به سه مرکز درمانی شهر تهران مراجعه کرده و با استفاده از «پلاک قلاب دار» تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، بررسی شدند. در این مطالعه قابلیت اعتماد تثبیت با این پلاک و تاثیر آن روی فضای ساب اکرومیال، نتایج بالینی از نظر کارکرد شانه، دامنه حرکت و وجود درد مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: تمام موارد شکستگی دیستال کلاویکل جوش خورند. در آخرین پیگیری، میانگین نمره 93.6 constant از100  بود. از لحاظ عوارض در 16 مورد(%19.7)  دامنه حرکت ایجاد شده با درد خفیف همراه بود و از لحاظ نمرهconstant  نیز دامنه حرکتی کامل داشتند. در 2 مورد جا اندازی ناکامل در مفصلAC  وجود داشت که مجددا عمل شدند. علیرغم تاکید، فقط 18 بیمار 8 تا 12 ماه بعد از عمل برای درآوردن پلاک مراجعه نمودند.نتیجه گیری: این روش ثابت کردن، جهت شکستگی های ناپایدار دیستال کلاویکل و نیز نوعV  در رفتگی مفصل آکرومیوکلاویکولار کاملا مناسب است، اما در رفتگی های نوع III برای درآوردن پلاک بایستی بر اساس نیاز بیمار و با توجه به عوارض احتمالی و نیاز به عمل مجدد تصمیم گیری نماییم.

سابقه و هدف: تشخیص تاکسونومیکی مراحل لاروی و بالغ تنیا هیداتیژنا از سایر گونه های تنیا بر اساس خصوصیات مرفولوژیکی در میزبانان واسط و نهایی در انگل شناسی پزشکی و دامپزشکی دارای اهمیت است. لذا مطالعه حاضر با هدف شناسایی مرحله لاروی تنیا هیداتیژنا (سیستی سرکوس تنیو کولیس) بر اساس خصوصیات مرفولوژیکی قلاب های رستلومی در ایزوله های گوسفندی و بز در استان مازندران برای اولین بار انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر بر روی 100 نمونه از قلاب های رستلومی کیست های مرحله لاروی تنیا هیداتیژنا ایزوله های گوسفندی و بز در سال 94-1393 در استان مازندران انجام شد. خصوصیات مرفولوژیکی قلاب های بزرگ و کوچک از نظر تعداد و اندازه با استفاده از میکروسکوپ نوری کالبیره، تعیین و اندازه گیری شد. سپس میانگین داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های Chi-square و One-way ANOVA تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: بر اساس نتایج، میانگین تعداد قلاب های بزرگ و کوچک در دو ایزوله حیوانی 3± 8/30 بوده است. خصوصیات مرفومتریک قلاب های رستلومی از نظر شکل و اندازه در ایزوله های گوسفندی و بزی مشابه بوده است. اما در اندازه میانگین عرض پایه قلاب های بزرگ در ایزوله های بومی و غیر بومی تفاوت معنی داری مشاهده شد (05/0p<). استنتاج: با استفاده از نتایج بررسی حاضر می توان مرحله لاروی تنیا هیداتیژنا را از سایر گونه تنیاها از نظر خصوصیات قلاب ها در مرحله لاروی تشخیص داد که در مطالعات تاکسونومیکی در انگل شناسی دارای ارزش تشخیصی است.

در این پژوهش، برهمکنش دو ذرۀ میله ای همسان، خیلی بلند و موازی با قلاب شدگی های مماسی و عمودی را به صورت دو بعدی در بلور مایع نماتیک بررسی کرده ایم. محور موازی میله ها بر راستای میدان نماتیک در فواصل دور عمودند. قلاب‎ شدگی های مماسی و عمودی میدان نماتیک بر روی سطح ذرات، در صفحات عمود بر محور میله ها قرار دارند که منجر به رفتار دو بعدی سمتگیری میدان نماتیک در اطراف ذرات می شود. برای این منظور، مطالعۀ برهمکنش دو ذرۀ میله ای در سه بعد را به مطالعۀ مقاطع دایره ای این ذرات در دو بعد محدود کرده ایم. میدان تعادلی نماتیک در اطراف مقاطع دایره ای از کمینه سازی عددی انرژی آزاد لاندائو-دوژن و انرژی سطحی قلاب شدگی ها به دست می آید. ذره و نقص های ایجاد شده سبب برهمکنش های کوتاه-برد و بلند-برد بین ذرات می شود. در فواصل دور، برهمکنش بین ذرات در مقایسه با الکترواستاتیک رفتار چهارقطبی نشان می دهد و در فواصل نزدیک، انرژی برهمکنش بین ذرات نسبت به راستای میدان نماتیک رفتار متقارنی حول پیکربندی فضایی 45 درجه دارد که شامل دو پیکربندی تعادلی در صفر و 90 درجه است.

در این مطالعه، پس از جمع آوری کیست هیداتیک از گوسفند، گاو، شتر و انسان در منطقه اصفهان، خصوصیات قلاب های 700 پروتواسکولکس کیست هیداتیک مورد مطالعه و مقایسه قرار گرفت. این مطالعه شامل سنجش تعداد کل قلابها، تعداد قلابهای بزرگ و کوچک، اندازه گیری طول کل و طول تیغه قلابهای بزرگ و قلابهای کوچک بوده است. طبق نتایج بدست آمده با استفاده از آنالیز واریانس یکطرفه (One-way)، بیشترین میانگین تعداد کل قلابها مربوط به ایزوله های انسانی و کمترین میانگین مربوط به ایزوله های شتری و همچنین بیشترین میانگین اندازه طول قلابهای بزرگ مربوط به ایزوله های شتری و کمترین میانگین مربوط به ایزوله های انسانی بوده است. به علاوه در تعداد قلابهای بزرگ و کوچک و اندازه طول کل و طول تیغه قلابهای بزرگ و قلابهای کوچک ایزوله های گوسفندی و شتری اختلاف معنی داری مشاهده شد.

هدف از این تحقیق بررسی میکروسکوپی ریزساختار منحصر به فرد ساختمان داخلی پر پرندگان می باشد. نمونه-های مـورد بررسی، پرهای سینه ایی و پشتی انتخاب شده از پرندگان متعلق به خانواده های اردک های روی آب چـر (Surface feeding ducks) (مرغابی سرسبز Anas platyr – hynchos)، کلاغ ها (Corvidae) (کـلاغ سیاه Corvus frugileagudo ، غراب Corvus corex)، قرقاولیان (Phasinidae) (کبک Alectaris chukar، تیهو  Ammoperdix griseogularis، قرقاول Ammoperdix seogularis)،(Phasianus colchicus)  و پرستوی دریایی (Sterna bergii)  می باشند. نمونه ها پس از جمع آوری از پرندگان مزبور توسط مایع ظرفشویی کاملا شست و شو و سپس آب گیری شدند. از هریک از پرها از ناحیه میانی 1 عدد ریش یا (Barb) کنده شد و توسط چاقوی جراحی (Scalpel) تراشیده گردید. نمونه های حاصل بر روی ساچمه های مخصوص میکروسکوپ الکترونی SEM توسط چسب مایع ثابت گشتند و بعد از آن ها عکس تهیه شد. از هریک از تصاویر در بزرگ نمایی ویژه اش اندازه گیری به عمل آمد. طول هریک از قلاب های مستقر بر ریشک های داخلی  Intern Barbules شاخصی برای بیان تفاوت در عملکرد پر پرندگان مزبور با سایر پرندگان مد نظر بود.