روشهای مولکولی جهت ارزیابی معیارهای تاکسونومیکی ورتیسیلیومهای مرتبط با گیاهان مورد استفاده قرار گرفتند. سی و یک استرین ورتیسیلیوم به وسیله مقایسه ITS-RELPs به چهار کلاستر تقسیم شدند. کلاستر اول در برگیرنده استریلهای گونه تیپ V. luteo-album (Link: Fries) Subramanian  کلاستر دوم شامل  V. dahliae klebahn, V. albo-atrum Reinke & Berthold، V. nubihni pethybridge، V. tricorpus Isaac؛ کلاستر سوم شامل V. theobromae (Turconi) E. Mason & S. Hughes  و کلاستر چهارم شامل V. nigrescens pethybridge بود. الگوهای RFLP به دست آمده از ژن بتا توبولین( β-tubulin gene)  قدرت تفکیک بالاتری داشته و هر هفت گونه مورد آزمایش را از یکدیگر تشخیص دادند. بالاترین قدرت تفکیک از الگوهای RFLP حاصل از DNA میتـوکندریایی  (mitochondrial DNA-RFLPs) به دست آمد، به طوری که این روش استرین های گونه های V. theobromae و V. nigrescens را در سطح فراگونه ای از یکدیگر تفکیک نمود. برش ژن بتاتوبولین توسط آنزیم برش دهنده Hae III و مقایسه الگوهای به دست آمده روشی قابل اعتماد برای تفکیک دو گونه مهم اقتصادی و بحث برانگیز V. albo-atrum و V. dahliae می باشد.

بیماری پژمردگی ورتیسیلیومی یکی از مهم ترین بیماری های آوندی درختان زیتون محسوب می شود. به همین دلیل بررسی جنبه های مختلف این بیماری نظیر پراکنش، بیولوژی، بیماری زایی و مدیریت بیماری همواره مدنظر قرار گرفته است. در راستای آگاهی از رابطه پاتوژن- میزبان، این تحقیق با عنوان بررسی هیستوپاتولوژی در نهال زیتون (رقم زرد) مایه زنی شده با Verticillium dahliae انجام شد. برای مایه زنی نهال ها از روش فروبردن ریشه نهال های یکساله در سوسپانسیون اسپور به غلظت 109 اسپور در میلی لیتر از عامل بیماری به مدت 30 دقیقه استفاده شد. 4 الی 12 هفته پس از مایه زنی (با ظهور علائم پژمردگی)، اقدام به تهیه برش هایی از قسمت های مختلف ساقه و ریشه گردید. سپس برش های عرضی بسیار نازک توسط دستگاه میکروتوم تهیه و پس از انجام مراحل مختلف رنگ آمیزی، اسلایدهای میکروسکوپی از آنها تهیه شد. نتایج بررسی های میکروسکوپی نشان داد که عامل بیماری با گسترش و ایجاد انسداد در آوندهای چوبی (به ویژه عناصر آوندی ریشه) و تخریب عناصر آوندی در فیزیولوژی گیاه میزبان اختلال ایجاد می کند. همچنین عامل بیماری در انتقال جریان شیره آوندی اختلال ایجاد کرده و منجربه پژمردگی اندام های هوایی می شود. نتایج نشان داد که نهال ها نیز با تولید تایلوز و مواد ژلاتینی باعث انسداد آوندها شده و از گستردگی پاتوژن جلوگیری به عمل می آورند. مکانیسم های بیماری زایی و دفاعی در تعامل بین پاتوژن- میزبان و نقش آنها در میزان حساسیت نهال های زیتون به این بیماری در این تحقیق بحث شده است.

بیماری پژمردگی ورتیسیلیومی یکی از مهم ترین بیماری های آوندی درختان زیتون محسوب می شود. به همین دلیل بررسی جنبه های مختلف این بیماری نظیر پراکنش، بیولوژی، بیماری زایی و مدیریت بیماری همواره مد نظر قرار گرفته است. در راستای آگاهی از رابطه پاتوژن - میزبان، این تحقیق با عنوان بررسی هیستوپاتولوژی در نهال زیتون (رقم زرد) مایه زنی شده با Verticillium dahliae انجام شد. برای مایه زنی نهال ها از روش فرو بردن ریشه نهال های یکساله در سوسپانسیون اسپور به غلظت 109 اسپور در میلی لیتر از عامل بیماری به مدت 30 دقیقه استفاده شد. 4 الی 12 هفته پس از مایه زنی (با ظهور علایم پژمردگی)، اقدام به تهیه برش هایی از قسمت های مختلف ساقه و ریشه گردید. سپس برش های عرضی بسیار نازک توسط دستگاه میکروتوم تهیه و پس از انجام مراحل مختلف رنگ آمیزی، اسلایدهای میکروسکوپی از آن ها تهیه شد. نتایج بررسی های میکروسکوپی نشان داد که عامل بیماری با گسترش و ایجاد انسداد در آوندهای چوبی (بویژه عناصر آوندی ریشه) و تخریب عناصر آوندی در فیزیولوژی گیاه میزبان اختلال ایجاد می کند. همچنین عامل بیماری در انتقال جریان شیره آوندی اختلال ایجاد کرده و منجر به پژمردگی اندام های هوایی می شود. نتایج نشان داد که نهال ها نیز با تولید تایلوز و مواد ژلاتینی باعث انسداد آوندها شده و از گستردگی پاتوژن جلوگیری به عمل می آورند. مکانیسم های بیماری زایی و دفاعی در تعامل بین پاتوژن - میزبان و نقش آن ها در میزان حساسیت نهال های زیتون به این بیماری در این تحقیق بحث شده است.

