تحقیقات در ارولوژی
سال:1401 | دوره:6 | شماره:2 |تعداد مقالات:8

سابقه و هدف:  امروزه، سرطان مثانه به مورتالیته و موربیدیته ی فراوان و تحمیل هزینه های بسیار سنگین به شکل مستقیم و غیرمستقیم به جامعه منجر می شود. با گسترش روش های جدید درمان و تغییراتی که این روش ها در کیفیت زندگی و طول عمر بیماران ایجاد می کنند، اختلالات روانی نیز در بین این بیماران رو به افزایش است. مواد و روش ها:  در مطالعه ی حاضر، تعداد 487 بیمار مبتلا به سرطان مثانه در سه دسته ی درمان های غیرجراحی، جراحی به روش ارتوتوپیک و کاندوئیت تقسیم بندی شدند و هر گروه از بیماران در فاصله ی یک تا دو ماه از شروع درمان و شش تا هشت ماه بعد از شروع درمان، با استفاده از پرسش نامه ی HADS بررسی و مطالعه شدند. یافته ها:  در این مطالعه، شیوع اختلالات خلقی در گروه جراحی به روش کاندوئیت از از 55. 07 درصد قبل از جراحی، به 79. 12 درصد بعد از جراحی افزایش پیدا کرد که این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (0. 003=P)؛ اما در دو گروه دیگر، افزایش معنی داری دیده نشد. در بررسی اختلالات اضطرابی نیز در گروه جراحی به روش کاندوئیت، شیوع اختلالات اضطرابی از 22. 79 درصد به 43. 68درصد افزایش پیدا کرد که این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (0. 0016=P). نتیجه گیری:  با توجه به ماهیت بیماری، قبل از شروع درمان این بیماران، بایستی با دادن مشاوره های روان شناسی و ارائه ی اطلاعات کافی به بیماران، آمادگی لازم را در بیماران برای پذیرش عوارض جانبی ناشی از درمان و کاهش بار روانی آن ایجاد کرد. این امر در بهبود نتایج درمان بسیار تأثیرگذار خواهد بود.

سابقه و هدف: اختلال میل جنسی را می توان کاهش احساس ها، فکرها و خیال پردازی های شهوانی تعریف کرد. هدف از انجام این پژوهش مقایسه ی اثربخشی درمان تحریک فراجمجمه ای مغز با جریان مستقیم بر اختلال میل جنسی در مردان و زنان است. مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه ی آماری پژوهش حاضر عبارت بودند از: مردان و زنانی که از مشکل کاهش میل جنسی رنج می بردند و به همین منظور به مراکز درمانی در شهر تبریز مراجعه کرده بودند و تشخیص اختلال کاهش میل جنسی برای آن ها داده شد. نمونه ی پژوهش شامل 40 نفر از مردان و زنانی بود که مشکل کاهش میل جنسی داشتند که به صورت هدفمند انتخاب شدند و به دو گروه، شامل20 نفر در گروه آزمایشی (tDCS) و20 نفر در گروه کنترل به صورت تصادفی ساده تقسیم شدند. برای جمع آوری داده ها از آزمون هالبرت قبل و بعد از مداخلات استفاده شد. از تحلیل کوواریانس دومتغیری برای بررسی آماری در نرم افزار SPSS نسخه ی 26 استفاده شد. یافته ها: میانگین دو گروه tDCS و کنترل نشان داد که متغیر مستقل بر متغیر وابسته به طور معنی داری مؤثر بود (0.001=P). نتیجه گیری: نتایج به دست آمده نشان داد که روش درمانی tDCS در کاهش اختلال میل جنسی مردان وزنان دارای اختلال میل جنسی اثربخش بود و اثربخشی آن بین مردان و زنان متفاوت بود. این تفاوت بیانگر این است که زنان نتیجه ی بهتری در مقایسه با مردان از درمان گرفته اند.

