دیالوگ (dialogue) و ایجاد ارتباط گفتاری با "دیگری" فلسفه وجودی زبان را بیان می کند. به عبارت دیگر چنانچه انسان نمی خواست با همنوع خویش ارتباط برقرار کند و خواسته های درونی خود را در بستر کلام و واژگان جاری نماید، از یکی از والاترین امتیازهای خود، یعنی زبان، بی بهره بود. وقتی که "من" در مقابل "دیگری" واقع می شود، پویایی او به شدت تحریک می گردد و در صدد بر می آید تا خود را بروز دهد و از چند و چون "دیگری" آگاه و از آنچه که در درون وی می گذرد با خبر شود. این وابستگی و رابطه زبانی بین "من" و "دیگری" به قدری تنگا تنگ و تفکیک ناپذیر است که "من" نه تنها معنای وجودی خود را در وجود "دیگری" جستجو می کند، بلکه بدون او عنصری بی معنی و عاری از اراده و عمل خواهد بود. تزوتان تودوروف Tzvetan Todorov  در کتاب میکاییل باختین اصل گفتگو Mikhail Bakhtine le principe dialogique  در خصوص اهمیت "دیگری" در انجام ارتباط زبانی و دیالوگ به نقل از باختین می گوید: «من زمانی از خود آگاه می شوم، و زمانی به خویشتن خود می رسم که تنها برای دیگری، از ورای دیگری و به کمک دیگری اظهار وجود کنم. اعمال بسیار مهم، که از شعور و آگاهی هر کسی نشات می گیرد، معنا و مفهوم خود را همواره در ارتباط با یک شعور دیگری (با یک "تو") پیدا می کند. از دیگری بریدن، گوشه گیری کردن و خود را در خویشتن حبس نمودن، دلیل بارز خود باختگی است. بودن، به معنای بودن برای دیگری است، و از طریق او، بودن برای خود[...] نمی توانم وجود دیگری را نادیده بگیرم، بدون دیگری وجود داشته باشم، باید خودم را در دیگری بیابم، همچنان که دیگری را در خود می یابم.» باختین در ادامه همین بحث یاد آور می شود که حتی گفتمانهای (discours) درونی و روحی چون "تک گویی" (monologue) نیز دارای ابعاد دیالوگی است. زیرا در این نوع دیالوگ گوینده با مخاطبی مجازی و ذهنی (virtuel) سرو کار دارد. هرچند چنین مخاطبی در ذهن گوینده به درستی مجسم نشود...  

متفکران چپ نو» یکی از پرحاشیه ترین و خبرسازترین آثار راجر اسکروتن، فیلسوف فقید انگلیسی است، که در دهه های اخیر در نقد متفکران چپ نو منتشر شده است. اسکروتن با هدف رمزگشایی از زبان ترازنوین گفتمان چپ نو مهم ترین فیلسوفان معاصر را بررسی و نقد می کند که وجه اشتراک آن ها بیش از هرچیز فاصله ای است که از تفکر راست دارند. او در این خوانش انتقادی تلاش می کند از پس زبان مغلق و نظریه های پیچیده که گاه مبتنی بر تحلیل های تاریخی و روان شناختی اند، صورت ساده ای از ایده ی اصلی ارایه کند و نشان دهد این نظریه ها در واکنشی احساسی به تحولات زمانه خود شکل گرفته اند، نظریه هایی برآمده از نیاز به باور و ایمان. گرچه تلاش اسکروتن برای تحلیل و نقد جریان غالب زمانه اش شجاعانه و کم نظیر است، در تحلیل نهایی خود در همان وادی و به همان سبک و سیاق بحث خود را پیش می برد که شالوده و مبنای اصلی نقدش را شکل می دهد. فارغ از محتوا، از منظر روش شناختی، بیشتر انتقادهایی که در این کتاب بر متفکران چپ نو وارد می شود، به خود او نیز وارد است، و از این منظر رویکرد او به این متون، رویکردی گزینشی، احساسی و غیرعلمی است. در این مقاله از رهگذر خوانش انتقادی کتاب، برای اثبات این ادعا تلاش می کنم و تاحد ممکن بدون ورود به محتوا، با بررسی رویکرد و روش اسکروتن در گزینش متون، شرح نظریه ها و نقد محتوا نشان می دهم نگاه ارزش گذارانه، باور به حقیقتی واحد و توسل به شخص بنیاد اساس نقد اسکروتن را شکل می دهد.

