بهداشت و ایمنی کار
سال:1402 | دوره:13 | شماره:2 |تعداد مقالات:12

1مقدمه: با توجه به شیوع بالای کمردرد در وظایف حمل دستی بار و ارتباط شناخته شده ی آن با بارهای ستون مهره ای و همچنین نادیده گرفتن اثر خستگی عضلانی و مکانیسم های انطباقی بدن برای سازگار شدن با خستگی، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی اثر وظیفه ی باربرداری تکراری بر سطح خستگی عضلات تنه و کینماتیک ستون مهره ای و بار در دست انجام شده است. روش کار: از 18 آزمودنی مرد، خواسته شد تا یک جعبه را در وضعیت متقارن با فرکانس 10 بار در دقیقه تا زمان رسیدن به حداکثر خستگی از زمین بلند کرده و بر روی سطحی در ارتفاع کمر قرار دهند. اطلاعات حرکتی و ثبت هم زمان سطح فعالیت عضلات، به ترتیب با استفاده از سیستم آنالیز حرکت اپتیکال و دستگاه الکترومایوگرافی انجام شد. شاخص های میانگین زاویه و سرعت زاویه ای، به عنوان متغیرهای کینماتیکی تنه و شاخص های میانگین جابه جایی عمودی، سرعت جابه جایی عمودی و فاصله ی افقی بار تا مهره ی L5/S1، به عنوان متغیرهای کینماتیکی بار مورد استفاده قرار گرفت. جهت کمی سازی خستگی عضلات، از شاخص فرکانس میانه استفاده شد. با توجه به متفاوت بودن تعداد سیکل های باربرداری آزمودنی ها، تعداد کل سیکل های هر فرد به 5 بلوک مساوی تقسیم و آنالیزها به تفکیک هر بلوک انجام شد.   یافته ها: اثر معنی دار زمان بر زاویه ی تنه (0/004=p) و جابه جایی عمودی بار (0/001>p) را نشان می دهد. آنالیزها، مؤید اثر معنی دار زمان بر شاخص فرکانس میانه ی عضلات ارکتور اسپاینی راست (0/016=p) و چپ (0/014=p)، مولتی فیدوس راست (0/021=p) و چپ (0/001>p)، لاتیسیموس درسی راست (0/001=p) و رکتوس 1ابدومینوس چپ (0/039=p) است نتیجه گیری: به طور کلی، یافته ها مؤید تغییر در پارامترهای کینماتیکی همراه با کاهش محتوای فرکانسی سیگنال های الکترومایوگرافی، به عنوان شاخص های سیستم اعصاب مرکزی در کنترل رفتار باربرداری، تحت شرایط دینامیک تکراری است. درک دقیق انطباقات سیستم اعصاب مرکزی، می تواند در مداخلاتی همچون طراحی ایستگاه کاری، طراحی اگزواسکلتون و یا آموزش کارگران جهت مدیریت اختلالات اسکلتی عضلانی، کاربرد داشته باشد.

1مقدمه: پارامترهای مهم ارزیابی عملکرد ماسک های حفاظت تنفسی ذرات، کارایی فیلتراسیون و مقاومت تنفسی فیلتر ماسک در برابر عبور جریان هوا است که این دو پارامتر با هم رابطه ای مستقیم داشته و به طور معمول، با افزایش هرکدام، دیگری نیز افزایش می یابد. پژوهش هایی جهت ارتقای کارایی فیلتراسیون نانوالیاف با حفظ شرایط مطلوب مقاومت تنفسی که حداقل سختی تنفس را برای استفاده کننده ی ماسک ایجاد نماید، انجام شده است. این مطالعه، تأثیر به کارگیری غشاء کامپوزیتی نانوالیاف پلی اکریلونیتریل (PAN) و نانوذرات رس مونتموریلونیت (MMT) در ارتقای عملکرد فیلتر ماسک های حفاظت تنفسی پالایش ذرات با افزایش کارایی فیلتراسیون ضمن حفظ شرایط بهینه ی مقاومت تنفسی را مورد بررسی قرار می دهد. روش کار: ابتدا محلول پلیمری PAN حاوی مقادیر صفر، 1%، 2%، 3% و 5% نانوذرات MMT آماده گردید و سپس غشاء کامپوزیتی نانوالیاف PAN/MMT در دستگاه الکتروریسی تهیه شد. کارایی فیلتراسیون در محدوده ی قطرهای 0/3، 0/5، 1 و 3 میکرون و با استفاده از آئروسل کلرید سدیم، اندازه گیری و مقاومت تنفسی فیلتر نیز در سه گذر حجمی 30، 85 و 95 لیتر بر دقیقه اندازه گیری شد.   