دانش کشاورزی و تولید پایدار
سال:1401 | دوره:32 | شماره:4 |تعداد مقالات:24

اهداف: سیستم کشت مخلوط گیاهان دارویی رویکردی نسبتاً جدید در جهت افزایش پایداری تولید این گیاهان است. هدف از این آزمایش بررسی پاسخ شوید و شنبلیله به کاربرد تلفیقی کودهای آلی و کودهای زیستی در سیستم کشت مخلوط بود. مواد و روش ها: در آزمایش مزرعه ای در فصل رشد 1399، اثر سطوح کود دامی (عدم کاربرد، 6 و 12 تن در هکتار)، در شرایط تلقیح و عدم تلقیح با باکتری های تثبیت کننده نیتروژن بر تولید زیست توده، نسبت برابری زمین، نسبت برابری زمان-سطح، کارایی استفاده از زمین، کارایی زراعی کود و کارایی مصرف نیتروژن در تک کشتی در مقایسه با الگوهای مختلف کشت مخلوط شوید: شنبلیله (75: 25، 50: 50، 25: 75) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که کوددهی 100 درصد و تلقیح باکتری، کاهش زیست توده ناشی از کاهش نسبت کشت شنبلیله را جبران نمود که منجر به افزایش کارایی کود و مصرف نیتروژن و سودمندی کل سیستم در نسبت های کشت 75: 25 و 50: 50 شوید: شنبلیله شد. با وجود کاهش تولید زیست توده با کاهش نسبت شوید در کشت مخلوط، تولید در شرایط تلقیح با باکتری و 50 درصد کوددهی تفاوت معنی داری با کاربرد 100 درصد کوددهی نشان نداد که منجر به افزایش کارایی کود و مصرف نیتروژن و سودمندی سیستم در این شرایط شد. نتیجه گیری: براساس نتایج، نسبت های کشت مخلوط 75: 25 و 50: 50 شوید: شنبلیله در شرایط کوددهی 100 درصد و تلقیح باکتری می تواند منجر به افزایش سودمندی کل و کارایی مصرف نیتروژن شود. جهت تولید پایدار شوید، نسبت کشت 25: 75 شوید: شنبلیله در شرایط کاربرد 50 درصد کود دامی و تلقیح با باکتری قابل توصیه است.

اهداف: پژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر گیاهان پوششی و بقایای آن ها و روش های مکانیکی و شیمیایی بر تراکم و زیست توده علف های هرز تاکستان های میاندوآب انجام گردید. مواد و روش ها: برای دستیابی به هدف تحقیق، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار در بهار سال های 1394 و 1395 در روستا های سوگلی تپه (ارتفاع 1300 متر، عرض جغرافیایی 46 درجه و 2 دقیقه و طول جغرافیایی 36 درجه و 93 دقیقه) و نصیر کندی (ارتفاع 1300 متر، عرض جغرافیایی 46 درجه و 7 دقیقه و طول جغرافیایی 36 درجه و 91 دقیقه) انجام گرفت. فاکتور اول شامل کاشت گیاه پوششی ماشک (پس از شخم رایج)، کاشت گیاه پوششی ماشک (بدون شخم)، کاشت گیاه پوششی زنیان (پس از شخم رایج)، کاشت گیاه پوششی زنیان (بدون شخم)، کاربرد پس رویشی علف کش گلیفوسیت (3 لیتر در هکتار)، شاهد عاری از علف هرز، شاهد آلوده به علف هرز، و فاکتور دوم شامل سیستم های داربستی و سنتی بودند.

اهداف: این مطالعه به منظور بررسی اثر بقایای گیاهان پوششی تابستانه و فواصل بین ردیف باقلا بر جمعیت علف های هرز، عملکرد واجزای عملکرد باقلا (رقم برکت) انجام گرفته است. مواد و روش ها: آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کرتهای دو بار خرد شده در سه تکرار در مرکز خدمات کشاورزی شهرستان بندرگز در تیرماه 1398 انجام شد. نوع گیاهان پوششی ( ماش، ارزن و بدون گیاه پوششی)، فاصله بین ردیف باقلا ( 25، 35، 45 و 55 سانتی متر) و تداخل علف های هرز ( وجین و عدم وجین) به ترتیب در کرت اصلی، فرعی و فرعی فرعی قرار گرفتند. یافته ها: استفاده از بقایای گیاه پوششی ماش و ارزن به خصوص ارزن در کاهش تراکم و وزن خشک علف های هرز موثر بود. بیشترین تعداد غلاف در متر مربع در در بقایای گیاه پوششی ارزن در فاصله بین ردیف 25سانتیمتری و وجین علفهای هرز مشاهده شد. بیشترین و کمترین وزن صد دانه به ترتیب در بقایای ارزن و بدون گیاه پوششی دیده شد. نتایج نشان داد که در شرایط عدم وجین و وجین علف های هرز، بقایای ارزن به ترتیب با 12/2870 و 43/5049 کیلوگرم در هکتار بیشترین عملکرد دانه را به خود اختصاص دادند. نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان می دهد که استفاده از بقایای گیاهان پوششی به تنهایی قادر به کنترل کامل علفهای هرز نیست و کاهش فواصل بین ردیف در تلفیق با کاشت گیاهان پوششی می تواند نقش موثری در کنترل علفهای هرز و بهبود عملکرد گیاه زراعی داشته باشد.

