همدلی ظرفیتی در انسان است که به وسیله ی آن، واکنش های دیگر گرایانه ی عاطفی برقرار می کند. فرد به کمک این ویژگی می تواند از منظر دیگری جهان را ببیند و احساس او را درک کند؛ بنابراین انسان ها با تخیل شرایط «دیگری»، می توانند رنج ها و لذت های او را ادراک کنند. همدلی در اخلاق، نقش برجسته ای دارد؛ به ویژه تأثیر آن در قضاوت اخلاقی قابل توجه است. عده ای از منتقدان، منکر سودمندی همدلی برای قضاوت اخلاقی شدند. نقد این عده به دو شکل متفاوت ارائه شده است: برخی از این استدلال ها ناظر به انکار ضرورت همدلی برای قضاوت اخلاقی است و برخی دیگر مدعی اند که همدلی تأثیر منفی بر قضاوت اخلاقی می گذارد. در مقاله حاضر که با روش توصیفی-تحلیلی تدوین شده است، نخست ادله ی منتقدان بررسی شده، سپس به تحلیل سه نوع رابطه ی علّی، سازه ای و تبیینی و بازبینی تأثیرات منفی همدلی بر قضاوت اخلاقی پرداخته خواهد شد. درنهایت این نتیجه حاصل می شود که اولاً همدلی به مثابه ی عنصری قوام بخش در تبیین قضاوت اخلاقی، موجه است؛ ثانیاً گرچه نمی توان به صورت کلی همه ی اقسام همدلی (شناختی/عاطفی) را برای قضاوت اخلاقی ضروری دانست و تأثیرات آن را کاملاً مثبت ارزیابی کرد، دست کم می توان نشان داد که همدلیِ شناختی عنصری مثبت در قضاوت اخلاقی است.

زبان اقوام گوناگون، گذشته از نقش تعیین کننده ای که در پیوستگی ملی و فرهنگی و سیاسی آنها دارد، حامل پیام هایی است که در همه فرهنگ ها و زبان ها یکسان یا شبیه است. مثلا آب ماده ای است سیال و شفاف در طبیعت که زندگی جانوران و گیاهان بدان وابسته است، هر چند در هر زبانی نامی دیگر دارد از جمله در انگلیسی Water، در عربی ما، در هندی پانی و در ترکی سو. همه این الفاظ مدلول واحدی دارند. به قول مولانا:اختلاف  خلق از نام اوفتاد                چون به معنی رفت آرام اوفتاد(مثنوی دفتر دوم ، بیت368 )ویا:در معانی قسمت و اعداد نیست           در معنی تجزیه و افراد نیستاتحاد یار با یاران خوشست                  پای معنی گیر صورت سرکشست( همان، دفتر اول، ابیات 682-681) ...

هدف این مطالعه تعیین روابط ساختاری سیستم سازی، همدلی شناختی و همدلی عاطفی/ هیجانی با پنج گانه تاریک شخصیت بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی مبتنی بر روابط ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه تبریز در سال تحصیلی 1401-1400 که حدود 24 هزار دانشجو بود. بر اساس نظر کلاین (2023) 415 نفر به شیوه نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای (بر اساس دانشکده ها) انتخاب شد و با استفاده از مقیاس صفات پنج گانه تاریک شخصیت (یوسفی، احمدی و میرزا زاده، 1400)، فرم کوتاه مقیاس بهره سیستم سازی (واکابایاشی و همکاران، 2006) و مقیاس همدلی پایه (جولیف و فارینگتون، 2006) متغیّرهای پژوهش اندازه گیری شد. جهت تحلیل داده ها از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد مدل ساختاری سیستم سازی، همدلی شناختی و همدلی عاطفی/ هیجانی با پنج گانه تاریک از برازش مناسب برخوردار است (CFI = 0/90, NFI = 0/90, RMSEA = 0/05). همدلی شناختی بر ماکیاولیسم و خودشیفتگی اثر مثبت و معنی دار و بر کینه توزی و جامعه ستیزی اثر منفی و معنی دار دارد (0/05>p). همدلی عاطفی اثر منفی و معنی دار بر ماکیاولیسم، جامعه ستیزی، دیگرآزاری و کینه توزی دارد (0/05>p). همچنین سیستم سازی اثر منفی و معنی دار بر خودشیفتگی و دیگرآزاری و اثر مثبت و معنی دار بر جامعه ستیزی دارد (0/05>p). نتایج نشان داد سبک همدلی در تعیین و شکل گیری صفات تاریک شخصیت نقش موثر دارد لذا در مداخلات روانشناختی می توان با تمرکز بر تغییر مولفه های همدلی در صفات تاریک شخصیت تغییرات قابل توجه ایجاد کرد.

