پرستاری و مامایی جامع نگر
سال:1393 | دوره:24 | شماره:72 |تعداد مقالات:7

مقدمه: شیر مادر بهترین انتخاب برای تغذیه شیرخواران است. اگر چه شروع تغذیه در غالب موارد با شیر مادر انجام می گیرد اما ادامه شیردهی در مواردی نادیده گرفته می شود. در این زمینه شناسایی عوامل مرتبط با تداوم شیردهی مادران حائز اهمیت می باشد.هدف: هدف این مطالعه، تعیین عوامل مرتبط با تداوم تغذیه با شیر مادر در کودکان بستری می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی - مقطعی بوده و گروه هدف آن 470 نفر از مادران دارای کودک زیر 2 سال مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی 17 شهریور رشت می باشد، جمع آوری اطلاعات به مدت 4 ماه از اول آبان تا پایان بهمن سال 1391 به طول انجامید. ابزار گردآوری داده ها در این مطالعه پرسشنامه ای مشتمل بر سه بخش که شامل اطلاعات فردی - اجتماعی مادر و کودک، عوامل مرتبط با تداوم شیردهی و بخش سوم، پرسشنامه نگرش مادران در مورد شیردهی می باشد. این سه پرسشنامه محقق ساخته بوده و اطلاعات پس از جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (کای دو، فیشر وANOVA ) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و جهت برآورد ضرایب اثرات و شانس نسبی از روش رگرسیون لوجستیک چندگانه، بهره گرفته شد.نتایج: یافته ها نشان داد اکثریت واحدها (%57.6) شیردهی را حتی بعد از شش ماهگی ادامه داده اند. اما 42.4 درصد آن ها کمتر از شش ماه به شیردهی اقدام نمودند. در مادرانی که شیر دهی را بعد از 6 ماهگی نوزاد ادامه داده اند بین مدت تغذیه با شیرمادر با نارس به دنیا آمدن کودک (p<0.003)، اشتغال مادر بیرون از منزل (p<0.014)، ناکافی بودن شیر مادر (p<0.001)، امتناع کودک از تغذیه با شیر مادر (p<0.005)، مصرف قرص های ضدبارداری (p<0.001)، مصرف شیر خشک (p<0.001)، نگرش مادر نسبت به شیردهی (p<0.008) ارتباط آماری معنی داری وجود داشت.بحث و نتیجه گیری: مهمترین عوامل در عدم تداوم تغذیه با شیر مادر، مربوط به باور غلط مادران نسبت به نشانه های کفایت شیر مادر و مصرف قرص های ضدبارداری می باشد.

مقدمه: حوادث رانندگی یکی از شایعترین علت های ایجاد کننده اختلالات روانی مرتبط با تروماها هستند. با توجه به شیوع، اهمیت و عوارض اختلال استرس پس از سانحه رانندگی، بررسی عوامل مرتبط با این اختلال می تواند کمک مفیدی به افراد در معرض خطر ابتلا نماید.هدف: این مطالعه با هدف تعیین برخی از عوامل مرتبط با اختلال استرس پس از سانحه رانندگی انجام گرفته است.روش کار: در این مطالعه توصیفی - مقطعی شرکت کنندگان از بخش های ارتوپدی و ترومای بیمارستان پورسینا در شهر رشت انتخاب شدند. اطلاعات در هفته اول و دو ماه بعد از آسیب در 89 بیمار بستری، در سال 1389 جمع آوری گردید. ابزارهای مورد استفاده پرسشنامه عوامل فردی و روانی - اجتماعی، فرم خلاصه شده کیفیت زندگی مرتبط با سلامت(SF) 36 items ، فرم خودگزارشی استرس پس از سانحه (SRS PTSD ) Self-Rating Scale for PTSD و تست افسردگی بک بودند. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی (فراوانی، میانگین و انحراف معیار ) و استنباطی (تی - زوجی) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: 21 نفر (%23.5) از حادثه دیدگان یک ماه بعد به اختلال استرس پس از سانحه مبتلا شدند. میانگین و انحراف معیار افسردگی در گروه مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه از گروه غیرمبتلا بطور معنی داری بالاتر بود (p= 0.001). بعلاوه میانگین و انحراف معیار طول دوره بستری در گروه مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه بطور معنی داری بیشتر از گروه غیرمبتلا به این اختلال بود (p=0.03).نتیجه گیری: یافته ها بیانگر آن است که برخی از عوامل، همچون افسردگی و طول دوره بستری با اختلال استرس پس از سانحه رانندگی مرتبط هستند، لذا پیشنهاد می گردد از بستری های طولانی مدت و غیرضروری بیمار سانحه دیده اجتناب گردد، بعلاوه انجام مشاوره روانپزشکی بلافاصله بعد از تصادف و پیگیری نشانه های روانی، بویژه افسردگی بعد از ترخیص، بمنظور اجتناب از بستری های طولانی مدت و غیرضروری توصیه می شود.