به منظور ارزیابی میزان مقاومت به بیماری پژمردگی ورتیسیلیومی (Verticillium dahliae kleb) و عملکرد در شرایط مزرعه، تعداد شش رقم پنبه در یک طرح بلوک کامل تصادفی با چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات استهبان در سال های زراعی 85-1384 مورد آزمایش قرار گرفتند. درصد، شاخص و شدت بیماری بر اساس علائم برگی تعیین گردیدند. نتایج نشان داد که ارقام بختگان، 818 و بی 557 دارای کمترین درصد (29.38-20%)، شدت (مقیاس 1.62-1.42) و شاخص (45.69-32.13) بیماری و رقم ورامین دارای بیشترین درصد (85.63%)، شدت (مقیاس 3.23) و شاخص (278) بیماری پژمردگی ورتیسیلیومی بودند. ارقام بختگان، 818 و بی 557 برتری قابل توجهی از نظر عملکرد نسبت به سایر ارقام داشتند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی تاثیر روش های مختلف آبیاری بر روی میزان آلودگی بیماری های مهم پنبه طی سال های 1375 و 76 در ایستگاه تحقیقاتی هاشم آباد گرگان انجام شد. این طرح شامل سه تیمار آبیاری (نشتی، بارانی کلاسیک و آبفشان قرقره ای) در قالب بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار به اجرا در آمد. شدت آلودگی تیمارها به بیماری ورتیسیلیوم، رایزوکتونیا و لکه موجی آلترناریا در تیمارهای مختلف طی دو سال مورد ارزیابی قرار گرفت. داده های به دست آمده بر اساس آزمون چند دامنه ای دانکن آنالیز گردیدند. نتایج نشان داد میزان آلودگی پنبه به بیماری ورتیسیلیوم در تیمار آبیاری بارانی کلاسیک با دو روش دیگر در سطح 5 درصد اختلاف معنی داری داشت. اما بین تیمارهای آبفشان قرقره ای و نشتی اختلاف معنی داری مشاهده نگردید. میزان آلودگی به ورتیسیلیوم در تیمار آبیاری آبفشان قرقره ای بیشتر از تیمار آبیاری نشتی و تیمار نشتی بیشتر از تیمار آبیاری بارانی کلاسیک بود. اختلاف بین تیمارهای مختلف آبیاری از نظر شدت آلودگی گیاه پنبه به بیماری آلترناریا در سطح 5 درصد معنی دار بود. نتایج نشان داد آلودگی در تیمار بارانی کلاسیک بیشتر از تیمار آبفشان قرقره ای و تیمار آبفشان قرقره ای بیشتر از تیمار نشتی می باشد. ضمناً میزان آلودگی بوته های پنبه در تیمارهای مورد آزمایش به قارچ رایزوکتونیا طی دو سال اندک و قابل صرفنظر کردن بود.  

بادام پس از پسته دومین محصول عمده میوه های خشک ایران می باشد. به منظور تعیین قارچ های خاک زاد عامل زوال و خشکیدگی درختان بادام، باغات متعدد واقع در مناطق مختلف استان های آذربایجان شرقی، سمنان، یزد و چهارمحال و بختیاری در طی سال های 1382-1379 مورد بازدید قرار گرفته و درختان دارای علایم ضعف، زوال، زردی و پژمردگی و خشکیدگی تاج درخت انتخاب و از ناحیه ریشه و طوقه آنهایی که علایم پوسیدگی، نکروز بافتی و شانکر در این قسمت ها داشتند، نمونه برداری شد. نمونه ها پس از شستشو و ضد عفونی سطحی با محلول 0.5 درصد هیپوکلریت سدیم، در تشتک های پتری حاوی محیط کشت PDA، PDA اسیدی، CMA-PARP کشت داده شدند. از قطعات مورد کشت، جدایه هایی از Verticillium dahliae، Phytophthora cactorum، Fusarium oxysporum، F.compactum، F.solani، Rosellinia necatrix، Armillaria mellea،Alternaria sp.، Cylindrocarpon sp.، Macrophomina phaseolina، Rhizoctonia solani، Penicillium sp.،Trichoderma sp جداسازی شدند. آزمون های بیماریزایی روی نهال های بادام 3-2 ساله نشان داد که قارچ های V.dahliae، P.cactorum، R.necatrix، و A.mellea عوامل مهم بیماریزای قارچی خاکزادی هستند که باعث پوسیدگی ریشه و طوقه می شوند، در حالی که قارچ های M.phaseolina، R.solani، Fusarium spp. و Cylindrocarpon sp. و با ایجاد نکروز در طوقه یا ریشه فقط علایم ضعف خفیف را در نهال ها ایجاد می کنند. طی این تحقیق مشخص شد که اولا برخی از درختان مبتلا به زوال و خشکیدگی فاقد هر گونه پوسیدگی در ناحیه طوقه و ریشه بودند، ثانیا از تعدادی از درختان دارای علایم پوسیدگی یا عارضه جدا شدگی پوست در طوقه و یا ریشه و زوال هیچ عامل قارچی جداسازی نگردید. نتایج حاکی از آن است که ترکیبی از عوامل بیماری زای قارچی خاکزاد و عوامل غیرعفونی مانند کاشت عمیق نهال، روش نادرست آبیاری و عملیات نادرست نگهداری باغ باعث بروز پدیده زوال و خشکیدگی درختان بادام می باشد.