اهداف: سالیسیلیک اسید یک ترکیب فنلی است که به عنوان تنظیم کننده رشد نقش مهمی در القا مقاومت به خشکی در گونه-های مختلف گیاهی دارد. در این مطالعه، اثر محلول پاشی سالیسیلیک اسید بر میزان کلروفیل، محتوی نسبی آب، تجمع ترکیبات اسمولیتی و عملکرد میوه و دانه گیاه کدوی طبی تحت سطوح مختلف تنش خشکی بررسی شد. مواد و روش ها: تیمارهای آزمایش شامل محلول پاشی برگی سالیسیلیک اسید در 4 سطح (صفر (محلول پاشی با آب مقطر)، 5/0، 1 و 5/1 میلی گرم در لیتر) و تنش خشکی در 4 سطح (ظرفیت زراعی آبیاری کامل، 85 درصد ظرفیت زراعی، 70 درصد ظرفیت زراعی و 55 درصد ظرفیت زراعی) بودند. یافته ها: بر اساس نتایج حاضر با افزایش تنش خشکی مقدار کلروفیل، هدایت روزنه ای، سرعت تعرق، سرعت فتوسنتز و محتوای آب برگ به طور معنی داری کاهش یافت در حالی که تنش خشکی مقدار پرولین و کربوهیدرات محلول را افزایش داد. این تغییرات همراه با کاهش عملکرد میوه و بذر کدو طبی بود به طوری که کمترین عملکرد تحت تنش شدید خشکی (55 درصد ظرفیت زراعی) حاصل شد. محلول پاشی سالسیلیک اسید از طریق افزایش تجمع ترکیبات اسمولیتی و پروتئین منجر به تعدیل اثرات تنش خشکی و بهبود وضعیت آبی گیاه، فتوسنتز و عملکرد میو و بذر گردید. نتیجه گیری: بر اساس نتایج حاضر، استفاده از 1 میلی گرم در لیتر سالیسیلیک اسید جهت بهبود عملکرد گیاه کدو طبی به ویژه در شرایط تنش خشکی قابل توصیه می باشد.

اهداف: این پژوهش با هدف بررسی اثر کودهای بیولوژیک پتاسیم و فسفر بر خصوصیات رشدی و عملکرد یونجه رقم نیکشهری در سنین مختلف انجام گرفت. مواد و روش ها: این آزمایش براساس تجزیه مرکب و به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار طی دو سال متوالیتحت شرایط اقلیمی شهرستان جیرفت، استان کرمان پیاده شد. فاکتورهای مورد بررسی شامل عمر یونجه (یکساله، سه ساله و پنج ساله) و کود بیولوژیک (شاهد، پتابارور، فسفاته بارورII، ترکیب توام پتابارور و فسفاته بارورII) بود. کودهای بیولوژیک به صورت محلول در آب آبیاری استفاده شد. یافته ها: بررسی نتایج حاصل از تجزیه مرکب داده ها نشان داد بین سنین مختلف یونجه اختلاف معنی داری از نظر برخی خصوصیات رشدی و عملکرد وجود داشت. به طوری که بیشترین میزان عملکرد و خصوصیات رشدی مربوط به یونجه های سه ساله بود و با افزایش سن یونجه به پنج سال، میزان عملکرد به طور معنی داری کاهش یافت. بررسی اثر کودهای بیولوژیک نشان داد که بیشترین میزان خصوصیات رشدی (به جز فاصله میانگره) و عملکرد مربوط به تیمار پتابارور + فسفاته بارورII بود که از نظر شاخص سطح برگ و نسبت وزن برگ به ساقه اختلاف معنی داری با تیمار پتابارور نداشت. اثر متقابل سن مزرعه و کود بیولوژیک نشان داد که کاربرد ترکیبی کودهای بیولوژیک سبب بهبود خصوصیات رشدی و عملکرد مزرعه یونجه مسن تر شد و بیشترین میزان عملکرد مربوط به مزارع سه ساله و کاربرد ترکیب دو کود بیولوژیک بود. نتیجه گیری: کاربرد توام کودهای بیولوژیک پتاس (پتابارور) و فسفر (فسفاته بارورII) می تواند راهکاری کارآمد برای کاهش افت عملکرد یونجه در سنین بالا باشد.

اهداف: بررسی تأثیر کمپوست بقایای نیشکر، تلقیح قارچ تریکودرما و باکتری باسیلوس بر ویژگی های زراعی و عملکرد کینوا که از نظر ارزش غذایی و تحمل شراسط نامناسب محیطی دارای ارزش است، هدف این پژوهش می باشد. مواد و روش ها: آزمایش به صورت فاکتوریل و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان در سال زراعی 1399-1398 اجرا گردید. عوامل آزمایشی شامل مقدار مصرف کمپوست بقایای نیشکر در پنج سطح (صفر، 10، 20، 30 و 40 تن در هکتار) و کود زیستی در سه سطح (عدم تلقیح، تلقیح Trichoderma asperelloides و تلقیح Bacillus subtilis ) بود. یافته ها: بیشترین عملکرد بیولوژیک از تیمار تلقیح قارچ تریکودرما به مقدار 5152 کیلوگرم در هکتار و کمترین آن از تیمار عدم تلقیح به میزان 4234 کیلوگرم در هکتار بدست آمد. در رابطه با اثر مصرف کمپوست بقایای نیشکر، بیشترین عملکرد بیولوژیک از تیمار مصرف 30 تن در هکتار کمپوست بدست آمد. تلقیح قارچ تریکودرما و باکتری باسیلوس عملکرد دانه را به ترتیب 27 و 19 درصد نسبت به عدم تلقیح افزایش داد. حداکثر عملکرد دانه از تیمارهای 20 و 30 تن در هکتار به مقادیر به ترتیب 1916 و 1913 کیلوگرم در هکتار بدست آمد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج، مصرف 20 تن از این کود آلی برای دستیابی به حداکثر عملکرد دانه کینوا توصیه می شود. همچنین تلقیح قارچ تریکودرما و باکتری باسیلوس به ویژه تریکودرما برای بهبود رشد و عملکرد کینوا پیشنهاد می گردد.

