مجله دیابت و متابولیسم ایران
سال:1402 | دوره:23 | شماره:3 |تعداد مقالات:6

1مقدمه: هدف پژوهش حاضر مطالعۀ تغییرات بیان ژنCox-1 و Cox-2 بافت کبد و حجم تومور پس از انجام تمرین هوازی و مصرف عصارۀ آناناس در موش های مبتلا به سرطان پوست بود. روش ها: این مطالعۀ بنیادی-آزمایشگاهی بر روی 32 سر موش های نر نژاد C57BL/6 در چهار گروه شامل کنترل، تمرین هوازی، عصارۀ آناناس و تمرین هوازی-آناناس انجام شد. حیوانات پس از القای تومور، برنامۀ تمرین هوازی به مدت شش هفته انجام شد و عصارۀ آناناس به میزان mg/kg 300 گاواژ شد. وزن و حجم تومور موش ها اندازه گیری شد. پس از تهیۀ خون و نمونه های بافتی، بیان ژن Cox-1 و Cox-2 بافت کبد به روش RT-PCR انجام گرفت. سپس داده ها با استفاده آنالیز واریانس یک طرفه، آزمون تحلیل واریانس دو عاملی و تعقیبی مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند و سطح معنی داری 05/0 P≤ در نظر گرفته شد. یافته ها: براساس نتایج مطالعه در گروه تمرین هوازی و تمرین-آناناس کاهش معنی دار حجم تومور و کاهش بیان ژن Cox-1 (97/0±59/0) و Cox-2 (4/0±5/0) بافت کبدی و در گروه تجربی تعاملی تمرین– آناناس نسبت به کنترل (0±1) مشاهده شد (05/0 P≤). بیان ژن Cox 1 در گروه تمرین هوازی افزایش معنی دار داشت ولی در گروه تمرین-آناناس کاهش معنی دار مشاهده شد. همچنین بیان ژن Cox 2 بافت کبد در گروه تمرین هوازی و گروه تجربی تعاملی تمرین-آناناس نسبت به کنترل کاهش معنی داری داشت ولی در گروه آناناس نسبت به کنترل تفاوت بیان این ژن معنی دار نبود. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد بیان ژن Cox 1 در گروه تمرین هوازی افزایش معنی دار و در گروه تمرین-آناناس کاهش معنی دار مشاهده شد. بیان ژن Cox 2 بافت کبد در گروه تمرین هوازی و گروه تعاملی تمرین-آناناس نسبت به کنترل کاهش معنی داری داشت از آنجا که آنزیم Cox-2 با التهاب و درد، رگ زایی، سرطان و بیماری آلزایمر ارتباط دارد کند. بنابراین می توان نتیجه گرفت مهار و یا کاهش آن به عنوان یک راهبرد امیدبخش و مؤثر برای درمان و جلوگیری از سرطان می تواند مورد توجه قرار گیرد

1مقدمه: دیابت یک بیماری متابولیکی و شایع ترین اختلال غدد درون ریز است. ویسفاتین یک سیتوکین با اثرات شبه انسولینی است که با دیابت ارتباط دارد. پلی مورفیسم rs61330082 در پروموتر ژن ویسفاتین قرار دارد و بیان ژن ویسفاتین را تنظیم می کند. هدف این مطالعه، بررسی ارتباط پلی مورفیسم rs61330082 ژن ویسفاتین با متغیرهای بیوشیمیایی و تن سنجی، سطح ویسفاتین، بیماری دیابت و مقاومت به انسولین است. روش ها: این مطالعه مورد-شاهدی بر روی 80 فرد مبتلا به دیابت و 80 کنترل (افراد بدون دیابت) انجام شد. پارامترهای بیوشیمیایی و آنتروپومتریک با روش استاندارد تعیین شدند. سطح انسولین و ویسفاتین با تکنیک الایزا اندازه گیری شد. تعیین ژنوتیپ با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز-چندشکلی طول قطعه محدود انجام شد. داده ها با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: در حاملین ژنوتیپ های پلی مورفیسم rs61330082، سطح لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL-C) در افراد سالم و میزان قند خون ناشتا در افراد بیمار تفاوت معنی دار نشان داد. ارتباطی بین این پلی مورفیسم و ویسفاتین یافت نشد. تحلیل رگرسیونی ژنوتیپ ها نشان داد ژنوتیپ های پلی مورفیسم rs61330082 ارتباطی با بیماری دیابت نوع دو و مقاومت به انسولین ندارد. نتیجه گیری: پلی مورفیسم rs61330082 با LDL-C در افراد سالم و قندخون ناشتا در بیماران ارتباط دارد. پلی مورفیسم rs61330082 ویسفاتین ارتباطی باسطح ویسفاتین و بیماری دیابت نوع دو و مقاومت به انسولین ندارد