مقدمه: دیابت نوع یک، یکی از شایعترین بیماریهای مزمن کودکان است. کنترل متابولیک و پیروی از رژیمهای درمانی در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1، نسبت به کودکان قبل از مرحله نوجوانی ضعیف تر است. عدم پیگیری رژیمهای درمانی موجب بروز عوارض کوتاه مدت و بلندمدت در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع 1 می شود. لذا این بیماری مستلزم رفتارهای خودمراقبتی در تمام طول عمر است. به نظر می رسد یکی از مهمترین عوامل موثر بر خودمراقبتی، خودکارآمدی باشد.هدف: مطالعه حاضر، با هدف تعیین ارتباط خودکارآمدی با خودمراقبتی در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع یک انجام گرفته است.روش کار: این پژوهش یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی - تحلیلی می باشد که از دی تا اسفند 1390 به مدت سه ماه انجام شد. جامعه پژوهش را کلیه نوجوانان مبتلا به دیابت نوع یک مراجعه کننده به درمانگاه غدد بیمارستان کودکان شهر رشت که حدود 50 نفرمی باشند تشکیل داده است. جمع آوری اطلاعات از طریق مصاحبه و با استفاده از پرسشنامه سه قسمتی: اطلاعات دموگرافیک، خودکارآمدی و خودمراقبتی در نوجوانان مبتلا به دیابت نوع یک انجام گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی( ضریب همبستگی پیرسون، واریانس یک طرفه) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: میانگین نمره خودکارآمدی واحدهای مورد پژوهش 32.91±11.79 و میانگین نمره خودمراقبتی آنها 131.86±15.88 بود. در این پژوهش ضریب همبستگی پیرسون، همبستگی مثبت معنی دار را بین نمرات خودکارآمدی با خودمراقبتی، نشان داده است (P<0.0001).بحث و نتیجه گیری: در این پژوهش مشاهده گردید که بین نمره خودکارآمدی با خودمراقبتی همبستگی مثبت وجود دارد. بنابراین خودکارآمدی پیش شرط مهم و اساسی برای انجام موفقیت آمیز رفتارهای خودمراقبتی است؛ لذا استفاده از روشهای ارتقای خودکارامدی در نوجوانان دیابتی می تواند در ارتقا خودمراقبتی آنان موثر واقع گردد.

مقدمه: استئوپروز از مشکلات شایع سیستم عضلانی اسکلتی است. آگاهی افراد از علل و عوامل خطر نقش مهمی در پیشگیری از استئوپروز دارد.هدف: این مطالعه با هدف آگاهی پرستاران شاغل در بخش های ارتوپدی در ارتباط با بیماری استئوپروز انجام شده است.روش کار: این مطالعه مقطعی - توصیفی است. جامعه پژوهش 130 نفر از پرستاران بخش های ارتوپدی شاغل در بیمارستانهای پورسینای رشت، امام خمینی (ره)، اختر و شریعتی تهران بودند که بصورت سرشماری در طول سال 1390 وارد مطالعه گردیدند. اطلاعات توسط پرسشنامه محقق ساخته مشتمل بر دو بخش اطلاعات فردی - اجتماعی و سطح آگاهی نسبت به بیماری استئوپروز در چهار حیطه: پیشگیری، عوامل خطر، تغذیه و درمان گردآوری شد. در تجزیه و تحلیل داده ها از فراوانی، میانگین و انحراف معیار و آزمونهای T-test و ANOVA استفاده شد.نتایج: میانگین نمرات آگاهی 14.57±2.81 از مجموع 20 نمره بود. و آزمودنی ها از سطح آگاهی متوسطی برخوردار بودند. ارتباط سطح آگاهی در مورد حیطه های مختلف استئوپروز و همچنین نمره کل آگاهی حاصل از حیطه ها با متغیرهای دموگرافیک،سن با سطح آگاهی نسبت به درمان (P= 0.020) و تحصیلات با سطح آگاهی نسبت به پیشگیری (P= 0.043)، فاکتور خطر (P= 0.031) و نمره کل آگاهی (P= 0.010) معنی دار بود.نتیجه گیری: در اکثریت موارد آگاهی پرستاران در مورد استئوپروز کمتر از حد انتظار بود، در حالیکه با توجه به نقش آنان در سلامت افراد جامعه باید ازتوانمندی علمی بالاتری برخوردار باشند لذا افزایش آگاهی پرستاران در مورد بیماری استئوپروز، نیازمند بررسی و برنامه ریزی دقیق تری می باشد.

