بیان مسئله: نگاه نو به جامعه در عصر قاجار، با جریان های مدرنیزاسیون جهانی هم زمانی دارد و احداث خیابان لاله زار، از اولین اقدامات حاکمیتی در ایران برای ورود به این عرصه است. می توان مدعی شد، ماجرایی که بر خیابان لاله زار گذشته، بازتابی دقیق از تعریف «مدرن» است که آن را از یک خیابان باغی، به یک فضای جمعی شهری بدل کرده است. تغییرات نمای ساختمان ها، استقرار مبلمان شهری، سنگفرش معابر و تقویت کارکردهای خیابان همچون ساخت هتل، کافه و سالن تئاتر از مهم ترین جلوه های این فرایند است. خیابان لاله زار که در دورۀ قاجار با هدف ایجاد مکانی تفرجی در شهر برای درباریان و متمولین احداث شده بود، در دورۀ پهلوی، اول به فضای جمعی برای عموم جامعه تحول یافت و امکان گذران اوقات تفریح و حضور و مشارکت در جریان زندگی شهری را برای جامعه فراهم آورد. هدف پژوهش: خوانش نقش ادراکی فرآیند مدرنیزاسیون شهری در شکل گیری جامعه مدرن تهران دورۀ پهلوی اول با استناد به تحولات کالبدی خیابان لاله زار.  روش پژوهش: با متمایز کردن چهار مداخلۀ «تزئین گرایی»، «خطی سازی»، «نماگرایی» و «مونومان گرایی» که اقدامات اساسی در مدرنیزاسیون شهری محسوب می شود، خیابان لاله زار با روش تحلیل تصویری، ارزیابی و ردپای معیارهای فوق در آن تحلیل می شود. نتیجه گیری: پدیدارشدن یک «آمبیانس» شهری متفاوت از فرهنگ عمومی جامعه به عنوان ثمرۀ مدرنیزاسیون خیابان لاله زار و این واقعیت که مدرنیزاسیون در ایران با خیابان لاله زار آغاز شد و سرعت گرفت، نتایج اصلی پژوهش را شکل می دهد.

در این پژوهش، برای نخستین بار بررسی های سیستماتیک تیره لاله عباسی در ایران با استفاده از مطالعات ریخت شناسی، ریزریخت شناسی، گرده شناسی و تشریحی انجام گردید. نتایج حاصل از بررسی های آماری روی داده های به دست آمده از مطالعات ریخت شناسی با استفاده از نرم افزارهای SPSS Ver. 20 و Past Ver. 1. 98 نشان داد که صفاتی همچون نسبت طول به عرض فندقه، طول میله پرچم، طول برگه، طول خامه، طول کوچکترین برگ، نسبت طول به عرض برگه و عرض فندقه، متغیرترین صفات در بین گونه ها می باشند. همچنین، در مطالعات تشریحی با بررسی ساقه، برگ، دمبرگ و همچنین ساختار بشره مشخص شد که صفات ضخامت آوند چوب و آبکش در برش عرضی برگ و ساقه، ضخامت دستجات آوندی در برش عرضی برگ و ساقه، شکل برش عرضی دمبرگ، ضخامت دستجات آبکش ثانویه، ضخامت آبکش اولیه و ضخامت چوب ثانویه در ساقه اختلاف معنی داری را در بین گونه ها نشان می دهند. از ویژگی های متمایزکننده بشره می توان به شکل سلول های آن و تیپ روزنه اشاره کرد که براساس صفات تشریحی، کلید شناسایی ارایه گردید. در مطالعات گرده شناسی، دانه های گرده Commicarpus stenocarpus و Boerhavia elegans برای نخستین بار مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج گرده شناسی نشان داد که دانه گرده کروی (spheroidal) یا پخت-کروی (oblate-spheroidal) با تزیینات خاردار یا مشبک می باشد که بیشتر در سطح تفکیک جنس های تیره مورد مطالعه مفید و تاییدکننده نتایج سایر محققان بود. در نهایت، صفات تشریحی مانند ساختار تشریحی کرانز، ضخامت لایه پارانشیم و تیپ روزنه اپیدرم برگ و همچنین صفات ریخت شناسی، جدایی Boerhavia و Commicarpus را به عنوان دو جنس مجزا مورد تایید قرار داد.