1مقدمه: کم کاری مادرزادی تیروئید یکی از علل مهم قابل پیشگیری عقب افتادگی ذهنی در کودکان است. با توجه به اهمیت اتیولوژی بیماری در مدیریت بهتر بیماران در سال های بعدی زندگی و بزرگسالی این مطالعه با هدف بررسی اتیولوژیک کم کاری تیروئید مادرزادی دائمی در بیماران مراجعه کننده به درمانگاه بیمارستان طالقانی گرگان انجام شد. روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 75 پرونده کودک مبتلا به کم کاری تیروئید مادرزادی دائمی به صورت سرشماری انجام شد. تشخیص بیماری براساس یافته های اسکن تکنتیوم 99 تیروئید پس از اتمام دوره سه ساله درمان صورت پذیرفت. نتایج آزمایشگاهی، اسکن تیروئید و اطلاعات مربوط به ریسک فاکتورها از پرونده بیماران استخراج شد. اطلاعات جمع آوری شده در نرم افزار SPSS نسخۀ 18 با استفاده از آزمون یو من ویتنی، کروسکال والیس در سطح 05/0 تحلیل شد. یافته ها: 56% از نوزادان پسر و 32% متولد زمستان بودند. بیشترین تشخیص کم کاری تیروئید دائمی از نوع اکتوپیک بود. 33/37% نوزادان با کم کاری تیروئید دائمی، پره ترم متولد شده بودند. 67/6 درصد نوزادان متولد شده با کم کاری تیروئید مادرزادی دائمی دارای وزن کمتر از 2500 گرم بود و 3/41 درصد مادران سابقه ای از کم کاری تیروئید داشتند و در 7/42 درصد نوزادان دچار کم کاری تیروئید دائمی، والدین نسبت فامیلی داشتند. نتیجه گیری: در مطالعه حاضر، نارس بودن نوزادان، کم کاری تیروئید مادر و ازدواج فامیلی والدین در نوزادان مبتلا به کم کاری تیروئید مادرزادی دائمی شیوع نسبتاً زیادی دارد

1مقدمه: زنان در طی دوران یائسگی، بیش از پیش در معرض عوامل خطر بسیاری از بیماری ها از جمله سندرم متابولیک قرار دارند و سیرتوئین 1 ممکن است در این اختلال درگیر باشد. هدف این مطالعه بررسی تأثیر تمرین های مقاومتی دایره ای و تمرین های تداومی با شدت متوسط بر شاخص های متابولیکی و سطح سرمی سیرتوئین 1 در زنان مبتلابه سندرم متابولیک بود. روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی در زنان مبتلابه سندرم متابولیک در دو گروه مداخله (15 نفر گروه تمرین های مقاومتی و 15 نفر گروه تمرین های تداومی) و یک گروه کنترل (15 نفر) انجام گردید. گروه مداخله تحت برنامۀ تمرینی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته، قرار گرفتند و گروه کنترل برنامۀ معمول روزانه خود را داشتند. پس از آخرین جلسۀ تمرین میزان سطوح سرمی سیرتوئین1 و فاکتورهای لپیدی اندازه گیری شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تی زوجی و از کوواریانس در سطح معنی داری (05/0≥P) استفاده شد. یافته ها: نتایج آزمون تی نشان داد که تفاوت معنی داری در تغییرات درون گروهی متغیرهای مورد بررسی (سیرتوئین1 (SIRT1)، لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL)، لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL)، تری گلیسرید (TG)، قند خون ناشتا (FBS)، کلسترول تام (Total Cholesterol) در هر دو گروه تمرینی وجود داشت (05/0≥P)، اما در گروه کنترل تفاوت معنی داری مشاهده نشد (05/0P). نتیجه گیری: هشت هفته برنامۀ تمرین های مقاومتی دایره ای و تمرین های تداومی با شدت متوسط، تأثیر مثبتی بر شاخص های متابولیکی و سطح سرمی سیرتوئین 1 افراد مبتلابه سندرم متابولیک دارد