یافته ها: کارایی فیلتراسیون نانوفیلترهای کامپوزیتی سنتزشده برای پالایش ذرات، با اضافه کردن نانوذرات MMT به نانوالیاف PAN افزایش می یابد که میزان بهینه ی MMT، 2% تعیین گردید که بدون ایجاد تفاوت معنی داری در میزان مقاومت تنفسی، سبب ارتقای کارایی فیلتراسیون ذرات 0/3، 0/5، 1 و 3 میکرونی به ترتیب به میزان 4/2، 4/88، 3/77 و 2/75 درصد شد. دلیل اصلی این نتایج را می توان به بهبود ریخت شناسی نانوفیلترهای کامپوزیتی سنتز شده، پس از افزودن نانوذرات MMT نسبت داد که سبب ایجاد بهترین ویژگی های ریخت شناسی مناسب فیلتراسیون ذرات با اضافه کردن 2% نانوذرات MMT به نانوالیاف PAN شده است؛ به گونه ای که ضمن توزیع یکنواخت و ابعاد کوچک تر الیاف، تغییر محسوسی نیز در دانسیته ی فشردگی و تخلخل به وجود نمی آورد. نتیجه گیری: در صورت اضافه کردن 2% نانوذرات MMT به نانوالیاف PAN و استفاده از نانوالیاف کامپوزیتی به دست آمده در ساخت ماسک های ذرات، ماسک حاصل بدون افزایش سختی تنفس برای فرد استفاده کننده، با افزایش 4/2 درصدی کارایی فیلتراسیون ذرات در مقایسه با نانوالیاف PAN همراه خواهد بود که می تواند در شرایط آلودگی هوا، سبب حفاظت بیشتر افراد استفاده کننده در برابر آلاینده های ذره ای گردد.

مقدمه: صداهای رنگی با ویژگی های آکوستیکی و سایکوآکوستیکی خاص خود، اثرات بیولوژیکی متفاوتی بر سلامت انسان یا حیوان دارند. تحقیقات حوزه ی اثرات شنیداری، بر جنبه های آکوستیکی صدا متمرکز است؛ در حالی که ویژگی های سایکوآکوستیک نیز می توانند زمینه ساز خطرات مرتبط با سلامت و ایمنی باشند. هدف از این مطالعه، بررسی آسیب مبتنی بر فرکانس در اثر مواجهه با صداهای رنگی در قالب یک مدل حیوانی است. روش کار: در مطالعه ی تجربی حاضر، 24 موش صحرایی نر نژاد ویستار، به طور تصادفی در 4 گروه (6 سر در هر گروه) قرار گرفتند. گروه ها شامل گروه کنترل (بدون مواجهه) و سه گروه مواجهه (سفید، صورتی و بنفش) بودند که هرکدام 4 ساعت در روز به مدت 14 روز متوالی در معرض مواجهه با dB SPL ص110 صدا قرار گرفتند. پاسخ شنوایی ساقه ی مغز (ABR) با محرک های Click و Tone-burst روز قبل از مواجهه، 7 و 14 روز پس از مواجهه اندازه گیری شد. تجزیه وتحلیل داده ها، با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه و آنالیز واریانس با اندازه های تکراری انجام شد.   یافته ها: مقادیر آستانه ی ABR در گروه های مواجهه، به طور معنی داری افزایش یافت (0/05>P). تغییرات آستانه ی شنوایی در حیوانات گروه صدای سفید الگویی همگن، صدای بنفش الگویی افزایشی و صدای صورتی در فرکانس های پایین، الگویی کاهشی و با افزایش فرکانس الگویی همگن را نشان داد. بیشترین میزان تغییر در گروه های مواجهه، بین روزهای صفر تا 14 مشاهده شد. میزان تغییر در هفته ی دوم در مقایسه با هفته ی اول، کمتر بود. نتیجه گیری: چگالی طیفی توان صوت، بر شدت آسیب به سلول های مویی تأثیر دارد؛ به طوری که صدای صورتی در مقایسه با صدای سفید و بنفش، آسیب کمتری به حلزون گوش وارد می کند. همچنین، مطالعه ی حاضر نشان داد که با گذشت زمان پس از مواجهه با صدا، آسیب بافتی حلزون گوش، به تدریج کاهش یافته و آسیب پایدار می شود.