سابقه و هدف: درمان برخی از نئوپلازی های محدود کلیه، جراحی برداشت قسمتی از کلیه تحت عنوان پارشیال نفرکتومی است. یکی از نگرانی ها در پارشیال نفرکتومی خونریزی های شدید و غیرقابل کنترل است که گاهی منجر به برداشت کلیه می شود. کرایوسرجری یکی از روش های با تهاجم کم برای مدیریت ضایعات کوچک کلیه است که طی آن فریز کنترل شده بافت های ناخواسته، درنهایت باعثِ نکروز و ازبین رفتن تدریجی ضایعه خواهد شد. از مزایای روش کرایوسرجری اجرای آسان، نداشتن آسیب ایسکمی حرارتی حین عمل، نیازنداشتن به برش و بخیه پارانشیم کلیه است. مواد و روش ها: در این تحقیق مداخله ای تجربی، از طریق لاپاراتومی از پهلو، قطب خلفی کلیه چپ نه سر خرگوش بالغ ماده مورد عمل جراحی پارشیال نفرکتومی کرایوژنیک قرار گرفت. خرگوش ها در1، 3، 7، 14، 21 و 28 روز بعد از جراحی جهت ثبت و مشاهده میزان آسیب و التیام کلیه در مقاطع Sagittal و Dorsal مورد ارزیابی سونوگرافی قرار گرفتند. پارامترهایی نظیر ابعاد طول کلیه، اندازه کورتکس خلفی و کورتکس قدامی کلیه اندازه گیری و ثبت گردید. یافته ها: طول کلیه در روزهای 1، 21 و 28 به طور معناداری کمتر از روز صفر بود. در روز هفت پس از جراحی دو ناحیه مجزا، بافتِ در حال نکروز و منجمد شده (کودال کورتکس) و بافت سالم و طبیعی کلیه قابل مشاهده بود. اندازه کودال کورتکس از روز 14 به بعد به طور معناداری کمتر از روز صفر بود. شروع روند تغییرات چشمگیر کودال کورتکس کلیه از روز 14 جراحی به بعد شروع شده و مرز بین بافت مرده و زنده به صورت یک منطقه انتقالی قابل تفکیک بود. در روز 21 پس از جراحی هر دو طول کلیه و کودال کورتکس به طور معناداری نسبت به روز صفر کاهش پیدا کرده بود. به بیان دیگر ازبین رفتن تدریجی قطب خلفی کلیه (کودال کورتکس، محلی که کرایوسرجری به طور مستقیم در آن ناحیه انجام شده بود) نشان دهنده کاربردی بودن کرایوسرجری در جراحی هایی است که طی آن تومور برداشته می شود (تومور ابلیشن). در روز 28 پس از جراحی براثر نکروز تدریجی و از بین رفتن قطب خلفی کلیه، کلیه شبیه به یک سیب گاز زده شده بود و نتایج حاصل از تغییرات ابعاد کلیه (کودال کورتکس و طول کلیه) نشان دهنده نکروز قطب خلفی کلیه بود که درنهایت باعث کوچک شدن کلیه گردید. نتیجه گیری: مطالعه سونوگرافیک روند آسیب و التیام کلیه نشان می دهد کرایوسرجری علاوه بر تومور ابلیشن، قابلیت برداشت بافت های پیرامونی (پارشیال نفرکتومی) را نیز خواهد داشت.

سابقه و هدف: مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین در بیماران دارای انزال زودرس مؤثر هستند، اما تأثیر درمان ترکیبی تادالافیل به عنوان یک مهارکننده فسفودی استراز تیپ پنج با سرترالین کمتر بررسی شده است. هدف این مطالعه ارزیابی ایمنی و اثربخشی درمان ترکیبی تادالافیل با سرترالین در مقایسه با سرترالین و دارونما است. مواد و روش ها: 107 بیمار با انزال زودرس و بدون اختلال عملکرد نعوظ، با زمان تأخیر انزال داخل واژن [intravaginal ejaculatory latency time (IELT)] کمتر از 60 ثانیه به مدت شش هفته درمان شدند. افراد به طور تصادفی در دو گروه 51 نفره به ترتیب برای دریافت 50 میلی گرم سرترالین روزانه به همراه دارونما قبل از هر مقاربت و 50 میلی گرم سرترالین روزانه به همراه 10 میلی گرم تادالافیل قبل از هر مقاربت قرار گرفتند. برای ارزیابی انزال زودرس از پروفایل انزال زودرس [Premature ejaculation profile (PEP)] و IELT استفاده شد. تغییرات در میانگین IELT، میانگین چهار پارامتر PEP و عوارض داروها در دو گروه اندازه گیری شد. یافته ها: میانگین IELT پیش و پس از درمان به ترتیب در گروه دارونما، 35.29 و 87.55 ثانیه (0.0001>P) و در گروه تادالافیل، 40.1 و 153.63 ثانیه بود (0.0001>P). IELT به طور معنی داری در گروه تادالافیل در مقایسه با گروه دارونما بهبود یافت (113.53 در مقابل 52.25 ثانیه، 0.0001>P). همچنین، هر چهار معیار PEP در گروه تادالافیل نسبت به گروه دارونما بهبود یافت. عوارض جانبی داروها در گروه تادالافیل نسبت به گروه دارونما شایع تر بود. نتیجه گیری: درمان ترکیبی با تادالافیل و سرترالین برای انزال زودرس علیرغم داشتن عوارض بیشتر، مؤثرتر از سرترالین به تنهایی است.

