در منظومه های حماسی نه تنها مردمان که عناصر طبیعت و موجودات نیز نقشی به سزا ایفا می کنند و بخش عمده ای از اساطیر، آداب و باورها را بازتاب می دهند. از میان جانوران، «گرگ» یکی از نقش آفرینان است که در شاهنامه فردوسی بارها از آن نام برده شده و مضامین و بن مایه هایی را به خود اختصاص داده است. اما روشن است که همه مضامین مربوط به گرگ از شاهنامه بر نمی آید و استقصای تام در این باره بدون بررسی دیگر منظومه های حماسی، که پس از شاهنامه سروده شده اند، ممکن نیست.برای درک همه مضامین و اشارات مربوط به «گرگ»، بررسی شاهنامه و ده منظومه حماسی پس از آن (بانو گشسپ نامه، برزونامه، بهمن ماه، جهانگیرنامه، سام نامه، شهریارنامه، فرامرز نامه، کک کوهزاد، کوش نامه و گرشاسپ نامه) ضروری می نمود که پس از بررس آن ها، مهم ترین بن مایه های اساطیری و حماسی این جانور استخراج، طبقه بندی و تحلیل گردید. این بن مایه ها عبارت است از: اهریمنی بودن، سکونت در غار (جهان زیرین)، مردارخواری، سخندانی، تیرگی پوست، سروداشتن، سوار شدن پهلوان بر گرگ، توتم گرگ، پرورش کودک با شیر گرگ، گرگ کشی یلان، پیکرگردانی به سیمای گرگ، گرگ و گرگساران، و گرگ و انجمن مردان.