گسترش تکثیر و پرورش میگو در ایران نقش مهمی در افزایش اشتغال، ارزآوری و گسترش مناطق ساحلی ایفا می کند. هر چند ظرفیت های فیزیکی گسترش پرورش میگو در ایران روشن می باشد، ضروری است چگونگی سودآوری پرورش میگو، به ویژه پس از کاهش قیمت جهانی میگو در بازارهای بین المللی مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. به منظور ارزیابی سودآوری پرورش میگو پس از کاهش حدود 40 در صدی قیمت جهانی میگو در سال 1380 در استان های جنوبی ایران این بررسی انجام گرفت. برای جمع آوری اطلاعات مورد نیاز از کشتزارها، پرسشنامه ای تهیه و یک گروه کارشناسی پس از آموزش های لازم برای تکمیل پرسشنامه گزینش شدند. در سال 1380 در چهار استان جنوبی کشور 231 کشتزار گزینش و اطلاعات مورد نیاز جمع آوری شد. پس از ورود اطلاعات به برنامه رایانه ای (SPSS) با بهره گیری از روش های مختلف آماری موردتجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد میانگین تولید در هکتار 1958 کیلوگرم و قیمت تمام شده برای پرورش هر کیلوگرم میگو 22336 ریال می باشد. پرورش دهندگان به طور میانگین 836 ریال در هر کیلو گرم میگوی پرورشی زیان داده و نتوانسته اند هزینه های پرورش را پوشش دهند. به طور کلی نتایج بررسی نشان داد کاهش قیمت جهانی میگو در سال 1380، باعث زیان پرورش دهندگان میگو در ایران شده است.

مطالعه سیستم بازاریابی میگو جهت پیدا کردن راه کارهای افزایش تقاضای آن در داخل از ضروریات است. کانال این بازار از تولید کننده (صید و پرورش) در جنوب کشور تا مصرف کننده در مرکز کشور کشیده شده است. حاشیه بازاریابی میگو از تفاوت قیمت دریافتی پرورش دهنده و قیمت پرداختی مصرف کننده به دست می آید. این مطالعه با استفاده از اطلاعات به دست آمده از عمل آوران و بازار خرده فروشی میگو در تهران و با استفاده از Markup model صورت گرفته است. نتایج مطالعه نشان می دهد که قیمت سر مزرعه، قیمت عمده فروشی میگو و هزینه حمل و نقل از عوامل موثر بر حاشیه کل بازاریابی میگو می باشند. هزینه های حمل و نقل و سایز هزینه های بازاریابی به جز هزینه حمل و نقل از عوامل موثر بر حاشیه خرده فروشی میگو می باشند. در مطالعه بازار عمده فروشی میگو از طریق محاسبه کارایی قیمتی بازار که یکی از راه های بررسی بازار می باشد، نسبت کارایی قیمتی بازار با 2.01 نشان دهنده عملکرد قیمتی بالای بازار و شاخص بازدهی سرمایه با 0.38 نشان دهنده بازدهی یک واحد سرمایه در بازار عمده فروشی میگو می باشد.

این تحقیق به منظور بررسی ارتباط میان فاکتورهای فیزیکوشیمیایی آب با یکدیگر و تعیین پارامترهای مؤثر بر بازماندگی میگوی وانامی (Litopenaeus vannaemi) در 3 استخر از 3 مزرعه با تراکم 250000 قطعه و با زمان ذخیره سازی یکسان در مجتمع پرورش میگو چوئبده آبادان به مدت 109 روز، از خرداد تا شهریور ماه 1395 انجام گرفت. تیماربندی استخرها براساس نوع جیره تجاری به 3 تیمار، استخر T1 با غذای t1، استخر T2 با غذای t2 و استخر T3 با غذای t3، تقسیم شد. اندازه گیری فاکتورهای مورد آزمایش در هر تیمار با سه بار تکرار انجام شد که در نتایج مقادیر بصورت میانگین بیان شده است. نتایج بررسی ها نشان داد که بیشترین ارتباط معنی دار بین دو فاکتور شوری و دما، و همچنین شوری و pH برقرار بود. مقادیر نیترات و فسفات ثبت شده در طی دوره پرورش خارج از محدوده استاندارد بود. نتایج حاصل از آزمون همبستگی میان خصوصیات شیمیایی آب و میزان بازماندگی نشان داد که در هر سه مزرعه نیترات و آمونیاک بیشترین تأثیر را بر روی بازماندگی میگوها داشت که این رابطه به صورت عکس بیان شد. طبق نتایج بدست آمده میانگین وزن اولیه، وزن نهایی و افزایش وزن بدن، در T3 بیش از T1 و T2 مشاهده شد و میزان بازماندگی در انتهای دوره در T3و T2 بیش از T1 ثبت گردید. به نظر می رسد سطح پروتئین موجود در جیره های غذایی نقش مهمی در میزان نیترات و آمونیاک و در نهایت بازماندگی ایفا می کند.