همدلی، یکی از مهارت های دهگانه زندگی در تعریف سازمان جهانی بهداشت است. در پژوهش حاضر، با تکیه بر این مهارت، شخصیت های شاهنامه فردوسی مورد واکاوی روان شناختی قرارگرفته و از این رهگذر، انواع همدلی در این اثر ارزشمند بررسی شده است. این که مفهوم مهارت همدلی در علم روان شناسی چیست؛ چه کسانی در کدام سبک رفتاری و به چه علت بیشتر از دیگران از این مهارت برخوردارند و این که همه همدلی های شاهنامه حقیقی و موثرند یا خیر، از مباحث محوری این نوشتار است. با نگاهی در شاهنامه، درمی یابیم وزیران و مشاوران، پرستندگان (خدمتکاران) و اعضای خانواده شاهان و پهلوانان بیشترین نقش های همدلانه را در این اثر ماندگار دارند. همدلی ها گاهی، حمایتی و مهرورزانه هستند و گاه، از حالت حمایتی، به مصلحتی تبدیل می شوند و گاه، برای رد درخواستی ناروا اتفاق می افتند. در شاهنامه، کسانی که سبک ارتباطی آنها جراتمندانه است، معمولا با دیگران همدلی بهتری دارند؛ زیرا بیان و رفتاری سالم، قاطع و مناسب دارند.

مقدمه: مفهوم همدلی از جمله مفاهیم مهم پرستاری است که تعاریف و الگوهای مختلفی از آن در متون ذکر شده است. هدف این مقاله تحلیل مفهوم همدلی در رشته پرستاری با رویکرد تکاملی است.روش: جستجویی رایانه ای در داده پایگاه های C‏INAHL, Proquest, PsychINFO, Social Sciences Index, Sciencedirect, scopus, MEDLINE با کلید واژگان همدلی و پرستاری در بین مقالات منتشره در 15 سال اخیر انجام شد. مضمون های عمده، موارد توافق و عدم توافق بین متون، تغییرات رخ داده در مفهوم و روندهای بیرون آمده با روش تکاملی تحلیل مفهوم راجرز مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: از 1990 به بعد پنج گونه مفهوم سازی از همدلی ارایه شده است که در آنها همدلی به عنوان ویژگی انسانی، وضعیتی حرفه ای، مرحله ارتباطی، مراقبت و ارتباط خاص بیان شده است.بحث و نتیجه گیری: پرستاری به عنوان یک حرفه باید خود تحلیلی مستقل و در بافت ویژه خود از همدلی داشته باشد.

ریشه همدلی از کلمه یونانی pathos به معنای رنج و شور و اشتیاق است. همدلی مفهومی بطور عمده شناختی (فرااحساسی) است که فهم تجربیات، علایق، و دیدگاه های دیگری و ظرفیت به اشتراک گذاشتن این فهم را در بر می گیرد. برای دریافتن بهتر همدلی باید آن را از دو مفهوم همدردی (sympathy) و دلسوزی (pity) تفکیک کرد. در ارتباط پزشک و بیمار دلسوزی، ترحم پزشک به بیمار است که موجب احساس حقارت بیمار و انفکاک ارتباط او با پزشک می شود. در همدردی، پزشک احساسات بیمار را به گونه ای تجربه می کند که گویی خود در رنج است که این سبب فرسودگی پزشک و مانع تصمیم گیری بالینی مناسب می شود. اما همدلی احساسی والاتر و کارآمدتر از همدردی و دلسوزی است، به گونه ای که پزشک در عین درک احساسات بیمار آن را به درون خود منتقل نمی کند. به این طریق با حفظ فاصله از بیمار باعث بهبود روابط خود با بیمار و فهم بهتر وضعیت او می شود. همدلی در مراقبت های بالینی می تواند سبب ایجاد اثرات مثبتی مانند رضایت و پذیرش بیش تر از سوی بیمار، و کاهش میزان شکایات، هزینه ی مراقبت ها و خطاهای پزشکی شود. با توجه به نکات فوق، تربیت پزشکانی با قابلیت همدلی با بیمار یکی از اهداف اصلی برنامه های آموزشی است و در ارزیابی دانشجویان پزشکی مورد توجه قرارمی گیرد. برای نمونه، انجمن دانشکده های پزشکی آمریکا (AAMC) توصیه به تربیت پزشکانی نوع دوست می کند که با همدلی از بیماران خود مراقبت کنند. باید به این نکته اشاره کرد که عده ای از محققین بر این باورند که همدلی خصیصه ای فردی است که به آسانی یاددادنی نیست. در مقابل، عده ای دیگر اعتقاد دارند که همدلی را می توان از طریق فعالیت های آموزشی هدف مند مانند مطالعه متون ادبی، و دیدن و شنیدن آثار هنری ارتقا داد.