1مقدمه: قابلیت اطمینان، همواره در طول طراحی و برنامه ریزی سیستم ها از اهمیت زیادی برخوردار است؛ به طوری که ارتقای قابلیت اطمینان، یکی از راه های دستیابی به سیستم ایمن است. روش های شبیه سازی، به طور گسترده در ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم ها مورد استفاده قرار می گیرد؛ لذا هدف از این مطالعه، ارزیابی قابلیت اطمینان ایستگاه تقلیل فشار گاز دروازه ی شهری با شبیه سازی مونت کارلو است. روش کار: این مطالعه ی توصیفی-تحلیلی، در یکی از ایستگاه های تقلیل فشار دروازه ی شهری استان خراسان شمالی در سال 1400 انجام گرفت. در ابتدا، فرایند ایستگاه به طور دقیق بررسی و دیاگرام بلوکی آن ترسیم گردید و در ادامه، داده های زمان شکست تجهیزات ایستگاه طی 11 سال جمع آوری و زمان بین شکست زیرسیستم ها محاسبه شد. سپس تابع توزیع احتمال شکست زیرسیستم ها توسط نرم افزار Easy Fit و بر اساس آزمون کلموگروف-اسمیرنوف تعیین گردید. همچنین قابلیت اطمینان زیرسیستم ها، با روش شبیه سازی مونت کارلو تخمین زده شد و درنهایت، با توجه به ساختار سری-موازی بودن ایستگاه، قابلیت اطمینان ایستگاه محاسبه گردید.   یافته ها: بر اساس نتایج، تابع توزیع چگالی احتمال شکست زیرسیستم های ایستگاه، بر اساس توابع گاما و نرمال است. میزان قابلیت اطمینان بخش های فیلتراسیون، گرم کن، تقلیل فشار و بودارکننده، به ترتیب برابر 0.97، 0.987، 0.98 و 0.992، نرخ شکست آن ها به ترتیب 0.000003477، 0.0000014937، 0.0000023062 و 0.0000009169 شکست در ساعت و میزان قابلیت اطمینان ایستگاه برابر 0.93 محاسبه گردید. نتیجه گیری: با مدل سازی داده ها و شبیه سازی مونت کارلو، به ترتیب تابع توزیع احتمال شکست و ارزیابی قابلیت اطمینان زیرسیستم ها تعیین شد. بخش فیلتراسیون و تقلیل فشار، دارای بیشترین نرخ شکست بوده و به یک برنامه ی مناسب تعمیر و نگهداری نیاز است.

1مقدمه: بروز حریق در بیمارستان ها و مراکز درمانی به دلیل ناتوانی در حرکت اکثر بیماران، وجود تجهیزات گران قیمت در بیمارستان و نقش مهم بیمارستان در خدمت رسانی به مردم، می تواند منجر به ایجاد حوادث ناگوار و غیرقابل تحمل گردد. نداشتن و یا ضعف در مدیریت ریسک حریق می تواند برشدت رخداد حادثه بیفزاید. این مطالعه، به منظور ارزیابی سطح ایمنی حریق و ارائه ی راهکارهای کنترلی مناسب در یک مرکز آموزشی بهداشتی درمانی واقع در شهر قزوین انجام شد. روش کار: این مطالعه، با استفاده از جدیدترین ویرایش استاندارد NFPA101A، ارزیابی ریسک حریق در هفت بخش از یک بیمارستان آموزشی در شهر قزوین در سال 1400 و 1401 انجام شد. در این مطالعه، محاسبه ی ضریب ریسک سکونت برای ساکنان هر ناحیه، بررسی پارامترهای ایمنی حریق و تعیین ضریب ریسک آن ها، محاسبه ی امتیاز کسب شده ی ناحیه ی تحت ارزیابی، تعیین حداقل امتیاز مورد نیاز در حیطه های مختلف ایمنی حریق و تعیین سطح ریسک حریق انجام گردید.   یافته ها: در میان بخش های آی سی یو 1 و 2، سی سی یو 1 و 2، انبار مرکزی، انبار داروخانه و تأسیسات بیمارستان که برای ارزیابی ریسک حریق انتخاب شدند، کل ساختمان های آی سی یو 1 و 2، با نمره ی ایمنی کلی حریق 21/1 بهترین وضعیت و ساختمان تأسیسات با نمره ی ایمنی کلی حریق 14/5-، بدترین وضعیت را داشتند. نتیجه گیری: تأسیسات بیمارستان، پرریسک ترین بخش مورد مطالعه از دیدگاه حریق شناسایی شد. قرارگیری تجهیزات پرخطر در کنار یکدیگر و نبود برنامه ی مدون مدیریت ایمنی، از عوامل مؤثر در کسب نتایج این مطالعه بود. اهمیت تدوین یک برنامه  در پاسخ به شرایط اضطراری به منظور پیشگیری و اطفای حریق در این ساختمان، ضرورت دارد.