تاکنون مدارک مستقیم اندکی از لشگرکشی ها و درگیری های آشوریان با ساکنان منطق زاگرس در خود منطقه به دست آمده است. این در حالی است که بایگانی های آشوری و نقوش برجسته کاخ های دور آشورنو در شمال بین النهرین اطلاعات ارزشمندی را در خصوص لشگرکشی ها، درگیری ها و پیروزی های آشوریان در اختیار قرار می دهند. به طور کلی مدارک اینچنینی در خاک خود ماد و عیلام نسبتا ناچیز و پراکنده اند؛ از این رو مدارک و کشفیات جدید می توانند اطلاعات سودمندی را به دانش ما در این باره بیفزایند. طی بازدیدهای اخیر دو کوهنورد در سال 1387 در جنوب شرقی ایلام نقش برجسته ای صخره ای کشف گردید که شخصی را با لباس، کلاه و گارد کاملا آشوری نشان می دهد. هر چند به علت فقدان کتیبه بحث در مورد سازند این نقش دشوار به نظر می رسد؛ اما بر اساس مشابهت های نزدیک با نقش برجسته اشکفت گل گل به نظر می رسد که این شخص همان کسی است که در اشکفت گل گل نقش شده و احتمالا یکی از سه پادشاه نیرومند متاخر دور آشور نو یعنی سناخریب، آشوربانی پال و یا اسرحدون را نشان می دهد.

رمان نو را نمی توان مکتبی از مکاتب ادبی در شمار آورد، بلکه جریانی ادبی است که بعد از جنگ جهانی دوم در اروپا، به خصوص در فرانسه، رخ نمود. پایه گذار این جریان ادبی را می توان آلن رُب گریه دانست. مارگریت دوراس، میشل بوتور و ناتالی ساروت از دیگر نویسندگان این جریان ادبی اند. این جریانِ ادبی هویتِ انسانِ بعد از جنگ را به شیء نزدیک تر می بیند تا به انسان و انسانیت.

«نقد ادبی غیر نظری، وجود ندارد». در ورای عینی ترین و عملی ترین شکل های نقد نیز تصورات و دلالت های ضمنی نظری، نهان هستند. هر کنش و مرام «نقدی»، مسبوق به نظریه ای خاص یا ترکیبی از نظریه ها و مبانی، مفاهیم و مفروضات آنهاست. همین سابقه و صبغه «نظری» است که شان و وزن مولفه های درونی / درون بود(1) و یا زمینه ها و عوامل بیرونی را در رویکردهای نقد تعیین می کند. با تامل در نظریه ها و آبشخورهای معرفت-شناختی، فلسفی، جامعه شناختی و گفتمانی آنها می توان دریافت که چرا و چگونه برخی مولفه ها و مفاهیم در شکل ها و ادوار نقد، به عنصر مسلط یا کانونی بدل می شوند و یا از آنها کانونی زدایی می شود. با این همه، سهم و شان مطالعات نظری با پشتوانه های فلسفی، معرفت-شناختی و روش شناختی به نسبت با انبوه مقالات نقد عملی / کاربردی بسیار کم و ناچیز است. مساله دیگر عدم وقوف به نظریه ها و زمینه ها و قواعد کاربست آنهاست....

تحول شعر فارسی در دوران تجدد با مخالفت شاعران و شعردوستانی روبه رو شد که به شیوه رایج سنتی عادت کرده بودند. برای آنان آسان نبود که هرگونه تحولی را بپذیرند. در نظر آنان، وزن عروضی و قافیه و ردیف در آهنگین کردن و دلنشین ساختن شعر فارسی آن چنان نقشی ایفا می کردند که حذف آنها سخن را از لطف و حلاوت شاعرانه عاری می ساخت. به رغم این ذایقه هنری، شعر فارسی، به اقتضای زمانه به لحاظ ساختاری و مضمونی دگرگون شد و ما امروزه، در پهنه گسترده ای از قلمرو آن، شاهد به کرسی نشستن و رواج شعر نو در ایران و تاجیکستان و افغانستان هستیم.