اهداف: به منظور بررسی پاسخ ارقام بهاره کلزا به تاریخ های کشت زمستانه در شرایط کاربرد عنصر روی، آزمایشی دو ساله (97-95) در کرج انجام شد. مواد و روش ها: آزمایش به صورت فاکتوریل اسپلت پلات در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار آزمایشی در دو سال (1397-1395)در استان البرز (کرج)انجام شد. فاکتورهای آزمایشی شامل تاریخ کاشت زمستانه در سه سطح (20/11، 30/11 و 10/12)و عامل روی در دو سطح(عدم کاربرد روی (محلول پاشی با آب خالص) و کاربرد روی (محلول پاشی در مرحله ساقه دهی)به صورت فاکتوریل در کرت های اصلی در نظر گرفته شد و فاکتور ارقام در چهار سطح(ساری گل، دلگان، سالسا و سولار)در کرت فرعی قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد تاریخ کاشت تأثیر معنی داری در سطح احتمال 1 درصد بر عملکرد، اجزاء عملکرد و روغن ارقام کلزا دارد. کشت تأخیری سبب کاهش محتوای کلروفیل برگ شد. همچنین اجزاء عملکرد کلزا در اثر تأخیر در کاشت و عدم کاربرد روی کاهش یافت که در نهایت موجب کاهش عملکرد دانه و روغن کلزا شد. ژنوتیپ های مورد آزمایش در تاریخ کشت (20 بهمن) بالاترین عملکرد را داشتند. بیشترین عملکرد روغن در رقم دلگان (2066 کیلوگرم در هکتار) بر اثر کاربرد عنصر روی در تاریخ کاشت 20 بهمن مشاهده شد. تاخیر در کاشت باعث افزایش گلیکوزینولات گردید. نتیجه گیری: به طور کلی محلول پاشی روی، اثرات منفی تاخیر در کاشت را در اغلب صفات مورد مطالعه ارقام مختلف کلزا کاهش داد. با توجه به اثر کاربرد روی و سازگاری رقم دلگان به دامنه مشخصی از تاریخ کشت برای تولید کلزا در این منطقه و مناطق با آب و هوای مشابه قابل توصیه میباشد.

اهداف: این مطالعه به منظور بررسی تأثیر برهمکنش نیترات پتاسیم و قارچ میکوریز آربوسکولار بر ویژگی های کمی و خصوصیات رشدی شیرین بیان در شرایط گلخانه انجام شد. مواد و روش ها: به منظور ارزیابی تأثیر نیترات پتاسیم و قارچ میکوریز آربوسکولار بر ویژگی های کمی و خصوصیات رشدی گیاه شیرین بیان در شرایط گلخانه، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام پذیرفت. تیمارهای قارچ میکوریزا Glomus mossea شامل عدم استفاده از قارچ، کاربرد 25، 50 و 100 گرم قارچ در هر گلدان و تیمارهای نیترات پتاسیم شامل شاهد، 10 و 20 میلی مولار بود. صفاتی نظیر ارتفاع بوته، قطر ساقه، سطح برگ، وزن تر و خشک اندام هوایی و ریشه، محتوای رطوبت نسبی برگ، محتوای کلروفیل a و b و کاروتنوئید مورد اندازه گیری قرار گرفتند. یافته ها: بر اساس نتایج به دست آمده از این بررسی، اثرات متقابل تیمارهای نیترات پتاسیم و میکوریزا صفات اندازه گیری شده در این آزمایش را تحت تاثیر قرار داده وترکیب تیماری 20 میلی مولار نیترات پتاسیم به همراه 100 گرم در گلدان قارچ میکوریزی توانست مقادیر ارتفاع بوته(67%)، قطر ساقه (%5/48)، وزن تر(%7/48) و خشک اندام هوایی(%9/54)، وزن تر(%1/69) و خشک ریشه(64%) را نسبت به تیمار شاهد افزایش دهد. مقادیر صفات سطح برگ(41%)، محتوی رطوبت نسبی برگ ها (%25/6)، محتوی کلروفیل a(28%)، b (38%) و کارتنوئید (41%) نیز افزایش معنی داری نسبت به تیمارهای شاهد داشت. نتیجه گیری: استفاده همزمان از نیترات پتاسیم و قارچ میکوریزا توانست همه صفات مورد بررسی در را به-طور معنی داری تحت تأثیر قرار داده و مقدار صفات مورد مطالعه را به طور معنی داری نسبت به تیمار شاهد افزایش دهد.

اهداف: در پژوهش حاضر از سنبل آبی به عنوان یک منبع قابل دسترس برای تهیه کمپوست و از اسید هیومیک به جای نهاده های شیمیایی در تولید گل نرگس رقم ژرمن استفاده شد. مواد و روش ها: آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با بستر کشت کمپوست سنبل آبی (شاهد، 25، 50، 75 و 100 درصد حجمی ) و اسید هیومیک ( شاهد، 250 و 500 میلی گرم در لیتر ) به اجرا در آمد. یافته ها: با توجه به نتایج بدست آمده اثر کمپوست، اسید هیومیک و برهمکنش آن ها بر بیشتر صفات مورد بررسی معنی دار بود. بلندترین ارتفاع ساقه گلدهنده و بیشترین غلظت عنصر آهن در کمپوست 50 درصد به همراه 500 میلی گرم در لیتر اسید هیومیک ثبت شد. ب بلندترین طول برگ مربوط به کمپوست 75 درصد در ترکیب با 500 میلی گرم در لیتر اسید هیومیک بود. حداکثر اندازه قطر گل در کمپوست 75 درصد به همراه استفاده از 250 میلی گرم در لیتر اسید هیومیک ثبت شد. میزان غلظت عنصر پتاسیم در کمپوست 75 درصد ترکیب با 500 میلی گرم در لیتر اسید هیومیک در حداکثر بود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده سطوح 25، 50 و 75 درصد کمپوست سنبل آبی به همراه اسید هیومیک 250 و500 میلی گرم در لیتر سبب بهبود ارتفاع ساقه، تعداد برگ، محتوای کلروفیل و عناصر قابل جذب در گیاه گردید. لذا با توجه به هزینه بالای پیت ماس، کمپوست سنبل آبی می تواند در ترکیب با اسید هیومیک در تولید گل نرگس مورد استفاده قرار گیرد.