روند تغییرات شاخص بیماری پژمردگی ورتیسیلیومی و خصوصیات کمی و کیفی 9 ﮊنوتیپ پنبه (ارقام و دو رگ های ممتاز) در ایستگاه تحقیقات پنبه کردکوی و هاشم آباد به مدت دو سال زراعی 77-1376 مورد ارزیابی قرار گرفتند. طرح در قالب بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار د رمزرعه اجرا شد. شاخص بیماری (حاصلضرب شدت آلودگی در تعداد بوته های بیماری هر کرت)، عملکرد کل، محصول چین اول (زودرسی)، متوسط وزن قوزه، متوسط تعداد قوزه و تعداد بوته های بارده هر کرت در مزرعه تعیین گردیدند. صفات فوق مورد تجزیه و تحلیل آماری سالیانه و درنهایت تجزیه مرکب دو ساله قرار گرفتند و میانگین ها با آزمون چند دامنه ای دانکن مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه مرکب دو ساله نشان داد، اختلاف تیمارها در کلیه صفات با اطمینان 99 درصد معنی دار بوده است. براساس نتایج مقایسه میانگین مرکب صفات ارقام و دورگ های پنبه، رقم سای اکرا 324 برتری قابل توجهی (از نظر عملکرد، خصوصیات کیفی الیاف و تحمل به بیماری) نسبت به سایر ارقام داشته و به عنوان یک گزینه خوب جهت معرفی و جایگزینی ارقام رایج منطقه و انتخاب برای کارهای به نژادی در استان گلستان پیشنهاد می گردد.

دما یکی از مهمترین عوامل محیطی موثر در خصوصیات فیزیولوژیکی قارچ ها می باشد. با توجه به اینکه قارچ های Macrophomina phaseolina (Tassi) Goidanich، Verticillium dahliae Kleb. و Sclerotinia sclerotiorum (Lib.) de Bary دامنه میزبانی وسیعی دارند، آگاهی از الگوی رشدی و توان تولید اندام مقاوم این گونه ها در دماهای مختلف ضروری به نظر می رسد. در این راستا، تحقیق حاضر با هدف بررسی تاثیر دما بر رشد رویشی و تولید اندام مقاوم (اسکلروت و میکرواسکلروت) جدایه های قارچ های Macrophomina phaseolina، Verticillium dahliae و Sclerotinia sclerotiorum  در شرایط آزمایشگاهی روی محیط کشت PDA در قالب طرح کاملا تصادفی انجام شد. در این آزمون از تیمارهای دمایی مختلف شامل 1±10، 1±15، 1±20، 1±22، 1±25، 1±27، 1±30، 1±35 و 1±40 درجه سانتی گراد استفاده گردید. نتایج نشان داد که اثر دماها روی جدایه های قارچ های مزبور در سطح احتمال 5 و 1 درصد با آزمون چند دامنه ای دانکن معنی دار بود. نتایج نشان داد که بیشترین رشد رویشی و تولید میکرواسکلروت برای  M. phaseolina در دماهای 30 و 35 درجه سانتی گراد حاصل شد. بهترین دمای رشدی و تولید اسکلروت برای جدایه های S. sclerotiorum نیز به ترتیب 25 و 20 درجه سانتی گراد محاسبه شد. در مورد جدایه های V. dahliae نتایج کمی متفاوت بود به طوری که بهینه دمای رشدی و تولید میکرواسکلروت برای دو جدا شده از زیتون و بادام 22 و برای جدا شده های از پنبه 25 و 27 درجه سانتی گراد محاسبه گردید. با توجه به نتایج به دست آمده، چنین به نظر می رسد که توانایی رشد، تولید اندام مقاوم و بقا در طیف وسیعی از دماها، یکی از مهمترین عوامل در گسترش اکولوژیکی، بیماری زایی و نهایتا دامنه وسیع میزبانی گونه های قارچی مورد بررسی در این تحقیق باشد.