صید تجاری شاه میگو در چابهار از سال 1369 آغاز گردید و از آن سال تاکنون سالانه 20 تا 50 تن شاه میگو در آبهای استان سیستان و بلوچستان صید می گردد. در این مقاله سعی شده است تا تاثیر فشار صیادی در طول سالهای گذشته روی ذخایر این آبزی مورد بررسی قرار گیرد.بدین منظور اطلاعات بیومتری جمع آوری شده طی چهار سال (1369، 1372،  1374و 77-1376) مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. این اطلاعات شامل بیومتری 23 هزار عدد شاه میگو می باشد که پارامترهایی شامل: طول کل، وزن کل، طول کاراپاس، جنسیت، مراحل باروری، زمان و مکان صید مورد بررسی قرار گرفته اند. این اطلاعات در برنامه نرم افزاری فاکس پرو جمع آوری شده و با برنامه آماری SPSS تجزیه و تحلیل گردیده است. مقایسه میانگین ها در طول چهار سال نشان از کاهش ذخایر در طول سالهای مختلف نسبت به سال مبدا یعنی سال 1369 دارد که این موضوع ناشی از فشار صیادی در طول این سالها می باشد. بین سالهای 1374 و 77-1376 تفاوت معنی داری مشاهده نگردید، که این موضوع می تواند در نتیجه اعمال مدیریت صید مناسب سالهای اخیر باشد.

سابقه و هدف: کیتین یک پلی ساکارید طبیعی بوده که به طور گسترده ای در پوست سخت پوستان مانند خرچنگ، میگو و قارچ ها یافت می شود. این ترکیب و مشتق دیگر آن کیتوسان، دارای کاربردهای پزشکی متعددی از جمله استفاده در صنعت داروسازی در تکنیک آزاد سازی دارویی و اثرات بهبود زخم ها، کاهش کلسترول خون، ضد انعقاد خون و ضد تومور می باشد. پیش بینی شده که کایتوسان به عنوان پرمصرف ترین ماده کلیدی سال 2005 میلادی بوده که 75 درصد این مصارف در زمینه زیست - پزشکی خواهد بود.مواد و روشها: در این مطالعه به تهیه کیتین و کیتوسان (مشتق داستیله کیتین) از پوست میگو که به میزان فراوانی در جنوب ایران و همچنین شمال کشور وجود دارد، پرداخته شده است. پوست میگو به طور متوالی با اسید و قلیا مخلوط و پس از صاف کردن، کیتین ناخالص تهیه شد. پس از شست و شو و خالص سازی آن را با سود مجاور نموده و کایتوسان حاصل گردید. عمل شست و شو و رسوب گیری چندین بار تکرار شده تا کیتوسان خالص تهیه گردد. کیتوسان به دست آمده با بازده قابل قبولی تهیه گردید.یافته ها: الگوی الکتروفورز و IR (طیف مادون قرمز) آن با استاندارد مطابقت داشت. همچنین تهیه فیلم کیتوسان و بررسی طیف IR آن نشان داد که کیتوسان به دست آمده دارای درجه داستیلاسیون 76 درصد می باشد. بررسی طیف NMR (رزونانس مغناطیسی هسته ای) نیز تایید کننده بوده است.استنتاج: نظر به تولید میگو در بخش های شمالی کشور، امکان راه اندازی خط تولید این ماده بسیار پربها امکان پذیر می باشد.