لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت تعیین مقدار قند ون افراد دیابتی برای تشخیص و درمان و امکان بروز عوارض در خون گیری های مکرر و به منظور یافتن روش غیرتهاجمی برای اندازه گیری قند خون و به منظور تعیین میزان همبستگی بین قند بزاق با قندخون، این تحقیق روی افراد سالم مراجعه کننده به بیمارستان الزهرا اصفهان در سال 1379 انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق به روش توصیفی و روش نمونه گیری به صورت Conveniece بود. تعداد افراد شرکت کننده در مطالعه 10 نفر بودند که از هر نفر 13 آزمایش هم زمان قند خون و قند بزاق در 5 روز و در هر روز یک قند خون و بزاق ناشتا، یک قند خون و بزاق Postprandial و یک قند خون و بزاق ساعت 5 بعد از ظهر گرفته شد. آزمایش ها به روش گلوکز اکسیداز و به روش end point انجام گرفت و میزان همبستگی قند خون و بزاق با ضریب همبستگی اسپرمن تعیین و تعمیم پذیری آن مشخص گردید.یافته ها: میانگین (± انحراف معیار) قندخون ناشتا 84.9±3.43 mg/dl (FBS) بود حداقل سطح خونی گلوکز 58 mg/dl و حداکثر آن 118 mg/dl بود. میانگین (±انحراف معیار) بزاق آنها 1.22±0.81 mg/dl بود. حداقل سطح گلوکز بزاق 0.323 mg/dl و حداکثر آن 4.947 mg/dl اندازه گیری شد. میزان همبستگی غلظت خون و قند بزاق 0.23 و ضریب همبستگی بین تمام افراد در روز اول 0.38، روز دوم 0.29، روز سوم 0.01 و روز چهارم 0.37 بود.نتیجه گیری و توصیه ها: ارتباط بین غلظت قند خون و قند بزاق ضعیف است. علاوه بر این چون دامنه تغییر غلظت قند خون کم است نمی توان از قند بزاق به عنوان اندکسی برای نمونه گیری و ارزیابی قند خون استفاده نمود.

مقدمه: مطالعات مختلف نشان داده اند که چاقی و رسوب چربی در بافت ها همراه با واکنش التهابی است که منجر به مقاومت به انسولین و در نهایت دیابت تیپ 2 می شود. سالسالات بر روی مسیر التهابی  IKKβو NF-KB اثر مهاری دارد. هدف از این مطالعه، مشخص نمودن کارآمدی و تاثیر سالسالات به عنوان یک داروی ضد التهاب در کاهش قند خون مبتلایان به دیابت نوع 2 است.روش ها: این مطالعه یک کار آزمایی شاهد- دارونما دار دو سوکور بود که به مدت یک ماه به 60 بیمار دیابتی تازه تشخیص داده شده در 2 گروه تصادفی شده دارو و دارونما داده شد، مقدار سالسالات تجویز شده 3 گرم (2 قرص 750 میلی گرمی هر 12 ساعت) در روز بود.یافته ها: بین گروه های دارو و دارونما در زمان ورود به مطالعه از نظر قندخون ناشتا (به ترتیب 124 در برابر 127) تفاوت معنی داری از نظر آماری وجود نداشت (P=0.628) بیست و هشت بیمار در گروه دارو و 23 بیمار در گروه دارونما مطالعه را به پایان رساندند. سالسالات قندخون ناشتا را در گروه دارو (20 میلی گرم در دسی لیتر) در مقایسه با گروه دارو نما (2 میلی گرم در دسی لیتر) به صورت معنی داری کاهش داد (P=0.05).نتیجه گیری: در این تحقیق مشخص شد که در اثر مصرف 3 گرم در روز از داروی ضد التهاب سالسالات به مدت 1 ماه حدود 5/15 درصد قندخون ناشتای پایه افراد دیابتی را کاهش می یابد. این نتایج رضایت بخش می تواند باعث ایجاد راهی جدید در درمان دیابت شود.