سابقه و هدف: اغلب استنت های حالب فراموش شده، به ویژه مواردی که بیشتر از یک سال از تعبیه ی آن ها گذشته است، به اقدامات تکمیلی مانند ESWL، یورتروسکوپی و PCNL یا مجموعه ای از این موارد نیاز دارند. با توجه به اهمیت وجود استنت دبل جی در کلیه و با توجه به انکراسته شدن و عوارضی که استنت فراموش شده برای کلیه دارد و از این طریق باعث تحمیل هزینه ی زیاد بر بیمار و سیستم درمانی می شود، در این مطالعه قصد داریم مدیریت استنت حالب دبل جی فراموش شده را بررسی کنیم. مواد و روش ها: تمامی بیمارانی که از فروردین 1399 تا فروردین 1401، با تأخیر بیشتر از 3 ماه در خارج کردن استنت حالب دبل جی به بیمارستان های شهید هاشمی نژاد و فیروزگر شهر تهران مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. اطلاعات بیماران از جمله داده های دموگرافیک، دلیل تعبیه ی استنت دبل جی، وجود هیدرونفروز و عفونت ادراری، نوع شکایت، نحوه ی آگاهی بخشی به بیماران، میزان سواد بیمار و تکنیک خروج دبل جی از پرونده ی بیماران استخراج و وارد چک لیست شدند. تمام بیماران بر اساس معیار FECal درجه بندی شدند. یافته ها: در مجموع، 70 بیمار و 89 پروسیجر جراحی بررسی شدند. میانگین سنی بیماران 46.36 ± 16.72 سال بود که از این میان، 84.3 درصد مرد بودند. میانگین مدت زمان باقی ماندن استنت دبل جی 13.17 ماه بود. شکایات شایع بیماران سوزش ادرار (52.9 درصد) و تکرر ادرار (48.6 درصد) بود. 77.9 درصد از بیماران هیدرونفروزیس و 25.7 درصد از آن ها عفونت ادراری داشتند. آگاهی رسانی درباره ی خارج کردن به موقع استنت حالب در 65.2 درصد از بیماران انجام شده بود. پروسیجرهای پُراستفاده تر یورتروسکوپی (53.9 درصد)، TUL (32.6 درصد) و PCNL (13.5 درصد) بودند. اکثر بیماران (55.1 درصد) در معیار FECal، درجه ی 1 و 22.5 درصد از بیماران درجه ی 2 شناخته شدند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه ی ما نشان داد که درمان اندورولوژیک استنت های حالب فراموش شده در یک جلسه امکان پذیر و ایمن بود؛ اما گاهی به درمان های بیشتر مانند ESWL و PCNL نیاز بود؛ ولی نهایتاً با روش اندورولوژیک، این بیماران مدیریت شدند.