1مقدمه: شاخص های عمومی زیادی برای بررسی عملکرد ایمنی در سازمان ها ارائه شده است؛ لیکن این شاخص ها به دلیل ماهیت کلی نگر آن ها، نمی توانند همواره منعکس کننده ی جنبه های ویژه ی عملکرد سازمان درخصوص ایمنی باشند؛ به بیان دیگر، ماهیت فعالیت های یک سازمان، ایجاب می کند که آن سازمان از شاخص های مختص به خود برای انعکاس بهتر عملکرد ایمنی استفاده نماید. این مطالعه، با هدف تعیین شاخص های کلیدی عملکرد ایمنی به روش دلفی و سنجش آن ها در شرکت توزیع نیروی برق استان البرز انجام شد. روش کار: در این مطالعه ی توصیفی-پیمایشی، از نظرات خبرگان و کارشناسان ایمنی صنعت توزیع برق (n=11) در قالب روش دلفی استفاده شد. نظرات، در چهار مرحله جمع آوری و شاخص های کلیدی نهایی شناسایی شدند. سپس از این شاخص ها برای ارزیابی عملکرد ایمنی شرکت توزیع برق البرز در طی یک دوره ی 3 ماهه استفاده شد.   یافته ها: در این مطالعه، 34 فعالیت ایمنی شناسایی و ثبت گردید. در مرحله ی اول روش دلفی، 20 شاخص توسط گروه خبرگان پیشنهاد گردید. در مراحل دوم و سوم، به ترتیب 4 و 1 شاخص به دلیل عدم کسب امتیاز لازم حذف شدند. در مرحله ی چهارم، برای 15 شاخص باقیمانده، نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVIAv) محاسبه شد. نتایج، نشان داد که میانگین امتیاز عملکرد سه ماهه ی مناطق و ادارات توزیع برق استان البرز در سال 1395، از 100 امتیاز شامل نظرآباد، ساوجبلاغ، مهرشهر، فردیس، غرب، شرق، طالقان و اشتهارد، به ترتیب 78/9، 54/7، 78/8، 75/9، 75/7، 80/8، 61 و 83/5 بود. نتیجه گیری: روش دلفی، تکنیکی مؤثر در شناسایی شاخص های کلیدی عملکرد ایمنی است. شاخص های کلیدی انتخاب شده توسط خبرگان شرکت کننده در راندهای دلفی، جزو شاخص های فعال (پیش از وقوع حادثه) بودند که عملکرد ایمنی واحدهای عملیاتی شرکت توزیع نیروی برق استان البرز را به شکل کارآمدتری منعکس می کنند. پیشنهاد می شود این شاخص ها برای ارزیابی عملکرد ایمنی در سایر شرکت های توزیع برق کشور مورد استفاده قرار گیرند.