مقدمه: آموزش کافی و کنترل متابولیکی مطلوب می توانند پیامد بالینی کودکان دیابتی را بهبود بخشد. مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش بر مدیریت قندخون کودکان سنین 10 تا 14 ساله مبتلا به دیابت مراجعه کننده به مرکز تحقیقات دیابت شهر همدان در سال 1392، انجام گرفت.روش: در این مطالعه شبه تجربی تک گروهی پیش آزمون- پس آزمون با روش نمونه گیری تصادفی، 40 کودک به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. جهت توانمندسازی کودک در مدیریت قندخون، 4 جلسه آموزش گروهی 30 تا 45 دقیقه ای برگزار شد و سپس کتابچه آموزشی در اختیار آنان قرار داده شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل برگه ثبت مقادیر گلوکز خون و پرسشنامه رفتارهای مدیریتی کودک دیابتی بود. آلفای کرونباخ 0.93-0.74 نمایانگر پایایی مناسب حیطه های پرسشنامه بود. داده ها با نرم افزار SPSS v.19 و آمار توصیفی و آزمون های تی زوج و ضریب پیرسون در سطح اطمینان 95% تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین نمرات رفتارهای مدیریتی کودک در چهار حیطه اندازه گیری قندخون (p=0.001، t=7.44) اصول انسولین درمانی (p<0.001، t=7.43) رژیم غذایی (P<0.001، t=9.72) و انجام فعالیت های بدنی (p<0.001، t=12.18) قبل و بعد از آموزش، میانگین قندخون ثبت شده در طول یک هفته (p<0.001، t=-3.97) قبل و بعد از آموزش و همچنین هموگلوبین گلیکوزیله قبل و سه ماه بعد از آموزش (p<0.001، t=-5.23) تفاوت معناداری آماری داشتند.نتیجه گیری: آموزش مدون و ارتقاء توانمندسازی کودک دیابتی 14-10 ساله در اندازه گیری قندخون، رعایت اصول انسولین درمانی، رعایت رژیم غذایی و انجام فعالیت های بدنی موجب کاهش میانگین قندخون و هموگلوبین گلیکوزیله کودک شد. بنابراین آموزش مدون و درگیر نمودن کودک دیابتی در امر مراقبت و درمان سبب بهبود مدیریت قندخون می شود.

زمینه و هدف: استرس جراحی موجب انتقال یک سری پیام های عصبی و هورمونی از محل آسیب به مراکز کنترل کننده شده که موجب واکنش های فیزیولوژیکی می شود که اهم آن عبارتند از: تحریک آدرنرژیک و در نتیجه تغییرات هورمونی مانند افزایش نورآدرنالین، کورتیزول، هورمون رشد و کاهش انسولین و همچنین افزایش مقاومت به انسولین و اختلال در تنظیم قندخون به صورت هایپرگلیسمی به واسطه افزایش گلوکونئوژنز و کاهش مصرف گلوکز. در این مطالعه بیهوشی عمومی که از طریق بلوک سیگنال های مغزی می تواند موجب کاهش واکنش به استرس جراحی و هایپرگلیسمی شود، با روش بیحسی اسپاینال در سطح پایین که در بلوک واکنش های هورمونال و آدرنرژیک از طریق محیطی تاثیر دارد، مقایسه شده است.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی شده بر روی دو گروه 30 نفره بیماران با هدف مقایسه بیهوشی عمومی با اسپاینال در کنترل واکنش های سمپاتوآدرنرژیک از طریق اندازه گیری قندخون انجام شده است. در گروه اسپاینال بیماران تا سطح T12 بلوک شدند و در گروه بیهوشی عمومی با روش یکسان و داروهای مشابه تحت عمل جراحی فتق اینگویینال قرار گرفتند. بیماران دارای رتبه بندی فیزیکی (ASA) 1 و 2 فاقد سابقه بیماری یا مصرف داروهای موثر بر قندخون بوده و در حالی که ناشتا بودند تحت عمل جراحی قرار گرفتند. قندخون بیماران یک ساعت قبل از عمل و به فواصل 1 و 6 ساعت پس از عمل در حالی که تزریق وریدی یکسان داشتند بوسیله گلوکومتر اندازه گیری شد.یافته ها: قندخون قبل از عمل تفاوت معنی داری در دو گروه شاهد (بیهوشی عمومی) و مورد (اسپاینال) نداشته است، ولی یک و شش ساعت بعد از عمل در گروه اسپاینال کاهش یافته است.نتیجه گیری: بی حسی اسپاینال در مقایسه با بیهوشی عمومی توانایی بهتری در کنترل قندخون و شاید واکنش های آدرنرژیک و متابولیک نسبت به استرس دارد و می تواند در صورت عدم ممنوعیت جایگزین خوبی برای بیهوشی عمومی خصوصا در بیماران با مشکلات متابولیک باشد.