مقاله پژوهشیمقدمه: همدلی برای تعاملات اجتماعی حیاتی است، اگرچه به اشتراک گذاشتن عواطف منفی بیش از حد، امکان دارد بر رفتارهای فرد نمایانگر و مشاهده گر استرس در موقعیت برابری و نابرابری اجتماعی اثرگذار باشد. پژوهش حاضر به بررسی اثر استرس مزمن و همدلی معکوس بر رفتارهای شبه اضطرابی و ارتباط آن با سطح کورتیکوسترون سرم در رات های نر پرداخت.روش ها: تعداد 48 موش صحرایی نر نژاد ویستار در 6 گروه آزمایشی تقسیم بندی شدند که شامل: گروه های شاهد، مشاهده گر کاذب استرس، نمایان گر کاذب استرس، مشاهده گر استرس، نمایان گر استرس و نمایان گر مشترک استرس. انواع استرس عبارت بودند از: استرس دوتایی در شرایط نابرابر شامل استرس همدلی و همدلی معکوس (استرس مقید شده)، استرس دوتایی در شرایط برابر (دریافت کننده ی استرس به طور مشترک)، استرس منفرد (مقید شده و مقید نشده) به عنوان گروه های شاهد که همگی روزانه به مدت 2 ساعت در طی 21 روز القا گردیدند. زمان سپری شده و تعداد ورود به بازوهای باز در ماز بعلاوه مرتفع برای ارزیابی رفتار شبه اضطرابی استفاده شد. ارتباط سطح کورتیکوسترون سرم با درصد زمان سپری شده در بازوهای باز ماز بعلاوه مرتفع نیز بررسی گردید.یافته ها: درصد زمان سپری شده و تعداد ورود به بازوهای باز بطور معنی داری در تمامی گروه های تحت استرس کاهش یافت. همچنین ارتباط منفی معنی داری بین سطوح کورتیکوسترون سرم با درصد زمان سپری شده در بازوهای باز در تمام گروه های آزمایشی به غیر از گروه های شاهد و مشاهده گر کاذب استرس مشاهده گردید.نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه ی حاضر، استرس همدلی (مشاهده ی استرس سایکولوژیک یا رنج دیگران) مزمن می تواند سبب القا اضطراب در نمونه های مشاهده گر استرس گردد. علاوه بر این، استرس همدلی معکوس (دریافت کننده ی استرس مقیدکننده در حضور یک هم نوع آشنا؛ در موقعیت نابرابری اجتماعی) نیز می تواند با وجود انتظار در بروز اضطراب مؤثر باشد. به نظر می رسد تغییرات افزایشی سطح کورتیکوسترون سرم در بروز رفتارهای شبه اضطرابی، نقش مؤثری ایفا نموده است.

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین عملکرد کودکان در مهارت های هماهنگی حرکتی با توانایی آن ها در همدلی شناختی و عاطفی صورت گرفت. شرکت کنندگان را 45 نفر از دانش آموزان 7 تا 9 ساله مدارس ابتدایی شهر تهران تشکیل دادند. مهارت های هماهنگی حرکتی با استفاده از مجموعه آزمون ارزیابی حرکت کودکان، ویرایش دوم و در سه حیطه چالاکی دست ها، هدف گیری و دریافت و نیز مهارت های تعادلی اندازه گیری شدند. همچنین از مقیاس همدلی گریفیت برای ارزیابی توانایی همدلی آزمودنی ها استفاده شد. نتایج رگرسیون تک متغیره و چندگانه نشان داد که چالاکی دست ها و تعادل به ترتیب با همدلی عاطفی و شناختی رابطه مستقیم و معنادار دارند و به ترتیب 7 و 11 درصد از واریانس آن ها را تبیین می نمایند. به علاوه، بدون کنترل متغیرهای دیگر، بین مهارت چالاکی دست ها و نمره کل همدلی رابطه مستقیم و معناداری مشاهده شد. ارزیابی و توجه به مهارت های هماهنگی حرکتی به ویژه مهارت های حرکتی ظریف در سنین کودکی برای پیشگیری از بروز اختلال در رشد مهارت های اجتماعی نظیر همدلی ضروری به نظر می رسند.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مولانا در مثنوی سعی وافر دارد تا با ایجاد زبان همدلی لطایف عرفانی را برای همگان آسان نماید؛ از این رو زبان و قالب تمثیل را به عنوان زبان همدلی انتخاب می­کند. اینکه زبان تمثیلی موجد همدلی است؛ ثبوتاً ممکن است؛ امّا اثباتاً نیازمند تشریح و تبیین منطقی است؛ بنابراین در این مقاله سعی وافر شده است؛ به روش توصیفی- تحلیلی بر مبنای تعقّلی – منطقی این امر به خوبی اثبات شود. اثبات این امر طی ده توالی و فرایند منطقی به صورت دقیق صورت گرفته است. و چنین نتیجه گرفته شد که مولانا با توجه به این فرایند دقیق عقلی توانسته است؛ زبان تمثیلی را به زبان همدلی که زبان عرفانی است؛ تبدیل نماید. و در نتیجه در مخاطبان خود همزبانی و هم سرایی ایجاد نماید. این ده فرایند به ترتیب عبارت اند از: 1. تعقّل 2. تخیّل عقلانی 3. شکل­بندی 4. معناگرایی 5. زیبایی­آفرینی 6. اقناع 7. پاکسازی 8. همدلی 9. هم­زبانی 10. هم سرایی.