منطقه مورد بررسی در جنوب شرق کشور و بخشی از مکران ساحلی محسوب می شود که بیشتر از خلیج های امگا شکل و تراس های دریایی تشکیل شده است. روش این تحقیق متکی بر روشهای GIS، زمان سنجی به روش کربن 14 و پیمایش های میدانی بوده است. قدیمی ترین شواهد جغرافیای کواترنر دراین مناطق به سن 17600 yr BP در خلیج چابهار به دست آمده که قابل تطابق با پیشروی فلاندرین پس از آخرین فاز یخچالی است و پس از آن آخرین توالی رسوبی پسرونده در منطقه مکران ساحلی شکل گرفته است. بر اساس نتایج زمان سنجی و موقعیت خطوط ساحلی گذشته، فاصله زمانی تشکیل هر دوره از خطوط ساحلی دیرینه در خلیج های گواتر، چابهار و درنگو به ترتیب 113، 223 و 130 سال به دست آمده است. همچنین نرخ بالا آمدگی خشکی از حدود 5000 سال پیش تا کنون بر اثر وقوع گسل های متعدد 4 برابر افزایش داشته و عوارض جغرافیایی ساحلی را دچار تغییرات کرده است.

ایران کشوری است که در بخش های داخلی آن، شواهد ژئومورفولوژیکی متعددی را از تغییرات اقلیمی به صورت تناوب اقلیم خشک و بارانی دارا است. دریاچه میقان، یکی از بسترهایی است که این شواهد را به صورت سطوحی از رسوبات آواری و تبخیری حفظ کرده است. این دریاچه، حوضه آبریز خود به مساحت حدود 5528 کیلومترمربع را زهکشی می کند و در حال حاضر دارای اقلیمی خشک، با تبخیر بیش از بارش است. شرایط اقلیمی و هم چنین شرایط زمین شناسی آن سبب شده است که این دریاچه به شکل پلایا تحول یابد. در حالی که بسترهای سیلابی اطراف دریاچه، حکایت از اقلیم با بارش بیشتر را در این حوضه، دارد. این پژوهش با هدف شناسایی تغییرات دریاچه میقان انجام شده است. از نقشه های توپوگرافی 1:50000، مدل رقومی ارتفاع منطقه در مقیاس 1:50000 تصاویر ماهواره ای ETM+ و IRSP6، نقشه زمین شناسی 1:50000 و مشاهدات میدانی استفاده شده است. تکنیک تحلیل مولفه های اصلی برای شناسایی سطوح اطراف دریاچه انجام شده است و نتایج آنالیز به کمک مشاهدات میدانی و نمونه گیری های موجود، ارزیابی شده است. نتایج به دست آمده نشان داد که دریاچه میقان در آخرین دوره سرد، باران بیشتری دریافت نموده است و مساحتی معادل 129 کیلومترمربع را داشته است. به دلیل وجود کانی های تبخیری ازجمله کلسیت، ژیپس و هالیت در بستر زمین شناسی حوضه و با تغییر اقلیم، کاهش بارش و افزایش تبخیر، دریاچه کوچک تر شده و کانی های تبخیری بر اساس میزان حلالیت خود رسوب نموده اند و سطوح آهکی، گچی و نمکی را در اطراف دریاچه تشکیل داده اند و دریاچه میقان به صورت پلایا تحول یافته است. در هر یک از سطوح نامبرده، واحدها و رخساره های ژئومورفولوژیکی خاصی شکل گرفته است که نشانگر تحول ژئومورفولوژیکی این دریاچه در طول زمان است.

منطقه مورد مطالعه در غرب و شمال غرب استان کرمان و جنوب شهرستان انار واقع می باشد. ویژگی های کلی زمین شناسی منطقه مورد مطالعه، همان ویژگی های کمان ارومیه دختر جنوبی (ساب زون ماگمایی کرمان) می باشد. در این منطقه تنها سنگ هایی که برونزد دارند عبارت اند از: سنگ های آتشفشانی و نیمه آتشفشانی ها و نفوذی های کوچک تا متوسط. بر اساس مطالعه مقاطع نازک سنگهای منطقه به دسته های زیر قابل تقسیم هستند:الف: آندزیت ها و کوارتز آندزیت ها، ب: داسیت ها و ریو داسیت ها، ج: سنگهای بازیک و نفوذی های بازیک مانند دایک ها و استوک ها، د: توده های نفوذی کم عمق پورفیری متوسط تا اسیدی.در طول ترشیر در منطقه مورد مطالعه 5 فاز ماگمایی رخ داده است این فازها عبارتاند از:فاز آتشفشانی ائوسن که با فعالیتهای بازالتی- آندزیتی شروع می شود، فاز آتشفشانی ائوسن- الیگوسن که اغلب ترکیب اسیدی و فوق اسیدی دارد، فاز نفوذی دیوریت تا تونالیتی، فاز ولکانیکی و ساب ولکانیکی میو-پلیوسن که مهمترین فاز ماگمایی در منطقه می باشد و سرانجام فاز ولکانیکی و ساب ولکانیکی پلیوکواترنر.بر اساس نمودارهای تعیین سری ماگمایی سنگهای منطقه در سری کالک آلکالن قرار می گیرند. همچنین در نمودار های تعیین محیط تکتونیکی، این سنگها در حاشیه فعال قاره ای قرار می گیرند، شواهد ژئوشیمیایی موجود نشان می دهند که ماگماهای سنگهای منطقه مورد مطالعه خویشاوندی ها مشترک دارند و در یک محیط فرورانش تشکیل شده اند. این مساله با کل ماگماتیسم ارومیه- دختر نیز همخوانی دارد.