مقدمه و هدف: بیماری دیابت به علت عدم کنترل مناسب قندخون، سبب ایجاد عوارض وخیمی در انسان می شود. هدف از این مطالعه بررسی اثرات تحریک الکتریکی عضله بر کنترل قندخون در افراد دیابتی نوع دوم بود.مواد و روش ها: این مطالعه یک پژوهش کارآزمایی بالینی است که در بهار سال 1388 در دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام شد. در این مطالعه 49 بیمار حضور داشتند که به صورت تصادفی به دو گروه مورد (28 نفر) و شاهد (21 نفر) تقسیم شدند. در افراد گروه مورد توصیه های ورزشی و تغذیه ای به همراه تحریک الکتریکی عضله اعمال شد و به افراد گروه شاهد فقط توصیه های ورزشی و تغذیه ای داده شد. آزمایش های قندخون ناشتا و تست تحمل گلوکز قبل از شروع مطالعه و بعد از اتمام شش هفته از اعمال جریان الکتریکی به عمل آمد. داده های جمع آوری شده به وسیله نرم افزار SPSSو آزمون آماری تی تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: متوسط قندخون ناشتا در بیماران گروه مورد قبل از انجام تحریک الکتریکی 156 میلی گرم بر دسی لیتر و 6 هفته بعد 123 میلی گرم بر دسی لیتر و در گروه شاهد به ترتیب 158 و 154 میلی گرم بر دسی لیتر به دست آمد که اختلاف معنی داری را نشان می دهد (P<0.05). از طرفی متوسط تست تحمل گلوکز در گروه مورد قبل از تحریک 193 میلی گرم بر دسی لیتر و بعد از 6 هفته 150 میلی گرم بر دسی لیتر و در گروه شاهد به ترتیب 204 و 201 میلی گرم بر دسی لیتر به دست آمد که در این مورد نیز اختلاف معنی دار می باشد (p<0.05).نتیجه گیری: به کار بردن تحریک الکتریکی عضله می تواند به عنوان روش کمکی در پایین آوردن قندخون در افراد دیابتی نوع دوم کاربرد داشته باشد.

هدف از  این پژوهش بررسی تاثیر ایزوفلاون های سویا بر لیپیدها و لیپوپروتئین های سرم و قندخون در خرگوشهای هیپرکلسترولمیک بوده و طی آن 24 سر خرگوش نر بالغ از نژاد نیوزلندی پس از دو هفته رژیم سازگاری، مرحله هیپرکلسترولمیک شدن را به کمک 1% کلسترول در مدت سه هفته طی نمودند. سپس خرگوش ها به گروههای چهارگانه دریافت کننده پروتئین سویای حاوی 200 میلیگرم درصد ایزوفلاون، پروتئین سویای فاقد ایزوفلاون، پروتئین سویای حاوی 100 میلیگرم ایزوفلاون (50%) و ادامه رژیم هیپرکلسترولمیک تقسیم شدند. محتوای رژیم های سویا به جز میزان ایزوفلاون کاملا مشابه یکدیگر بود و طول دریافت رژیم ها 6 هفته در نظر گرفته شد.نتایج نشان دادند که طی دوره هیپرکلسترولمیک شدن خرگوش ها، سطح کلسترول تام و LDL- کلسترول حدود 10 برابر افزایش پیدا کرد. رژیم سویای حاوی ایزوفلاون علیرغم دریافت ثابت کلسترول در رژیم غذایی، سطح کلسترول تام و LDL- کلسترول را در مقایسه با دو رژیم دیگر سویا در حد اولیه نگاهداشت (P<0.001) سطح HDL- کلسترول با دریافت رژیم هیپرکلسترولمیک به طور معنی داری بالا رفت و بدنبال دریافت رژیم های سویا همچنان بالا باقی ماند (حدود سه برابر مقدار اولیه). سطوح تری گلیسرید و VLDL  در هر دو رژیم فاقد و دارای 50% ایزوفلاون نسبت به سطوح نرمال به ترتیب حدود 2 و 3 برابر افزایش نشان دادند (P=0.05) ، حال آنکه تغییرات در گروه سویای حاوی ایزوفلاون معنی دار نبود. سطح قندخون تغییر بارزی را طی دوران دریافت رژیم های سه گانه سویا نشان نداد. چنین بنظر می رسد که کاهش دریافت کلسترول به همراه دریافت روزانه ایزوفلاونهای سویا می تواند در بهبود پروفایل لیپیدی و در نتیجه کاهش بیماریهای قلبی- عروقی نقش موثری داشته باشد.