1مقدمه: نقش سیستم ایمنی بدن و التهاب در کنترل بیماری های متابولیکی مانند مقاومت به انسولین، دیابت نوع دو، چاقی و اضافه وزن ثابت شده است، همچنین فعالیت ورزشی سبب کنترل و پیشگیری از بروز بیماری های سوخت و سازی و متابولیک می شود که اثرات ضدالتهابی و ضداکسایشی دارد. هدف پژوهش حاضر مطالعۀ تأثیر هشت هفته تمرین ورزشی 30، 20، 10 ثانیه ای بر سطوح فاکتورهای ضدمیکروبی در بزاق پسران نوجوان چاق بود. روش ها: تعداد 32 دانش آموز پسر داوطلبانه در پژوهش حاضر شرکت کرده و در چهار گروه 1) تمرین هوازی چاق، 2) تمرین هوازی وزن طبیعی، 3) کنترل بدون تمرین چاق و 4) کنترل بدون تمرین وزن طبیعی به طور تصادفی قرار گرفتند. معیار گروه چاق نمایۀ تودۀ بدن بالای 25 بود. شاخص های تن سنجی قد، وزن و نمایۀ تودۀ بدنی اندازه گیری شد. قبل و بعداز هشت هفته تمرین آزمون استاندارد شاتل ران اجرا شد. نمونه بزاقی غلظت های لیزوزیم، لاکتوفرین، لاکتات و پروتئین واکنش گرسی بعداز هشت هفته تمرین با تواتر سه جلسه در هفته با شدت 30 تا 90 درصد حداکثر توان هوازی انجام شد. با استفاده از آزمون آنالیز کوواریانس تجزیه و تحلیل متغیرها در سطح معنا داری (05/0 P≤) لحاظ گردید. یافته ها: نتایج نشان داد سطوح بزاقی لاکتوفرین (001/0 =P)، لیزوزیم (003/0 =P)، لاکتات (001/0 =P)، پروتئین واکنش گرسی (006/0 =P) افزایش معناداری نسبت به گروه کنترل دارد و مقدار افزایش در دانش آموزان چاق نسبت به افراد با وزن طبیعی (معیار نمایۀ تودۀ بدنی گروه جوانان) بیشتر است. نتیجه گیری: پاسخ افزایش برخی از پروتئین های ضد باکتری و التهابی بزاقی به دنبال هشت هفته تمرین ورزشی 10-20-30 متعاقب فعالیت فزاینده، ممکن است به دلیل پاسخ حاد سیستم تنفسی باشد

1مقدمه: نفروپاتی دیابتی علت اصلی ایجاد بیماری کلیه مرحلۀ آخر (ESRD) در بیماران دیابتی است. تا کنون مارکرهای التهابی متعددی مرتبط با نفروپاتی دیابتی شناخته شده اند و شناسایی اندکس هایی با اندازه گیری آسان و در دسترس ضرورت دارد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط میان نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR) و حجم متوسط پلاکتی (MPV) با نفروپاتی دیابتی انجام گردید. روش ها: این مطالعۀ مقطعی در سال های 1400 الی 1401 در کلینیک بیماری های غدد و داخلی بیمارستان قائم (عج) شهر مشهد انجام گردید. بیماران مبتلا به دیابت نوع دو براساس نتایج آزمایش ها، به دو گروه مبتلا به نفروپاتی (آلبومین ادراری بیشتر از mg/24h 30 یا GFR کمتر 60) و بدون نفروپاتی تقسیم شدند. مشخصات دموگرافیک و نتیجۀ آزمایشات بیماران بین دو گروه مقایسه شد. یافته ها: مجموعا 100 بیمار، شامل 50 بیمار با و 50 بیمار دیابتی بدون نفروپاتی دیابتی مورد مطالعه قرار گرفتند. مبتلایان به نفروپاتی دیابتی به شکل معنی داری مسن تر بوده، مدت زمان طولانی تری از تشخیص دیابت آنها گذشته بود و فشار خون آنها نیز بالاتر بود (05/0 >P). توزیع جنسیت، قد، وزن و BMI در بیماران دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (05/0 P). نتیجه گیری: براساس یافته های این مطالعه، درصد نوتروفیل و نسبت نوتروفیل به لنفوسیت در بیماران دیابتی مبتلا به نفروپاتی دیابتی بالاتر از بیماران دیابتی فاقد نفروپاتی دیابتی است