اصل ضررنرساندن در اخلاق زیست پزشکی، اصل عدم ضرر در حقوق سلامت عمومی، و قاعده لاضرر در اسلام، اولین توجیه در سیاست ها و تصمیمات سلامت عمومی است. این اصل دربرگیرنده سه مؤلفه جلوگیری از ضرر به دیگران، حمایت از افراد فاقد ظرفیت و آسیب پذیر در مقابل ضرر و جلوگیری از ضرر به خود است که درباره آخرین مؤلفه، به دلیل تفاوت فلسفه اخلاقی مکاتب مختلف، اختلاف نظر وجود دارد (1). از نظر پیروان مکتب لیبرایسم، اصل عدم ضرر به دیگران که ریشه در تفکر میل دارد (Mills, Thoughts)، اصل بنیادی و تنها توجیه محدودیت آزادی های مشروع شهروندان و حقوق فردی است، حتی خودمختاری لیبرال اقتضای آن را دارد که در صورت احتمال ضرر یا آسیب به دیگران، آزادی های فردی محدود گردد. به همین دلیل مکاتب سکولار، نقض حداقلی خودمختاری فردی را برای توجیه اخلاقی مداخلات سلامت عمومی لازم می دانند (2). بنا بر اصل احتیاط، اگر احتمال می رود یک مداخله یا فناوری در حوزه های طبیعی و زیستی باعث وقوع بعضی خطرها شود، عدم یقین علمی در مورد این خطرها نباید مانع از پیشگیری از آن ها گردد، اما هنگامی که بنا بر شواهد علمی خطری شناخته نشده است، توسعه و پیشرفت جامعه مستلزم انجام این مداخلات است، اما از آنجایی که از نظر علمی نمی توان تمامی خطرات احتمالی یک مداخله یا فناوری را پیش بینی نمود و از طرف دیگر، سلامت و پیشرفت جامعه مستلزم این مداخلات است، بایستی مداخلات را با کنترل و توجیه حداقل ضرر شناسایی شده اجرایی نمود (3-2). . .