1مقدمه: خستگی جسمانی از مهمترین ریسک فاکتورهای آغازگر اختلالات اسکلتی-عضلانی در محیط های کاری است که هزینه های جانی و مالی زیادی در پی داشته است. تأثیر ریسک‎فاکتورهای جسمانی/ بیومکانیکی، روانی-اجتماعی، محیطی و فردی بر خستگی عضلانی انکار ناپذیرست. هدف این مطالعه مدل سازی پدیده خستگی عضلانی (به عنوان خروجی) ناحیه دست در محیط های کاری واقعی بر اساس این ریسک فاکتورها (به عنوان ورودی) با استفاده از روش های نرم محاسباتی است. روش کار: در گام اول ریسک فاکتورهای موثر بر خستگی 156 آزمودنی در سه شغل با نیازمندی های جسمانی متفاوت اندازه گیری شد. این 12ریسک فاکتورها با پرسشنامه های محیطی، روانی-اجتماعی کوپنهاگ، دموگرافیک و ابزار Man-TRA  استخراج شدند. سپس جهت اندازه گیری خستگی با داینامومتر و شتاب سنج سه-محوره به ترتیب از معادله Roman-Liu و میانگین مجذور دامنه امواج شتاب استفاده شد. در نهایت با توجه به ماهیت ریسک فاکتورها و پدیده خستگی از 6 دسته (24روش) یادگیری ماشین نظارت‎شده مبتنی بر طبقه‎بندی و با کمک نرم افزار  ،(MatLab R2017b, The Mathworks Inc., MA, U.S.A.) MatLab برای برازش مدل‎ها استفاده شد.   یافته ها: بهترین مدل های برازش‎ شده در نیمه اول و دوم شیفت کاری، با استفاده از روش‎های ماشین بردار پشتیبان حاصل شد. ریسک فاکتورهای جسمانی بیشترین تأثیر را بر خستگی جسمانی داشتند. پس از فیلتر نمودن ریسک فاکتورهای کم اولویت، در نیمه اول شیفت کاری بهینه‎ترین مدل صحت %71/8، دقت %72/5، حساسیت %76/9، ویژگی %70/8 و قدرت افتراق برابر با %73 و در نیمه دوم شیفت کاری با صحت، دقت، حساسیت و ویژگی به ترتیب برابر با %60/3، %57/5، %50 و %46/9 و قدرت افتراق در حدود %62 به دست آمد. نتیجه گیری: مدل های برازش شده برای خستگی دست در هر دو بخش شیفت عملکرد قابل قبولی داشتند، اما همچنان قابلیت بهینه‎تر شدن را دارا هستند. لذا ضروری ست، مطالعات آینده ضمن ارتقای کیفی داده های ورودی و خروجی، سایر ابعاد مؤثر بر خستگی همچون بار کاری شناختی، نوع شیفت کاری و غیره را در مدل ها لحاظ کنند.

1مقدمه: مطالعات زیادی درخصوص توسعه ی عایق های مدرن، ازجمله نانو عایق ها در جهان انجام گرفته است؛ اما تاکنون مطالعه ی جامعی در جهت مرور و بررسی خواص حرارتی این عایق ها انجام نشده است؛ بنابراین، مطالعه ی حاضر با هدف بررسی تأثیرات استفاده از مواد نانو بر عملکرد عایق های حرارتی انجام گردید. روش کار: در این مطالعه ی مروری، جستجوی مقالات در پایگاه های اطلاعاتی انگلیسی PubMed ،Web of  Science، ScienceDirect و پایگاه های اطلاعاتی فارسی Magiran ،SID و موتور جستجوگر Google Scholar صورت گرفت. کلیدواژه های مورد استفاده برای جستجو، شامل Insulation, Thermal Insulation ,Thermal Insulator Stability Thermal Conductivity Thermal به زبان انگلیسی و عایق، نانو مواد و هدایت حرارتی به زبان فارسی بود.   یافته ها: 4068 مطالعه، از طریق جست وجو در پایگاه های اطلاعاتی یافت شد. با توجه به معیارهای ورود، 15 مقاله انتخاب گردید. در بین مطالعات ورودی، بیشترین فراوانی مربوط به سه نوع عایق سیلیکونی، کامپوزیتی و آئروژلی (هر یک 26/67%) و رایج ترین نوع نانو ماده مورد استفاده، نانو ذرات SiO2  (26/67%) بود. بر اساس مطالعات مورد بررسی، نوع نانو ماده مورد استفاده در عایق، منجر به بهبود خواص آن مانند مقاومت حرارتی، استحکام مکانیکی، استحکام دی الکتریک، استحکام کششی، کشسانی، سختی و... می گردد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه، نشان داد استفاده از فناوری نانو می تواند گامی مؤثر جهت بهبود خواص مواد عایق باشد که مهم ترین آن، افزایش مقاومت حرارتی است. بدین ترتیب، استفاده از عایق های حرارتی نانو می تواند باعث جلوگیری از هدر رفتن انرژی حرارتی، کاهش هزینه و تأمین ایمنی و آسایش شود.