مقدمه: رضایت شغلی منعکس کننده جو سازمانی مطلوب در هر سازمان است. رضایت شغلی سبب جذب، بقا و انگیزه کاری کارکنان می گردد. توجه به رضایت شغلی ماماها به عنوان یکی از اجزای موثر سیستم بهداشتی برای ارتقا ارائه خدمات مامایی به مادران و کودکان از اهمیت ویژه ای برخوردار است.هدف: این مطالعه با هدف تعیین رضایتمندی ماماهای طرح پزشک خانواده طراحی و اجرا شده است.روش کار: این مطالعه مقطعی از نوع توصیفی روی 43 نفر از ماماهای شاغل در مرکز بهداشت شهرستان رشت به شیوه سرشماری در سال 1387 انجام شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته، بر اساس پرسشنامه توصیف رضایت شغلی اسمیت، مشتمل بر دو بخش مشخصه های فردی اجتماعی و بیست و شش گویه در خصوص عوامل محیط کار، جنبه های مدیریتی، جنبه آموزشی و رفاهی و ساختار زمانی شغل بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از روش های توصیفی و استنباطی ( chi-square, Mann Whitney Uو اسپیرمن) استفاده شد.نتایج: بر اساس یافته ها میانگین سابقه کار ماماها 3.6±1.5 بود. پایین ترین رضایتمندی در حوزه رفاهی شغل با کسب میانگین 44 درصد نمره رضایت بود و بالاترین رضایتمندی در حوزه جنبه های مدیریتی شغل با میانگین 70 درصد نمره مشاهده شد. جز در حیطه رفاهی شغل که مجردان راضی تر بودند (P<0.05) در سایر جنبه های رضایت شغلی بین تاهل و رضایت شغلی ارتباط معنی دار وجود نداشت.بحث و نتیجه گیری: بررسی سطح رضایتمندی ماماها بیانگر آن بود که رضایت شغلی مطلوب به ویژه در جنبه های رفاهی شغل وجود ندارد. با نظر به این نکته که عدم رضایتمندی می تواند در کیفیت ارائه خدمات تاثیرگذار باشد، لازم است در مورد نظام پرداخت مالی و کاهش ساعات کار ماماها برنامه ریزی مجدد صورت پذیرد.