لاله واژگون (Fritillaria imperialis) در نقاط معدودی از جهان رویش دارد. منطقه حفاظت شده مانشت در ایلام یکی از مهمترین رویشگاه های طبیعی لاله واژگون است. این گونه گیاهی با ارزش، در چند موقعیت در این منطقه پراکنش دارد. در این مطالعه در راستای برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست، شرایط محیط زنده لاله واژگون با جدول النبرگ و مطالعات میدانی تعیین شد. برای اطمینان و افزایش دقت کار از جدول النبرگ استفاده شد. شاخص النبرگ نقاط بهینه نسبی را برای اسیدیته، رطوبت و ازت خاک، نور و دما، در گونه های مختلف بر پایه مطالعات میدانی تعیین کرده است. مطالعه بر اساس محیط زیست حاضر لاله واژگون انجام گرفت. مواردی مثل ارتفاع، جهت جغرافیایی، فاکتورهای اقلیمی (دما و بارندگی سالانه)، اسیدیته و ازت خاک و پوشش گیاهی همراه لاله واژگون تعیین شدند. مطالعات میدانی، آزمایشگاهی و روی هم گذاری نقشه های رقومی شرایط موجود لاله واژگون نشان داد که گونه در محدوده ارتفاع (1800 تا 2000) متر از سطح دریا، جهت فقط شمالی (نور: متوسط)، دمای میانگین سالانه (18 تا 20) درجه سانتی گراد، میزان بارندگی سالانه (600 تا 750) میلی متر، میانگین اسیدیته 7.85 و میانگین ازت %0.55 رویش دارد. پوشش گیاهی همراه لاله واژگون شامل Quercus persica، Pistacia mutica، Daphne mucronata، Cirsium arvense، Euphorbia helioscopia، Lonicera nummulariifolia، Acer monspessulanum،Crataegus azarolus  وCapsella bursa-pastoris  بود. مقایسه نتایج مطالعات میدانی، آزمایشگاهی و نقشه های رقومی با نتیجه حاصل از جدول النبرگ نشان داد که نتایج این پژوهش در کل به نتایج جدول النبرگ نزدیک است.

جنس لاله، از خانواده Liliaceae، در حدود 100 گونه دارد که 19 گونه آن از ایران گزارش شده است. در این پژوهش، آناتومی پیاز 14 گونه جنس لاله متعلق به دو زیر جنس (T. biebirstiianina, T. biflora, | Eriostemones Boiss. | T. turcomanica, T. humilis) و زیر جنس (T. clusiana, T. montana var. montana, T. montana var | Tulipa, T. systole, T.var chrysanta, T. kuschkensis, micheliana, T. ulophylla, T. lehmanniana | T. schrenkii T. hoogiana) مطالعه گردید. گونه های متعلق به زیر جنس Eriostemones، در شکل و تراکم کرک های پیازی متمایز از هم بودند. همچنین، گونه های متعلق به زیر جنس Tulipa، در موقعیت و تراکم کرک های پیازی تفاوت نشان دادند. تفاوت زیادی در یاخته های اپیدرم گونه ها مشاهده نشد، اما تفاوت در یاخته های اپیدرم پیاز دو واریتهT. montana مشاهده شد. با توجه به نتایج حاصل از این بررسی، نوع کرک و تراکم آن در دو زیر جنس متفاوت نیست و بر اساس این صفت نمی توان گونه ها را در دو گروه طبقه بندی نمود، لیکن شباهت هایی از نظر نوع کرک و تراکم آن در گونه های متعلق به یک بخش به چشم می خورد و می توان از این صفت برای تفکیک بعضی از گونه ها استفاده نمود. بر اساس شواهد موجود، احتمالا نوع کرک و تراکم آن ارتباط نزدیکی با شرایط اکولوژیک (آب و هوایی) منطقه پراکنش گونه ها دارد و گونه های مناطق سردسیر کرک های متراکم تری در پیاز خود دارند.