1مقدمه: امروزه، استفاده از خطوط لوله به منظور انتقال حجم های بالای نفت و گاز در مسافت های طولانی، به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته است. ارزیابی ریسک می تواند به تعیین عوامل مخاطره آمیز و ایجاد یک اقدام و استراتژی مناسب در کاهش و یا حتی حذف آن ها در حوزه ی مذکور، کمک شایانی نماید. هدف اصلی این تحقیق، ارائه ی روشی برای ارزیابی ریسک خطوط لوله بر اساس سیستم استنتاج فازی است تا بتوان قالبی سیستماتیک ایجاد نمود؛ که انتظار می رود این قالب، مدلی قدرتمندتر، دقیق تر و مطمئن تر برای کنترل ریسک ها و خطرات مربوط به خطوط لوله ی نفت و گاز باشد. روش کار: در این مقاله، از منطق فازی برای مدل سازی عدم قطعیت و ارائه ی مدلی جهت ارزیابی ریسک خطوط لوله استفاده شده است. برای نیل به این مقصود، روش مالبایر که یکی از متداول ترین روش های ارزیابی ریسک خطوط لوله ی نفت و گاز می باشد، جهت تعیین فاکتورهای مهم و تأثیرگذار بر خطوط استفاده شده است. این روش، با استفاده از الگوریتم میدانی و بر اساس دانش خبرگان، در تولباکس منطق فازی نرم افزار متلب اجرا شده است. جهت صحت سنجی نتایج حاصل از مدل پیشنهادی، از اطلاعات خطوط لوله ی بین فازی پالایشگاه پنجم میدان گازی پارس جنوبی به عنوان نمونه ی مطالعاتی استفاده شده است.   یافته ها: یافته ها از اجرای مدل ایجادشده در خطوط لوله ی فازهای 10-9 پارس جنوبی (بخش خشکی)، نشان می دهد که خطوط لوله ی مورد مطالعه بر اساس شاخص هایی از قبیل تراکم جمعیت و استقرار تجهیزات و غیره به سه قسمت A-B-C تقسیم بندی شده است. قسمت C خط لوله، دارای بیشترین میزان ریسک بوده که مهم ترین عوامل مؤثر بر آن آسیب های شخص ثالث و طراحی بوده است. قسمت B، دارای کمترین میزان ریسک بوده و کمترین پیامد را برای بروز حوادث انسانی در بر خواهد داشت. همچنین مشاهده گردید که خوردگی، به عنوان عاملی مهم در افزایش نشتی و میزان ریسک هر سه قسمت خط لوله است. نتیجه گیری: نتایج، نشان می دهد که روش پیشنهادی، نتایج دقیق تر، صحیح تر و مطمئن تری را نسبت به روش های سنتی و کلاسیک ارائه می دهد. عواملی از قبیل عملکرد نادرست ، پراکندگی ، گیرنده ها ، حجم نشت  و خطر محصول  که از دیگر عوامل مؤثر بر ریسک خطوط لوله هستند، در روش های سنتی و کلاسیک در نظر گرفته نشده بودند؛ لذا می توان بیان نمود که از این مدل به عنوان ابزاری جامع و هوشمند، میزان ریسک خطوط لوله ی نفت و گاز را محاسبه نمود.

