استرپتومایسس (Streptomyces) مهمترین جنس باکتریایی شناخته شده در تولید ترکیبات ثانویه آنتی بیوتیکی است. با در نظر گرفتن سرعت گسترش مقاومت باکتریایی اهمیت بررسی ترکیبات کمتر استفاده شده بیشتر می شود. آمینوگلیکوزیدها با اثر در فرآیند پروتئین سازی موجب اختلال در عملکرد میکروارگانیسم هدف می شوند. پارومومایسین از آمینوگلیکوزیدهایی است که بر طیف وسیعی از باکتری های گرم مثبت، گرم منفی و تک یاخته ها اثرگذار است. امروزه این آنتی بیوتیک بیشتر در درمان لیشمانیوز احشایی کاربرد دارد. مولد اصلی پارومومایسین S. rimosus NRRL 2455 است. مصرف این آنتی بیوتیک در دوزهای بالا موجب بروز عوارض گسترده در قلب، کلیه و سیستم شنوایی می شود اما در دوزهای پایین و به همراه دیگر انواع آنتی بیوتیک ها بر اثر هم افزایی عملکرد قابل توجهی در مهار رشد باکتری های مقاوم به چند دارو یا MDR نشان می دهد. با توجه به این اطلاعات، شناخت عوامل موثر در افزایش تولید و شناخت ارتباط بین ساختار وعملکرد این آنتی بیوتیک اهمیت پیدا می کند. هدف این مطالعه گردآوری اطلاعات مفید و به روز در مورد پارومومایسین، شرایط تولید و اهمیت این آنتی بیوتیک در درمان عفونت های باکتریایی MDR است.