اهداف: با توجه به نگرانی های روزافزون در رابطه با اثرات مخرب زیست محیطی ناشی از مصرف زیاد کودهای نیتروژنی و همچنین هزینه ی اقتصادی بالای تامین این کودها، تحقیق حاضر در راستای مقایسه ی رشد و عملکرد سه رقم رایج ذرت در پاسخ به مقادیر مختلف نیتروژن در شرایط اقلیمی نیمه خشک استان کرمان در راستای مدیریت پایدار مزارع اجرا گردید. مواد و روش ها: آزمایش مزرعه ای طی دو سال زراعی 1393 و 1394 در مزرعه تحقیقاتی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمان انجام گرفت. این تحقیق در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با آرایش فاکتوریل در سه تکرار انجام شد. فاکتورها شامل سه رقم ذرت دانه ای (سینگل کراس 704، ماکسیما و تری وی کراس 604) و چهار مقدار نیتروژن (0، 92، 220 و 368 کیلوگرم در هکتار) بودند. یافته ها: نتایج حاصل حاکی از تاثیر معنی دار (P<0. 01) هر کدام از عوامل مقدار نیتروژن و رقم بر صفات مورفولوژیک، عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه و اجزای عملکرد ذرت بود. دو رقم سینگل کراس 704 و ماکسیما دارای برتری نسبی و معنی دار از نظر عملکرد دانه در مقایسه با رقم تری وی کراس 604 تحت شرایط وجود یا عدم وجود تنش نیتروژن بودند. به طور کلی در سال 1394، عملکرد تولیدی توسط تمامی رقمها به دلیل تخلیه ی نتیروژن اولیه خاک (در نتیجه کاشت ذرت به عنوان یک گیاه تخلیه کننده خاک) و همین طور میزان بالای آبشویی خاک (به دلیل درصد بالای شن در بافت خاک) به طور قابل ملاحظه ای کمتر از سال 1393 بود.

اهداف: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر اسیدسالیسیلیک و اسید فولویک بر تعدادی از شاخص های رشدی و محتوای اسانس در گیاه آویشن باغی در شرایط ایستگاه تحقیقاتی خلعت پوشان دانشگاه تبریز انجام گرفت. مواد و روش ها: این آزمایش به صورت فاکتوریل، در قالب طرح کاملاً تصادفی اجرا شد. فاکتور اول و دوم به ترتیب شامل اسیدفولویک در غلظت های (0، 1، 5/1، 2 میلی گرم در لیتر) و اسیدسالیسیلیک در غلظت های (0، 10، 50 و 100 میکرومولار) بود. پس از انجام محلول پاشی و برداشت، وزن تر و خشک گیاه، رنگیزه های فتوسنتزی، غلظت فلاونوئید کل، ظرفیت آنتی اکسیدانی کل و مقدار اسانس اندام هوایی اندازه گیری شد. یافته ها: غلظت های مختلف اسید فولویک بر خصوصیات رشدی از جمله ارتفاع گیاه، وزن تر و خشک اندام هوایی و درصد ماده خشک و همچنین غلظت کلروفیل اثر معنی دار داشت. همچنین اسیدسالیسیلیک تأثیر افزایشی معنی داری بر وزن، فعالیت آنتی اکسیدانی کل، فلاونوئید و محتوای اسانس داشت. در غلظت 1. 5 میلی گرم در لیتر اسیدفولویک، بالاترین میزان ارتفاع و عملکرد تر و خشک گیاه و بالاترین غلظت کلروفیل b مشاهده شد. همچنین اثر متقابل اسیدسالیسیلیک و اسیدفولویک بر عملکرد تر و خشک گیاه نیز تأثیر معنی داری نشان داد. بالاترین فعالیت آنتی اکسیدانی کل و فلاونوئید در غلظت 100 میکرومولار اسید سالیسیلیک به دست آمد. بیشترین محتوای اسانس، در غلظت 50 میکرومولار اسید سالیسیلیک به دست آمد. نتیجه گیری: به منظور تولید بیشترین عملکرد گیاه، کاربرد غلظت 50 میکرومولار اسیدسالیسیلیک و اسیدفولویک با غلظت 1. 5 میلی گرم بر لیترمناسب به نظر می رسد. همچنین برای دستیابی به بالاترین محتوای اسانس شاخساره و برگ، غلظت 50 میکرومولار اسیدسالیسیلیک پیشنهاد می شود.

اهداف: کمبود آب از مهم ترین عوامل محدود کننده رشد و نمو گیاهانی مانند ریحان است که کاربرد باکتری های افزاینده رشد و سیلیس موجب بهبود آن ها می شوند. در همین راستا پژوهشی با هدف بررسی اثر باکتری اینتروباکتر و محلول پاشی سیلیس بر ویژگی های رشدی و فیزیولوژیک ریحان در شرایط کم آبیاری اجرا شد. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت کرت های خرد شده فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. عامل اصلی آبیاری در سه سطح (دور آبیاری دو، سه و چهار روز) و عامل فرعی باکتری اینتروباکتر در دو سطح (شاهد و تلقیح) و سیلیس در چهار غلظت (0، 6X، 6C و 12X) بودند. یافته ها: نتایج نشان داد آبیاری سه و چهار روز به تنهایی موجب کاهش صفات رشدی و برخی صفات فیزیولوژیک گردید. اما شاخص کلروفیل برگ در دور آبیاری سه و چهار روز و درصد و عملکرد اسانس در آبیاری چهار روز افزایش 11 تا 29 درصدی را نشان دادند. در شرایط کم آبیاری، افزودن سیلیس 12X در برخی از صفات بسیار مفید واقع شد. بکارگیری باکتری همراه با سیلیس 12X توانست کلروفیل a و a+b را در شرایط آبیاری کامل و عملکرد ماده خشک را در شرایط کم آبیاری بهبود ببخشد. اما در شرایط کم آبیاری، کاربرد سیلیس 12X درصد و عملکرد اسانس را به بالاترین میزان بهبود بخشید. نتیجه گیری: در مجموع تأثیر مثبت سیلیس بر بهبود صفات رشدی و فیزیولوژیک ریحان بیشتر از باکتری بود. به علاوه سیلیس با غلظت بالا (X) نتایج بهتری نسبت به غلظت پایین (C) نشان داد.