سابقه و هدف: پایین بودن قندخون در نوزادان مساله مهم و شایعی است که به دلیل عوارض مغزی نیاز به توجه جدی دارد. با توجه به این که در برخی مراکز قبل از تغذیه با شیر مادر مبادرت به انجام آزمایش قندخون می شود و بر اساس آن اقدامات درمانی صورت می گیرد که موجب خطرات ناشی از باز کردن رگ، بستری کردن نوزاد در بیمارستان و همچنین تحمیل هزینه اضافی به خانواده می شود، در این مطالعه تاثیر تغذیه با شیر مادر بر میزان قندخون نوزادان با وزن بالا مورد بررسی قرار می گیرد.مواد و روش ها: مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی قبل و بعد (before and after) بوده و جمعیت مورد مطالعه نوزادان با وزن بالا (بیش تر از 3800 گرم) متولد شده در مراکز آموزشی درمانی امام (ره) و رازی قایم شهر می باشد. شاهد هر نوزاد خود او و مداخله، تغذیه با شیر مادر بود. روش نمونه گیری به شیوه نمونه های در دسترس و معیار خروج از مطالعه شامل؛ نوزادان با قندخون پایین علامت دار، قندخون کم تر از 30 میلی گرم در دسی لیتر و عدم تغذیه با شیر مادر در عرض 2 ساعت پس از تولد بود. پس از اندازه گیری قندخون، تغذیه با شیر مادر انجام شد، سپس قندخون نیم ساعت و 2 ساعت پس از تغذیه شیر مادر اندازه گیری و با قندخون قبل از تغذیه با شیر مادر مقایسه شد. داده ها با روش های آماری Paired test, Anova تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: 94 نوزاد مورد بررسی قرار گرفتند، میانگین وزن نوزادان 4120±234 گرم و میانگین و سن حاملگی 39.6±1 هفته بود. اکثر نوزادان نتیجه حاملگی های 1 و 2 (38.2 و 40.4 درصد) و حاصل سزارین (63.8 درصد) بودند. سابقه فشار خون، در 7.2 درصد و دیابت حاملگی در 6.4 درصد وجود داشت. قندخون بدو تولد 52.25±10.5 میلی گرم/دسی لیتر، قندخون نیم ساعت پس از تغذیه با شیر مادر 56.89±14.45 میلی گرم/دسی لیتر و قندخون دو ساعت پس از تغذیه با شیر مادر 68±14.5 میلی گرم بود. تفاوت قندخون نیم و دو ساعت پس از تغذیه با شیر مادر با قندخون بدو تولد معنادار بود. از عواملی که به طور معناداری در قندخون نوزادان موثر بودند، وزن نوزاد و زمان شروع تغذیه با شیر مادر بود.استنتاج: تغذیه با شیر مادر به طور معناداری سبب افزایش قندخون نوزادان با وزن بالا و کاهش شیوع نوزادان با قندخون پایین می شود. که با شروع زودرس تغذیه با شیر مادر و افزایش طول زمان پس از تغذیه با شیر مادر این اثر بیش تر می باشد. بنابراین توصیه می شود در نوزادان با وزن بالای بدون علایم بالینی، ملاک بررسی قندخون و قرار دادن نوزاد در گروه کاهش قندخون، مقدار قندخون پس از تغذیه با شیر مادر باشد.