هدف از انجام این تحقیق بررسی وضعیت کیفیت روابط دوستانه مربیان و بازیکنان تیم های ورزشی منتخب استان خراسان رضوی بود. با توجه به هدف مذکور، مقیاس 27 گزینه ای کیفیت روابط دوستانه در ورزش (SFQS) ساخته شده توسط وایز و اسمیت (1999) در اختیار 341 از بازیکنان رشته های گروهی فوتبال، بسکتبال، والیبال، هندبال و فوتسال و همین طور رشته های انفرادی دو و میدانی، تکواندو، شنا و کشتی خراسان رضوی، در دامنه سنی 13 تا 17 سال قرار گرفت. بر مبنای هنجار تعیین شده برای این پرسشنامه از مقیاس 5 نقطه ای لیکرت، جهت کمی سازی آن استفاده شد. روایی محتوایی ابزار توسط متخصصین و پایایی آن نیز در یک مطالعه مقدماتی با آلفای 0.85 محاسبه گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از آزمون های تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون همبستگی اسپیرمن در سطح معناداری 0.05 استفاده شد. یافته ها نشان داد که، بین خرده مقیاس های حمایت و ارتقاء عزت نفس (f=2.107, p=0.024)، صداقت و صمیمیت (f=2.366, p=0.021)، ویژگی های مشترک (f=4.867, p=0.001) و همراهی و خوش مشربی (f=2.648, p=0.006) به تفکیک رشته های ورزشی رابطه معناداری مشاهده شده و بین خرده مقیاس های رفع تعارض (f=1.130, p=0.285) و تعارض (f=1.698, p=0. 207) ، رابطه معناداری وجود ندارد.