اهداف: این مطالعه به منظور بررسی برخی از مکانیسم های فیزیولوژیکی تحمل به خشکی در ژنوتیپ های سورگوم دانه ای انجام شد. مواد و روش ها: آزمایش به صورت کرت های خردشده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در کرج اجرا شد. رژیم آبیاری به عنوان عامل اصلی در سه سطح، شامل آبیاری نرمال، تنش ملایم و تنش شدید و ژنوتیپ به عنوان عامل فرعی در پنج سطح بررسی شدند. یافته ها: تنش خشکی سبب کاهش عملکرد بیولوژیکی، عملکرد دانه، محتوی کلروفیل، هدایت روزنه ای و پتانسیل اسمزی و افزایش دمای کانوپی، پرولین و قندهای محلول شد. تحت آبیاری معمول بیشترین عملکرد دانه (8994 کیلوگرم درهکتار) توسط رقم کیمیا به دست آمد درحالیکه حداکثر عملکرد دانه در شرایط تنش ملایم و شدید (7633 و 6275 کیلوگرم درهکتار) در رقم فومن ثبت گردید. همچنین در شرایط تنش، رقم فومن بیشترین میزان هدایت روزنه ای و کمترین درصدکاهش عملکرد در مقایسه با آبیاری نرمال را نشان داد. علاوه بر این کمترین دمای کانوپی درشرایط تنش ملایم و شدید (به ترتیب 40/32 و 63/32 درجه سانتی گراد) در رقم فومن ثبت گردید. نتیچه گیری: به طورکلی رقم فومن با کارآیی جذب آب بالاتر نسبت به سایر ژنوتیپ ها که به صورت هدایت روزنه ای بیشتر و دمای کانوپی پائین تر نمود پیدا کرد، توانست با سازوکار اجتناب از شدت تنش کم آبی در گیاه بکاهد و حداکثر عملکرد دانه در شرایط تنش خشکی را تولید نماید. رقم کیمیا نیز از طریق کاهش پتانسیل اسمزی و افزایش تجمع اسمولیت هایی مانند قندهای محلول و پرولین، توانست قدرت جذب آب خود را افزایش دهد و عملکرد نسبتاً مطلوبی در شرایط تنش تولید نماید.

اهداف: این پژوهش به منظور بررسی تأثیر باکتری زیستی تیوباسیلوس و گوگرد روی تنش کم آبی در رقم خربزه خاتونی انجام شد. مواد و روش ها: این آزمایش به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. رژیم آبیاری به عنوان کرت اصلی در سطوح 100، 75 و 50 درصد نیاز آبی خربزه و تیمارهای کودی به عنوان کرت فرعی شامل سه سطح تیوباسیلوس (بدون مایه تلقیح، 250 و 500 کیلوگرم گوگرد در هکتار همراه با 5 و 10 کیلوگرم مایه تلقیح باکتری با جمعیت 107 باکتری در گرم مایه تلقیح) بودند. یافته ها: نتایج نشان داد صفات مورد مطالعه تحت تأثیر اعمال تنش قرار گرفتند به طوری که تنش کم آبی اثر معنی داری روی تمام صفات مورد بررسی داشت. از طرفی کاربرد گوگرد + تیوباسیلوس اثرات منفی تنش را کاهش داد و با افزایش صفات میزان کلروفیل کل، کاروتنوئید، تعداد میوه در بوته و وزن میوه نقش مهمی را در افزایش عملکرد در سطوح مختلف کم آبی داشت. برهمکنش تنش خشکی و کاربرد گوگرد بر تمامی صفات به جز میزان هدایت روزنه ای در سطح یک درصد معنی دار بود. نتیجه گیری: به طور کلی کاربرد گوگرد+ تیوباسیلوس می تواند باعث بهبود صفات رشدی و افزایش عملکرد خربزه، در سطوح مختلف آبیاری شود و بیشترین میزان تأثیر کاربرد گوگرد + تیوباسیلوس در تیمار کم آبی 75 درصد نیاز آبی به میزان 500 کیلوگرم گوگرد در هکتار با 10 کیلوگرم تیوباسیلوس مشاهده شد و با افزایش تنش کم آبی تأثیر گوگرد و تیوباسیلوس در بهبود رشد و عملکرد خربزه کاهش یافت.

اهداف: در سال های اخیر استفاده از ترکیبات سالم و زیست سازگار برای کاهش خسارت ناشی از تنش خشکی مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه تاثیر کاربرد خارجی متیل جاسمونات در تعدیل اثرات تنش خشکی و بهبود آنتی اکسیدانی گیاه دارویی فیسالیس بررسی شد. مواد و روش ها: . تنش خشکی در 3 سطح (50، 75 و 100 درصد ظرفیت زراعی) به عنوان فاکتور اول و محلول پاشی غلظت-های مختلف متیل جاسمونات در 3 سطح (0، 10 و 100 میکرومولار) به عنوان فاکتور دوم اعمال شد. یافته ها: تنش خشکی به طور معنی داری میزان وزن تر و خشک، محتوای نسبی آب برگ، کلروفیل a وb، کاروتنوئید و بتاکارتن برگ گیاه فیسالیس را کاهش داد در حالی که میزان فنل و فلاونوئید کل، فعالیت آنتی اکسیدانی برگ و میوه، قند محلول، پرولین و مالون دی آلدهید برگ در شرایط تنش خشکی افزایش یافتند. محلول پاشی متیل جاسمونات با تاثیر بر محتوای نسبی آب برگ، حفظ کلروفیل و پایداری غشا (کاهش مالون دی آلدهید)، افزایش میزان محلول های سازگار برگ (قند محلول و پرولین) و میزان فنل و فلاونوئید کل، میزان فعالیت آنتی اکسیدانی برگ و میوه فیسالیس توانست اثرات منفی تنش خشکی را کاهش دهد به طوری که وزن تر میوه با محلول پاشی 100 میکرومولار متیل جاسمونات، 73/54 درصد در سطح دوم تنش، افزایش یافت. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان داد که محلول پاشی متیل جاسمونات به خصوص در غلظت 100 میکرومولار می تواند اثرات تنش خشکی را در گیاه دارویی فیسالیس کاهش داده و باعث بهبود خصوصیات آنتی اکسیدانی، وزن میوه و در نتیجه عملکرد گردد.