1مقدمه: در طیف گسترده ای از مشاغل، کاربران در طول وظایف شغلی خود، مستلزم نشستن های طولانی مدت هستند. نشستن طولانی مدت، با خستگی همراه است که منجر به تغییراتی همچون تغییرات کینماتیکی، نوسانات اندام فوقانی و تغییرات سطح فعالیت عضلانی می گردد که این موارد نیز می توانند بارهای وارد بر ستون مهره ای را افزایش دهند. علی رغم اهمیت موضوع از جنبه ی گستردگی کارهای نشسته ی طولانی مدت و عوارضی که به دنبال دارد، مطالعات محدودی در این حوزه صورت گرفته است؛ بنابراین، هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی روند تغییرات سطح فعالیت و خستگی عضلات بالاتنه در وظایف نشستن طولانی مدت است. روش کار: در این مطالعه، از 20 آزمودنی (10 مرد و 10 زن) که از جامعه ی دانشجویان و با حداقل 5 سال سابقه ی کار با رایانه و در بازه ی سنی 20 تا 30 سال انتخاب شدند، درخواست شد تا سه نوع وظیفه ی کار با کامپیوتر را به صورت تصادفی به مدت 90 دقیقه (هر وظیفه 30 دقیقه) انجام دهند. شاخص های مورد بررسی در این مطالعه، ناراحتی درک شده و خستگی عضلانی است. به منظور ارزیابی ناراحتی درک شده، از پرسشنامه ی Visual Analogue Scale (VAS) و به منظور ارزیابی خستگی عضلانی، از دستگاه الکترومایوگرافی و از شاخص های RMS و MPF استفاده گردید. برای تجزیه وتحلیل داده ها، از نرم افزار متلب و SPSS استفاده شده است.   یافته ها: با توجه به نتایج به دست آمده، مشخص شد که میزان ناراحتی درک شده در اندام های بدن در طی انجام وظایف نشسته، به صورت معناداری افزایش پیدا می کند. زمان، دارای اثر معنی داری از لحاظ آماری بر سطح فعالیت عضلانی عضلات تراپزیوس فوقانی راست UTR))، ارکتور اسپاینی گردنی راست (ESCR) و ارکتور اسپاینی سینه ای راست (ESTR) است (0/05>p). همچنین جنسیت، بر روند تغییرات سطح فعالیت عضلات UTL و ESCR دارای اثر معنی داری است. به علاوه، یافته ها، مؤید اثر تعاملی زمان و جنسیت بر سطح فعالیت عضله ی ESTR است. زمان نیز اثرات معنی داری از لحاظ آماری بر شاخص فرکانس میانه ی (MPF) عضلات UTR، ESCR، ESCL، ESTL و ESLL دارد. نتیجه گیری: یافته های به دست آمده، نشان می دهد که با گذشت زمان، علاوه بر افزایش ناراحتی، سطح فعالیت عضلات نواحی گردنی و توراسیک افزایش یافته و همچنین خستگی عضلات این نواحی طی بلوک های زمانی وظیفه ی نشستن، افزایش می یابد.

1مقدمه: با گسترش پاندمی کووید 19 (COVID-19) و عدم ایجاد حفاظت کافی توسط تجهیزات حفاظتی موجود، توجه بسیاری از پژوهشگران به توسعه ی تجهیزات حفاظت تنفسی ارتقایافته، سوق یافته است. نانوفیبرهای الکتروریسی شده، به دلیل دارا بودن خواص ویژه و قطر الیاف در ابعاد نانومتری، گزینه ی مناسبی جهت ارتقای خصوصیات عملکردی بسترهای معمول مورد استفاده در ماسک ها هستند. هدف مطالعه ی حاضر، بهینه سازی فرایند الکتروریسی برای ساخت بسترهای نانوفیبری پلی اکریلونیتریل (PAN) بر پایه ی جاذب چارچوب های ایمیدازول زئولیتی-8 (ZIF8) و به کارگیری بستر بهینه شده در ماسک های پزشکی به منظور افزایش عملکرد حفاظتی این ماسک ها است. روش کار: در این مطالعه، برای سنتز ZIF8، از روش دوستدار محیط زیست در محیط آبی استفاده شد. در ادامه، محلول های پلیمری PAN/ZIF8 در حلال دی متیل فرمامید آماده سازی شده و سپس نحوه ی اثر پارامترهای الکتروریسی، ازجمله غلظت محلول پلیمری، ولتاژ اعمالی الکتروریسی، فاصله ی الکتروریسی و دبی تزریق پلیمر بر روی قطر و یکنواختی (درصد ضریب تغییرات نانوفیبرها) با بهره گیری از طرح آزمایشات سطح-پاسخ (RSM) بر اساس طرح مرکب مرکزی (CCD) مورد بررسی قرار گرفت. درنهایت بستر PAN/ZIF8 بهینه شده و بستر PAN بر روی زیرلایه ی اسپان باند، الکتروریسی شد و وزن پایه، میانگین قطر فیبرها، راندمان فیلتراسیون، افت فشار و فاکتور کیفیت بسترها مورد بررسی قرار گرفت.   