مقدمه: تحقیقات نشان می دهند که درد کودکان هنوز به خوبی اداره نمی شود. تسکین با روش های غیردارویی درد علاوه بر مقرون به صرفه بودن، تهاجمی نبوده و فقط به عملکرد پرستار بستگی دارد.هدف: این مطالعه با هدف تعیین موانع مهم و راهکارهای ارئه شده توسط پرستاران برای اداره مناسب غیردارویی درد کودکان انجام شد.روش کار: ای ن مطالعه توصیفی در بین تمامی پرستاران بخش های داخلی - جراحی (تعداد 50 نفر) مرکز آموزشی - درمانی کودکان تبریز در سال 1389 اجرا گردید. ابزار گردآوری اطلاعات، یک پرسشنامه محقق ساخته می باشد که قسمت اول آن شامل مشخصات فردی - اجتماعی پرستاران، قسمت دوم سوالات مربوط به موانع اجرای شیوه های غیردارویی کنترل درد (20 سوال) و قسمت سوم سوالات مربوط به راهکارهای عملی (20 سوال) در جهت بکارگیری روش های کنترل غیردارویی درد کودک می باشد، که با مقیاس لیکرت سه درجه ای سنجیده شد. پرسشنامه پس از تعیین روایی و پایایی (آلفای کرونباخ) مورد استفاده قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمونهای آماری توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون انجام گرفت.نتایج: پرستاران مهمترین مشکلات خود را بترتیب، بالا بودن ساعات کاری (2.84±0.3)، کمبود وقت و سنگینی بار کاری (2.76±0.5) و کمبود پرسنل (2.72±0.5) گزارش نمودند. از مهمترین راهکارهای ذکرشده توسط پرستاران می توان به ترتیب به افزودن تعداد پرسنل (2.82±0.4)، آموزش والدین کودک جهت آشنایی و بکارگیری این روش ها (2.78±0.4)، آموزش پرسنل جهت ارتقای مهارت برقراری ارتباط با کودک (2.76±0.5) اشاره کرد.نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد پرستاران برای اداره مناسب غیردارویی درد، راهکارهای متعددی را در حیطه های پرسنلی، آموزشی، مدیریتی و محیطی ارزیابی می نمایند، که بررسی و تحلیل داده های این مطالعه بیانگر آن است که شاخص ترین راهکار برای رفع این مشکل افزایش تعداد پرسنل می باشد. لذا به مدیران و مسوولین حرفه ای پیشنهاد می گردد این راهکارها را جهت رفع مشکلات موجود در اولویت کاری خود قرار دهند.

مقدمه: پسماندهای بیمارستانی همیشه به عنوان یکی از آلاینده های اصلی محیط زیست مورد توجه بوده است. با ارتقاء تکنولوژی و افزایش جمعیت، پسماندهای بیمارستانی متنوع تر و زیادتر می شوند. مدیریت نامناسب پسماندهای بیمارستانی می تواند خطراتی را برای کارگران، بیماران و محیط بهمراه داشته باشد.هدف: ا ین مطالعه به منظور تعیین وضعیت مدیریت پسماند بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی کاشان به اجرا درآمد.روش کار: پژوهش حاضر مطالعه ای مقطعی - توصیفی است و جامعه مورد مطالعه آن را کلیه بیمارستانهای (7 بیمارستان دولتی و آموزشی، درمانی) شهرستان کاشان با 850 تخت فعال تشکیل می دهد. جمع آوری داده ها به روش مشاهده (بازدید از بیمارستانها) و اندازه گیری وزن و حجم زباله های تولیدی با استفاده از ابزاری دو بخشی شامل مشخصات عمومی و برگه ثبت مشخصات کمی و کیفی پسماندها انجام گرفته است. داده های کیفی بصورت تمام شماری و داده های کمی با آزمونهای توصیفی کمی ( میانگین و انحراف معیار) تجزیه و تحلیل شدند.نتایج: نتایج نشان داد که مجموع پسماند تولیدی بیمارستانهای مورد مطالعه برابر 2461 کیلوگرم در شبانه روز (حدود 895804 کیلوگرم در سال) با متوسط سرانه 219 کیلوگرم به ازاء هر تخت فعال بود. بیشترین سرانه پسماندها مربوط به واحدهای تخصصی زنان و زایمان (3.62)، گوش و حلق و بینی (3.06)، عمومی (0.1) و دیالیز (0.12) کیلوگرم در شبانه روز به ازاء هر تخت فعال بود. جداسازی در محل تولید کامل نبود. هیچ یک از واحدهای مورد مطالعه سیاست مشخص برای خرید وسایل و امکانات مورد نیاز برای دفع زباله های بیمارستانی نداشتند.تمامی واحدها (بجز بیمارستان عمومی 500 تخته و گوش و حلق و بینی) تفکیک پسماندها را طبق دستورالعمل انجام می دادند. همچنین تمامی واحدها (بجز یک بیمارستان عمومی 62 تخته) بی خطرسازی پسماندها را انجام می دادند و همگی واحدها پسماندها را با وسایل اختصاصی به محل دفن زباله شهرداری منتقل می کردند.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که سیاست گذاری خاص برای خرید امکانات مورد نیاز برای دفع زباله بیمارستانی و همچنین نظارت مستقیم و مداوم بر مدیریت پسماندهای بیمارستانی مورد نیاز است.