در این پژوهش، کارایی صنعت بانکداری ایران بین سال های 1386-1380 بر آورد می شود. برای این منظور از تابع هزینه مرزی تصادفی از نوع ترانسلوگ با نگرش تولیدی برای دو محصول وام و سپرده، استفاده شده است. الگوی مورد استفاده مدل ناکارایی متغیر در زمان بتیس و کولی (1992) و داده های مورد استفاده شامل اطلاعات ده بانک دولتی و چهار بانک خصوصی است. نتایج نشان می دهد متوسط ناکارایی هزینه ای طی دوره مورد بررسی، از (0.22) در سال 1380 به (0.37) در سال 1386 افزایش یافته و مقدار ناکارایی بانک های خصوصی کمتر از بانک های دولتی است.