اهداف: تعیین دوره بحرانی کنترل علف های هرز گوجه فرنگی نشایی، در کرمانشاه به منظور کاهش هزینه مبارزه با علف های هرز مواد و روش ها: آزمایش در سال 1395، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در کرمانشاه انجام شد. تیمارها در دو گروه تنظیم شدند. گروه اول شامل 6 تیمار تداخل علف های هرز تا 0، 15، 30، 45، 60 و 75 روز پس از انتقال نشاء و سپس کنترل آنها تا آخر دوره رشد و گروه دوم شامل 6 تیمار کنترل علف های هرز تا 0، 15، 30، 45، 60 و 75 روز پس از انتقال نشاء و عدم کنترل آنها در ادامه فصل رشد بود. یافته ها: نتایج نشان داد که تداخل کامل علف های هرز زیست توده کل، بیشینه شاخص سطح برگ و عملکرد میوه گوجه فرنگی را به ترتیب 2/67، 5/36 و 5/83 درصد در مقایسه با تیمار عدم تداخل، کاهش داد. برای تعیین دوره بحرانی کنترل علف های هرز از توابع لجستیک و گامپرتز استفاده شد و دوره بحرانی کنترل علف های هرز با احتساب 5 و 10 درصد افت عملکرد قابل قبول، به ترتیب از 14 تا 89 روز پس از نشاکاری و از 19 تا 78 روز پس از نشاکاری بدست آمد که به ترتیب معادل 103 تا 1189 و 144 تا 1003 درجه روزرشد بعد از نشاکاری بود. نتیجه گیری: با توجه به تراکم کاشت پایین و بسته نشدن کامل کانوپی، لازم است از دو تا سه هفته بعد از نشاکاری مبارزه با علف های هرز گوجه فرنگی شروع و به مدت پنج تا شش هفته، ادامه یابد.

اهداف: هدف از انجام این تحقیق، تخصیص بهینه آب آبیاری بین محصولات گندم، جو، جالیز و سورگوم دشت سیستان می باشد. مواد و روش ها: در این مقاله با استفاده از برنامه ریزی غیرخطی چندهدفه با هدف حداکثرسازی سودخالص و حداقلسازی میزان آب آبیاری، ریسک پذیری، مصرف کود و سموم شیمیایی الگوی کشت بهینه محصولات زراعی منطقه سیستان پیشنهاد شده است. داده های مورد نیاز پژوهش، از طریق بررسی سالنامه های آماری کشاورزی و مصاحبه با کارشناسان هر شهرستان و بررسی میدانی و تکمیل پرسشنامه از کشاورزان منطقه گردآوری شد. یافته ها: نتایج این تحقیق نشان داد که الگوی کشت موجود در منطقه سیستان بهینه نیست و با ادامه این الگو مشکلاتی از قبیل کمبود آب و آلودگی زیست محیطی به دلیل مصرف بی رویه نهاده های شیمیایی در منطقه ایجاد خواهد شد. با در نظر گرفتن اهدافی مانند بیشینه سازی سود ناخالص و کمینه سازی مصرف آب آبیاری، کود و سموم شیمیایی و ریسک، سطح زیرکشت بعضی محصولات منتخب، با کاهش و برخی با افزایش مواجه شد که دلایلی از جمله درآمد محصول و میزان استفاده از نهاده ها دارد. بر اساس یافته های این تحقیق پیشنهاد می شود سهم آب محصولاتی که به ازای هر مترمکعب آب مصرف شده درآمد بیشتری به دست می آورند افزایش یابد. با توجه به یافته های این مطالعه توجه به اهداف اثرات زیست محیطی از جمله کاهش مصرف نهاده های شیمایی در بهینه سازی الگوی کشت امری ضروری است. با استفاده از مدل پیشنهادی می توان علاوه بر انتخاب الگوی مناسب و استفاده بهینه از منابع آب و زمین، در راستای افزایش سود و کاهش اثرات محیط زیستی گام موثری برداشت.

اهداف: در سال های اخیر یکی از راهکارهای ایجاد شهر پایدار، حفظ و توسعه کشاورزی شهری بعنوان یکی ازالگوهای اصلی توسعه و پایداری اکولوژیکی که نقش اساسی در ایجاد تعادل اکولوژیکی شهری و همچنین ﯾ, ﮑ, ﯽ,از ﺑ, ﺨ, ﺶ, ﻫ, ﺎ, ی ﻣ, ﻬ, ﻢ,اﻗ, ﺘ, ﺼ, ﺎ, دی ﺑ, ﻮ, ده و ﻧ, ﻘ, ﺶ,ﮐ, ﻠ, ﯿ, ﺪ, ی در اﯾ, ﺠ, ﺎ, د اﻣ, ﻨ, ﯿ, ﺖ,ﻏ, ﺬ, اﯾ, ﯽ,و اﺷ, ﺘ, ﻐ, ﺎ, ل دارد، مورد توجه قرار گرفته است بنابراین هدف از این پژوهش بررسی تأثیرات اکولوژیکی و اقتصادی کشاورزی شهری بر پایداری محیط شهری می باشد. مواد و روش ها: در این پژوهش تأثیرات اکولوژیکی و اقتصادی کشاورزی شهری بر پایداری محیط شهری با استفاده از منابع کتابخانه ای و تهیه پرسشنامه مورد بررسی قرار داده شده است. همچنین برای ارزیابی کارکرد زیست محیطی کشاورزی در شهر از نرم افزار شبیه ساز ENVI-met نیز استفاده شده است. در این تحقیق شهر تبریز بعنوان یکی از شهرهای بزرگ کشور برای بررسی این تغییرات انتخاب گردیده است و تغییرات فضاهای سبز شهری تبریز در طی دهه های گذشته مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است. برای ارزیابی این تغییرات از تصاویر ماهواره ای لندست استفاده گردیده است. یافته ها: بررسی نتایج به دست آمده نشانگر این بوده است که با گسترش شهر به پیرامون و عمدتا بر روی فضاهای سبز و باغ های شهر، تغییرات عمده ای در میزان برخورداری فضاهای سبزصورت گرفته است. نتایج بررسی دو کارکرد اکولوژیکی و اقتصادی نشان دهنده آن است که تأثیر اکولوژیکی کشاورزی باعث بهبود شرایط محیطی و در نتیجه افزایش تولید و اشتغال زایی و بهبود امنیت غذایی جوامع شهری و وضعیت اقتصادی شهرها می شود.