یافته ها: با توجه به نتایج کسب شده، شرایط بهینه ی الکتروریسی محلول پلیمری PAN/ZIF8 برای پارامترهای غلظت محلول پلیمری، ولتاژ الکتروریسی، دبی تزریق و فاصله ی الکتروریسی، به ترتیب w/v% 70، kv 20، ml.hr-1 0/4 و 18 cm به دست آمد. همچنین نتایج مطالعه ی حاضر، حاکی از این بود که ماسک دارای بستر نانوفیبری PAN/ZIF8 با وجود وزن پایه ی کمتر، از عملکرد فیلتراسیون بهتر (98/51%)، افت فشار پایین تر (31/42 Pa) و درنهایت فاکتور کیفیت بالاتر (Pa-1 0/1401) در مقایسه با سایر ماسک های مورد بررسی برخوردار است. نتیجه گیری: نتایج مطالعه ی حاضر، حاکی از این بوده که بسترهای ساخته شده ی PAN/ZIF8، از عملکرد فیلتراسیونی خوبی برای استفاده در تجهیزات حفاظت تنفسی برخوردار هستند و می توان با مدل توسعه داده شده، نانوفیبرهای یکنواخت و پیوسته با قطر دلخواه را برای کاربردهای خاص، به ویژه در ساختار بسترهای فیلتراسیونی ماسک های حفاظت تنفسی استفاده کرد.

1مقدمه: ایران، به دلیل داشتن 2700 کیلومتر مرز آبی با کشورهای منطقه، به عنوان بزرگ ترین ناوگان حمل ونقل دریایی خاورمیانه شناخته می شود. با این حال، محیط پیچیده و پرخطر دریایی، این موهبت را به زیان بدل کرده و از طرفی رشد فنّاوری نیز بر پیچیدگی آن افزوده است. این موارد، نیاز به توسعه ی ابزارهای جدید جهت تجزیه و تحلیل حوادث را تضمین می کند تا علاوه بر قدرت کاوش بالا در داده های حوادث، باعث ایجاد یکپارچگی در حوزه ی تجزیه و تحلیل حوادث دریایی شود. مطالعه ی حاضر، با هدف توسعه ی یک رویکرد اختصاصی تجزیه و تحلیل حوادث دریایی مبتنی بر AcciMap انجام شده است. روش کار: این پژوهش، یک مطالعه ی توصیفی از نوع کاربردی بوده که در 3 فاز اصلی 1) جمع آوری اطلاعات، 2) توسعه ی رویکرد و 3) اعتباربخشی انجام شده است. در مرحله ی اول، با استفاده از مرور مطالعات پیشین، مصاحبه با خبرگان و تجزیه و تحلیل حوادث واقعی، اطلاعات لازم درخصوص عوامل مؤثر در حوادث دریایی استخراج شده و در مرحله ی بعد، رویکرد AcciMap در قسمت هایی توسعه یافت و در مرحله ی سوم، مدل طراحی شده، توسط خبرگان حوزه ی دریایی، اعتباربخشی و تأیید شد.   یافته ها: مدل AcciMap توسعه یافته در سه سطح «عوامل خارجی (بین المللی و ملی)»، «عوامل درون سازمانی» و « شرایط محیطی/ فردی و فعالیت های فردی» تنظیم شده است؛ که در آن سطح «عوامل خارجی (بین المللی و ملی)» در 3 لایه ی اصلی، 2 لایه ی فرعی و 13 لایه ی فرعی ثانویه، سطح «عوامل درون سازمانی» به 2 لایه ی اصلی، 11 لایه ی فرعی و 35 لایه ی فرعی ثانویه و سطح «شرایط محیطی/ فردی و فعالیت های فردی» به 1 لایه ی اصلی، 3 لایه ی فرعی و 11 لایه ی فرعی ثانویه طبقه بندی شده است. نتیجه گیری: استفاده از رویکرد توسعه یافته، می تواند سطوح دارای نقص و مسئول اجرای اقدام اصلاحی را مشخص نماید. همچنین به دلیل گنجانده شدن عوامل نوظهور مؤثر در حادثه، رویکرد ارائه شده در این مطالعه، قدرت کاوش بالاتری در داده های حوادث دریایی دارد.