سازمان همکاری شانگهای سازمانی است منطقه ای. علت ایجاد این سازمان نگرانی های امنیتی کشورهای منطقه بود. کسترش اقدامات تروریستی و جدائی طلبی و همچنین گسترش قاچاق مواد مخدر از جمله اصلی ترین دلائلی بودند که موجب شدند تا کشورهای روسیه و چین به همراه کشورهای آسیای مرکزی در صدد تشریک مساعی با یکدیگر برای مقابله با این تهدیدات که بعضا دارای ریشه خارج از منطقه و تحریکات قدرت های غربی برای گسترش هر چه بیشتر نفوذ خود در این منطقه بود بر آیند. بدین ترتیب بود این سازمان با هدف مقابله با این تهدیدات بوجود آمد. ولی بتدریج در کنار مسائل امنیتی موضوعات کسترش روابط در زمینه های دیگر مانند مسائل اقتصادی، فرهنگی نیز مورد توجه قرار گرفت. با توجه به وسعت قلمرو این سازمان و جمعیت کشورهای عضو امروزه این سازمان بعد از سازمان ملل بزرگترین سازمان بین المللی محسوب می شود. ایران نیز با توجه به سیاست استقلال طلبانه خود تمایل خود را بعضویت در سازمان ابراز نموده که تقاضای او بعنوان عضو ناظر پذیرفته شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تحولات سریع فناوری و رقابت شدید اقتصادی باعث می شود شرکت ها به تنهایی منابع لازم برای پاسخ گویی به این شرایط را نداشته و رشد و توسعه را در همکاری با سایر شرکت ها و تجمیع منابع دنبال نمایند. اما آمارهای بین المللی نشان از شکست 80 درصدی همکاری های نوآوری و کارایی اندک آن ها دارد. یکی از عوامل مهم در کاهش کارایی، شیوه حاکمیت همکاری های نوآوری است. در این پژوهش با بررسی چهار مورد مطالعه شامل طرح فیلتر نانوالیاف، داروی ضد سرطان، نمایشگاه تجهیزات ساخت داخل و طرح ملی ساخت داخل توربین گازی، به بررسی رابطه میان الگوی حاکمیت همکاری های نوآوری و کارایی همکاری ها پرداخته شده است. براساس نتایج حاصل شده، بسته به موضوع و شرایط همکاری، حاکمیت همکاری در چارچوب سه نظریه «نگرش منبع محور»، «هزینه تبادل» و «حاکمیت شبکه ای» قابل تعریف و تفسیر است و چنانچه نظریه مفسر صحیحی انتخاب گردد، میان الگوی حاکمیت همکاری و کارایی همکاری رابطه مستقیمی قابل مشاهده است. لذا در موردهای مطالعه، در مواردی که سازوکار های حاکمیت به طور موثر به کار گرفته شده، شاهد کارایی همکاری هستیم.

کنشگران داخلی، منطقه­ای و بین­المللی رابطه تنگاتنگی با تصمیم­گیری سیاسی- امنیتی و چانه­زنی به عنوان یک سازوکار مؤثر در روابط شورای همکاری خلیج­فارس دارد. هرگونه تحول منطقه ای می تواند بر چگونگی توازن قدرت بین کشورهای خلیج فارس تأثیر بگذارد. به همین دلیل هدف اصلی این تحقیق تبیین درجه اهمیت و میزان تأثیر کنشگران داخلی، منطقه­ای و فرامنطقه­ای بر مشارکت و همکاری عراق در شورای همکاری خلیج فارس است. این تحقیق کاربردی بوده و به روش تاریخی- همبستگی انجام شده است. گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه​ای و میدانی بوده و حجم آماری 42 نفر است. طبق یافته­های تحقیق و بر اساس واقع گرایی تدافعی والت همکاری و مشارکت عراق در سه کشور امارات متحده عربی، بحرین و عربستان سعودی متأثر از برداشت ها و احساسات مشابهی است که این کشورها نسبت به تهدیدات ایران در منطقه دارند؛ بنابراین این کشورها برای مقابله با تهدیدات ایران علیه منافع و امنیت خود سیاست موازنه تهدید را اتخاذ کرده اند، اما دو کشور قطر و عمان، سیاست موازنه منافع را دنبال می­کنند تا توازن منطقه ای حفظ شود. بر اساس نتایج تحقیق ترتیب اولویت کنشگران تأثیرگذار بر مشارکت و همکاری عراق در شورای همکاری، به ترتیب شامل: «کنشگران منطقه ای»، «عراق»، «کنشگران بین المللی» و «ج.ا.ایران» می باشند.

جنوب قفقاز همواره جزئی از پرچالش ترین مناطق جهان بوده است و حفظ امنیت آن برای اروپا بسیار مهم قلمداد می شود. طرح مشارکت شرقی که قسمتی از سیاست همسایگی اتحادیه اروپا محسوب می گردد، اندک زمانی پس از جنگ گرجستان و روسیه در سال 2008 در آن کشور آغاز شد و در حقیقت به مثابه پاسخ اروپا به کنش نظامی روسیه تعبیر شد. در قالب سیاست همسایگی اروپا، گرجستان و اتحادیه اروپا موافقت نامه همکاری را امضا کردند که پیشرفته ترین سازوکار همکاری اروپایی محسوب می شود. موافقت نامه همکاری میان گرجستان و اتحادیه اروپا، معیاری برای همکاری های اروپا و گرجستان است. به صورت عملی، امضای موافقت نامه همکاری آثار مشخصی داشته است. مهم ترین دستاوردهای آن اصلاح ساختار قضایی، اصلاح نهادهای دولتی، حقوق بشر، همکاری های اقتصادی، حفاظت از محیط زیست و بخش فرهنگ بوده است.در همین راستا، مولفین سوالات مقاله را چنین مطرح می کنند که آیا گرجستان برای آغاز همکاری های گسترده با اتحادیه اروپا آمادگی لازم را دارد؟ ایجاد رژیم همکاری در قالب طرح مشارکت شرقی چه تاثیراتی بر اقتصاد سیاسی این کشور بر جای می گذارد؟ این سیاست در کدام جنبه ها بیشتر موفقیت آمیز است؟ و آیا امکان پیشرفت های بیشتر وجود دارد؟ در پاسخ به این سوالات این فرضیه مطرح می شود که ایجاد رژیم همکاری میان اتحادیه اروپا و گرجستان دارای دو بعد سیاسی و اقتصادی در سطوح ملی و منطقه ای است. روش مورد استفاده در این مقاله، روش توصیفی- تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه ای و فضای مجازی می باشد.