اهداف: هدف اصلی این تحقیق تعیین پیش ران های مؤثر بر توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی کشاورزی شهرستان تبریز بود. مواد و روش ها: در تحقیق حاضر از روش مدل سازی ساختاری-تفسیری استفاده شد. این پژوهش ازنظر هدف کاربردی، از نظر گردآوری اطلاعات توصیفی-پیمایشی بود و ابزار گردآوری اطلاعات، پرسش نامه محقق ساخته با ماهیت ماتریسی بود. جامعه آماری تحقیق شامل 29 نفر از مدیران واحدهای صنایع تبدیلی و تکمیلی بودند. برای گردآوری اطلاعات از طریق نمونه گیری هدفمند، اقدام به مصاحبه با 15 نفر از مدیران واحدهای صنایع مربوطه گردید، که براساس رسیدن به اشباع تئوریک، روند جمع آوری داده ها متوقف گردید. یافته ها: بر اساس تحلیل میک مک عامل های خودگردان با میزان وابستگی و قدرت نفوذ کم شامل: سیاست های حمایتی، حمایت های بخش تحقیق و توسعه، حمایت های خاص و ترجیهی و یارانه ای، سازماندهی بازار و بازاریابی بودند. نتیجه گیری: بر اساس مولفه های مستقل: عاملهای حمایت های نظام بانکی و وجود برنامه و طرح، تصمیم و اقدامات بلندمدت به جای رفتارهای مقطعی، که به عنوان عامل های کلیدی برای توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی تعیین شدند. پیشنهاد می گردد، منابع مالی لازم شامل (تسهیلات، اعتبارات، یارانه)، به صنایع تبدیلی و تکمیلی تخصیص یابد و هم چنین نسبت به برخی مشوق های مالی همچون: نرخ بهره پایین، افزایش دوره تنفس استفاده از اعتبارات، ارائه یارانه های مشوق صادرات، اقدامات لازم معمول گردد. در رابطه با ضرورت اجرای برنامه ها، طرح ها و پروژه های مرتبط با صنایع تبدیلی و تکمیلی، پیشنهاد می شود در سه قالب: برنامه های کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت که همه آن ها دارای استراتژی واحد برای توسعه صنایع تبدیلی و تکمیلی می باشند، پیش بینی و اجرا گردند.

اهداف: پژوهش حاضر با هدف طراحی طراحی مدل بازاریابی پایدار در جهت توسعه کشاورزی پایدار کشور با روش داده بنیاد انجام گرفت. مواد و روش ها: در این تحقیق از روش تحقیق کیفی استفاده شده است که ترکیبی از روش داده بنیاد و دلفی می باشد، در ابتدا با استفاده از روش سه مرحله ای داده بنیاد استفاده شده است. برای بررسی این هدف، برای مصاحبه از خبرگان وزرات جهادکشاورزی در بخش صادرات محصولات کشاورزی به تعداد 15 نفر به روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب گردید و با مصاحبه عمیق به جمع آوری اطلاعات پرداخته شد. در ادامه بعد از شناسایی و دسته بندی عوامل، جهت سنجش اعتبار مدل و متغیرها از روش دلفی استفاده شد، جامعه پژوهش حاضر کلیه متخصصان یا خبرگان اقتصادکشاورزی به تعداد هشت نفر بودند، که درباره تجارت محصولات کشاورزی صاحب نظر هستند. یافته ها: برای تجزیه و تحلیل، روش داده بنیاد مورد استفاده قرار گرفت. ابتدا به کدگذاری اولیه پرداخته شد و 84 کد شناسایی شد سپس در مرحله دوم 32 مفهوم دسته بندی شد و نهایتا مفاهیم شناخته شده در پنج مقوله دسته بندی شد. نتایج دلفی در دو مرحله مورد بررسی قرار گرفت و با حذف و اضافه کردن مفاهیم نهایتا 32 نهایی شناسایی شد. تیجه گیری: بنابراین نتایج نشان می هد که، مدل ارائه شده شامل عوامل اقتصادی، عوامل اجتماعی، عوامل بازاریابی، عوامل زیست محیطی و عوامل مرتبط با مصرف کننده بودند و جوانب مختلف را مدنظر قرار دادند.

تصمیم گیری درباره این موضوع که کدام الگوی کشت مطابقت بیشتری با کشاورزی پایدار دارد، کار آسانی به نظر نمی رسد. در این پژوهش ضمن اندازه گیری برخی شاخص های مهم از جمله درآمد خالص، تعداد عملیات مکانیزه، سوخت مصرفی، بهره وری آب، سم و کود شیمیادی مصرفی، نسبت انرژی، شدت انرژی و میزان استراتژیک بودن آن در تولید پایدار محصولات کشاورزی در دشت مغان، برای اولین بار با استفاده از روش نوین، بهترین الگوی کشت معرفی گردید. نتایج نشان داد، محصول سیر بیشترین درآمد خالص، کمترین تعداد عملیات مکانیزه، کمترین سوخت مصرفی، بیشترین تعداد نفرکارگرروز در هکتار، کمترین کود شیمیایی مصرفی، پایین ترین نسبت و شدت انرژی با کمترین مقدار استراتژیک بودن دارا است. کشت بادام زمینی کمترین مقدار سم مصرفی و الگوی کشت گندم-ذرت علوفه ای بیشترین بهره وری آب، بیشترین سوخت و کود شیمیائی مصرفی را در یک سال زراعی دارد. همچنین بیشترین کود شیمیائی مصرفی هم از آنِ الگوی گندم-ذرت دانه ای است. بیشترین و کمترین نسبت انرژی نیز به ترتیب مربوط به الگوی کلزا-ذرت دانه ای و سیر و بیشترین و کمترین شدت انرژی به ترتیب به الگوهای کلزا-ذرت دانه ای و سیر اختصاص دارد. همچنین نتایج نشان داد که الگوی کشت گندم-ذرت علوفه ای با 78/0 CL*= بیشترین میزان مطابقت (جایگاه اول) با الگوی کشاورزی پایدار در بین الگوهای رایج در منطقه مغان دارد و علی رغم اینکه کشت سیر بیشترین درآمد خالص را عاید کشاورز می کند، لیکن به دلیل نیاز به نیروی کارگری بیشتر و کمترین نسبت انرژی (44/1= ER) در جایگاه های پایین رتبه بندی کشاورزی پایدار قرار دارد.

