هدف تحقیق حاضر بررسی نقش شخصیت در انتخاب رنگ پوشاک ورزشی بود. این پژوهش به روش پیمایشی انجام شد و شیوه جمع آوری داده ها به صورت الکترونیکی، با استفاده از پرسش نامه ترکیبی بود. جامعه آماری تحقیق، دانشگاهیان دانشگاه مازندران بودند که پست الکترونیک داشتند. بر اساس جدول مورگان 379 نفر با روش نمونه گیری تصادفی ساده به عنوان نمونه آماری تحقیق انتخاب شدند. برای سنجش شخصیت از پرسشنامه شخصیت استفاده شد. به منظور بررسی ترجیحات رنگ برای پوشاک ورزشی، برای هر کدام یک عکس با 10 رنگ مختلف (در سه بخش رنگ های خنثی، گرم و سرد) قرار داده شد. داده های جمع آوری شده با روش رگرسیون لجستیک چندجمله ای تحلیل شد. نتایج نشان داد که نقش شخصیت در انتخاب رنگ پوشاک ورزشی به جز شورت ورزشی در سطح 0.05 معنی دار است و افراد هرچه تجربه پذیرتر و وجدان گراتر باشند، به انتخاب رنگ های خنثی و سرد نسبت به رنگ های گرم بیشتر تمایل دارند.

پوشاک به عنوان یکی از مظاهر فرهنگ و تمدن، در شناخت اقوام از اهمیت و جایگاه ویژه ای برخوردار است. «صابیین مندایی» از جمله اقلیت های دینی اند که از دیرباز در خوزستان و در جوار رودخانه ها زندگی می کرده اند. درباره این قوم پژوهش هایی با محوریت آیین مذهبی، خط و زبان، برخی آداب و رسوم و چگونگی مهاجرت آنان به بین النهرین انجام شده است. در این میان، به پوشاک صابیین که معرف ارزش های ملی و مذهبی آنهاست، کمتر توجه شده است. در این پژوهش پوشاک زنان و مردان مندایی با تکیه بر شواهد تاریخی مکتوب، تاریخ شفاهی و مصاحبه حضوری با رویکرد توصیفی-تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته است. بررسی ها حکایت از آن دارد که منداییان در زندگی روزمره و معمولی تابع فرهنگ حاکم بر جامعه بوده اند. آنان در مراسم مذهبی و آیینی خود از پوشش خاصی به نام «رسته» استفاده می کردند و در حال حاضر نیز پوشیدن آن به همان شیوه گذشته استمرار دارد. رسته از پنج قسمت «برزنقا»، «سدرا»، «نصیفه»، «همیانه» و «شروارا» تشکیل شده است که هر یک کاربرد و مفهوم خاص خود را دارد. پوشیدن این لباس یکپارچه سفید هنگام اجرای مراسم صابیین برای زن و مرد به طور یکسان و همانند هم ضروری است.

معمولا برای تفکیک و بازشناخت اقوام و ملل گوناگون، به بررسی و تحلیل ارزش های آنان مثل دین و مذهب، زبان و ادبیات، آداب و سنن و حتی نژاد و پیشینه تاریخی می پردازند. یکی از بارزترین نمودهای عینی و ذهنی شناسایی و تمییز اقوام و ملل، «پوشاک» آنان است. هنوز در کشور ما تحقیقات علمی و تحلیل های روش شناختی مناسبی در زمینه پوشاک انجام نگرفته است. این مقاله سعی دارد با اشاره ای کوتاه به سرفصل های اساسی در این زمینه، باب بحث و تفحص در ابعادی چون نمادهای پوشاک، زبان پوشاک و ادبیات آن، نشانه شناسی و هویت پردازی به خصوص هویت سازی های ملی و قومی همراه با پوشاک را، باز کند. باید توجه داشت که مقاله حاضر روی کردی نشانه شناختی را در این روابط مد نظر داشته است.

امروزه بسیاری از پوشش های سنتی اقوام ایرانی با ظهور جلوه های جدید رنگ و طرح های گوناگون شهری، تبدیل به صنایع دستی شده اند و بیشتر گونه های آن را باید در موزه های مردم شناسی و باستان شناسی یافت. با توجه به تنوع بالای پوشاک سنتی در کشور ایران، اگر در جهت احیا و تقویت تولید این نوع پوشاک، برنامه ریزی و سرمایه گذاری های کلان انجام گیرد، کشور ایران می تواند به مقصدی جذاب برای گردشگری مد در جهان تبدیل شود و گردشگران علاقه مند به پوشاک سنتی ایرانی را از همه جای جهان به خود جذب کند. در این راستا، پژوهش حاضر، با هدف تبیین نقش احیای پوشاک سنتی اقوام یزدی و زرتشتی در توسعه گردشگری مد، صورت گرفته است. روش انجام پژوهش، توصیفی-تحلیلی است و با استناد به مطالعات کتابخانه ای نگارش یافته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که، احیای پوشاک سنتی، به خصوص پوشاک سنتی اقوام یزدی و زرتشتی، در جهت توسعه گردشگری مد، اثرات مثبت اقتصادی، اجتماعی-فرهنگی و زیست محیطی، برای کشور و جامعه مقصد به همراه دارد.