اهداف: سیستم های تولید غلات در ایران اغلب با هزینه بالا و بهره وری پایین همراه است و به واسطه مصرف و کاربرد بی-رویه نهاده ها، صدمات جبران ناپذیری به محیط زیست وارد می نمایند. یکی از مهمترین مسائل مدیریت کارآمد در مزارع، دستیابی به عملکرد پایدار است. این مطالعه با هدف تعیین و مقایسه پایداری اکولوژیکی دو بوم نظام تولید گندم آبی و ذرت-دانه ای با استفاده از تحلیل امرژی انجام گردید. مواد و روش ها: این مطالعه در سطح حوضه آبریز دز در سال زراعی 1399-1398 به اجرا درآمد. مصاحبه با 400 زارع گندم کار و ذرت کار بر اساس پرسشنامه جهت جمع آوری داده های مربوط به فرآیندهای تولید درون مزارع کشاورزی صورت پذیرفت. در این بررسی ابزار تحلیل امرژی برای اندازه گیری پایداری محصولات کشاورزی مورد نظر انتخاب گردید. نهایتاً با استفاده از مقدار شاخص های امرژی پایداری سیستم ها مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: مجموع امرژی های ورودی برای بوم نظام تولید گندم و ذرت به ترتیب 16+E60347/1 و 16+E54883/2 ام ژول خورشیدی در هکتار در سال بدست آمد. نتایج ارزیابی مقایسه دو کشت زراعی این مطالعه نشان داد که هر دو نظام کشت از نظر زیست محیطی در شرایط ناپایداری قرار داشتند و از کل نهاده های مصرفی؛ کودهای شیمیایی بویژه کود نیترات و فسفات و سپس سوخت مصرفی گازوئیل بیشترین تأثیر را بر ناپایداری زیست محیطی در منطقه مطالعاتی داشته اند. نتیجه گیری: مشخص گردید که بوم نظام تولید گندم از لحاظ عملکرد، تجدیدپذیری و پایداری محیطی از بوم نظام تولید ذرت مطلوب تر است و تولید گندم در منطقه نظام برتر برای دستیابی به پایداری نسبت به تولید ذرت است.

اهداف: این مطالعه به منظور بررسی تأثیر خاک های همگن و ناهمگن بر توزیع ریشه و عملکرد گیاه ذرت تحت آبیاری بدون تنش و با تنش رطوبتی در شرایط گلخانه ای انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه از دو نوع خاک با بافت های رسی (خاک A) و لوم سیلتی (خاک B) برای تهیه بسترهای همگن بصورت تک لایه (AA و BB) و ناهمگن بصورت دولایه (AB و BA) در داخل لوله هایی از جنس پی وی سی به طول 80 سانتیمتر در شرایط گلخانه ای استفاده گردید. این تحقیق به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار اجرا شد. به طوری که نوع خاک گلدان با 4 سطح (AA، BB، AB و BA) و شرایط آبیاری با 2 سطح (بدون تنش رطوبتی و با تنش رطوبتی) فاکتورهای این آزمایش را تشکیل می دادند. در پایان دوره رشد ذرت، به منظور بررسی تراکم پیکسلی ریشه ها از آن ها عکس برداری به عمل آمد. یافته ها: در شرایط تنش آبی وزن کل ریشه ذرت در خاک همگن لوم سیلتی (BB) نسبت به خاک همگن رسی (AA) کمتر بوده (به ترتیب 0/15 گرم و 6/27 گرم) اما در آبیاری بدون تنش رشد آن در گلدان BB به طور قابل توجهی بهبود یافت (7/28 گرم). همچنین در گلدان های BA و AB به ترتیب در آبیاری با تنش و بدون تنش، بستر مناسب تری برای رشد ریشه فراهم گردید. در مورد تمام گلدان ها بین وزن بلال و وزن خشک ریشه نیمه پایین در سطح احتمال 5 درصد همبستگی معنی دار وجود داشت.

اهداف: این پژوهش به منظور بررسی عملکرد و اجزای عملکرد گلرنگ و نسبت برابری زمین در کشت مخلوط افزایشی گلرنگ و بالنگوی شهری است. مواد و روشها: کشت مخلوط بر اساس سری های افزایشی انجام شد که گلرنگ گیاه اصلی و بالنگوی شهری گیاه فرعی می باشد. طرح پایه آزمایشی در قالب بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار بود. الگوهای مختلف کشت شامل کشت خالص گلرنگ، کشت 100درصد گلرنگ همراه با کشت بالنگوی شهری با تراکم 15 درصد، کشت 100درصد گلرنگ همراه با کشت بالنگوی شهری با تراکم 30 درصد، کشت 100درصد گلرنگ همراه با کشت بالنگوی شهری با تراکم 45 درصد، کشت 100درصد گلرنگ همراه با کشت بالنگوی شهری با تراکم 60 درصد، کشت 100درصد گلرنگ همراه با کشت بالنگوی شهری با تراکم 75 درصد بود. در این پژوهش صفات گلرنگ شامل تعداد طبق در بوته، تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیکی اندازه گیری شدند. یافته ها: اثر الگوهای مختلف کشت بر تعداد دانه در طبق و وزن دانه غیرمعنی دار ولی بر تعداد طبق در بوته، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیکی معنی دار بود. بیشترین تعداد دانه در طبق مربوط به الگوی کشت مخلوط 100: 30 (بالنگوی شهری-گلرنگ) و بیشترین عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیکی به کشت خالص گلرنگ تعلق بالاترین نسبت برابری زمین به کشت مخلوط 100: 30 (بالنگوی شهری-گلرنگ) تعلق داشت. نتیجه گیری: می توان الگوهای کشت 100: 30 (بالنگوی شهری-گلرنگ) را به علت دارا بودن عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیکی و سودمندی اقتصادی بیشتر به عنوان الگوی کشت مناسب مخلوط پیشنهاد نمود.