سابقه و هدف: کولیک کلیوی ناشی از سنگ از علل شایع درد شدید و مراجعه به اورژانس است. به کارگیری روش مولتی مدال در کنترل این نوع درد با استفاده از داروهای بیهوشی در دسترس مثل کتامین می تواند به تسکین درد، افزایش رضایت مندی و کاهش بستری در بیمارستان کمک نماید. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور انجام شد. 44 بیمار مبتلابه رنال کولیک با ASA(The American Society of Anesthesiologists) کلاس یک به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. به هردو گروه داروی پتدین (1mg/kg) تجویز گردید. در گروه مداخله کتامین خوراکی (0.5mg/kg) حل شده در دکستروز %5 تجویز شد و به گروه کنترل سرم دکستروز %5 (0.1ml/kg) تجویز گردید. شدت درد با روش عددی (NRS- The numeric rating scale) قبل از درمان و نیم، یک، دو و سه ساعت پس از مداخله اندازه گیری شد. یافته ها: متوسط سن گروه مداخله 35.2 و گروه کنترل 38.9 سال بود (0.092 = P). میانگین پتدین مصرفی در گروه مداخله mg94 و در گروه کنترل mg89 بود که اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (0.095 = P). در گروه مداخله 27.3% و در گروه کنترل 72.7% نیازمند پتدین اضافی بودند (0.000 = P). در ساعات یک، دو و سه پس از درمان شدت درد در گروه مداخله کمتر از گروه کنترل بود و فقط در ساعت سوم این تفاوت به لحاظ آماری معنادار بود (0.03 = P). نتیجه گیری: در بیماران دارای رنال کولیک اضافه کردن کتامین خوراکی  به پتدین وریدی از لحاظ آماری بصورت معناداری سبب کاهش مصرف اپیوئیدها، افزایش رضایتمندی بیماران و کاهش شدت درد سه ساعت پس از درمان می شود. از اینرو تجویز خوراکی کتامین به عنوان داروی کمکی برای تسکین درد رنال کولیک در اورژانس بیمارستانی پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف:  سرطان پروستات امروزه، دومین سرطان شایع در بین مردان در سراسر دنیا است. با توجه به میزان گسترش این بیماری و هزینه هایی که در سیر تشخیص و درمان این بیماری بر جامعه تحمیل می شود، آگاهی از مودالیته های تشخیصی و درمانی مربوط به آن و عوامل تأثیرگذار بر نتایج آن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. مواد و روش ها:  درمطالعه ی حاضر که مطالعه ای آینده نگر است و در سال های 1399 تا 1402 انجام شده است، به بررسی 40 بیمار مبتلا به سرطان پروستات با متاستازهای استخوانی با استفاده از 99mTc-PSMA scan و 99mTc-MDP Bone scan و مقایسه ی نتایج حاصل از آن با توجه به میزان تمایز بافتی بافت های سرطانی پرداخته شد. یافته ها:  تجزیه وتحلیل داده ها نشان داد که دقت تشخیصی 99mTc-PSMA scan و 99mTc-MDP Bone scan برای درجه ی گروه های 1 تا 5 به ترتیب 95. 4 درصد، 100 درصد، 95. 4 درصد و 100 درصد بود. با این حال، هیچ یک از نتایج از نظر آماری معنی دار نبود. به طور خاص، 99mTc-PSMA scan دقت تشخیصی 100 درصد، 98. 7 درصد، 96. 1 درصد، 96. 6 درصد و 95. 4 درصد را برای گروه های درجه ی 1 تا 5 نشان داد. این میزان برای 99mTc-MDP Bone scan در گروه های 1 تا 5 به ترتیب 100 درصد، 96. 3 درصد، 98. 7 درصد، 96. 6 درصد و 95. 4 درصد بود. نتیجه گیری:  با توجه به نتایج حاصل از تحلیل های آماری می توان گفت که میزان تمایزیافتگی سرطان پروستات بر میزان دقت تشخیصی 99mTc-PSMA scan و 99mTc-MDP Bone scan بی تأثیر است و گلایسون اسکور نمونه ی بافتی تأثیری بر میزان تمایز بافت های سرطانی توسط اسکن ها ندارد.

سابقه و هدف: امروزه، روش جراحی Percutaneous Nephrolithotomy (PCNL) در سرتاسر دنیا رایج و جایگزین جراحی باز سنگ کلیه و حالب فوقانی شده است. علی رغم عوارض اندک و کمتر تهاجمی بودن این روش جراحی، پیشامدهای ناگواری مانند آسیب به احشای داخل شکمی، از جمله کولون، موجب نگرانی همیشگی جراحان است. هدف از انجام این مطالعه بررسی موقعیت کولون نسبت به کلیه در پوزیشن های لترال و پرون و سوپاین در بیمارانی است که کاندید عمل جراحی PCNL بوده اند. مواد و روش ها: در مدت 12 ماه، تمامی بیماران بالغی را که کاندید PCNL بودند، تحت CT-SCAN بدون کنتراست در پوزیشن های لترال، پرون و سوپاین قرار دادیم و یافته های مربوطه را در ارتباط با سن، جنس، BMI و سابقه ی جراحی بررسی کردیم. یافته ها: تعداد 260 بیمار شامل 129 مرد و 131 زن وارد مطالعه شدند. میانگین سنی بیماران 46.95 سال (کمترین 21 و بیشترین 72 سال) بود. بیشترین فراوانی موقعیت کولون نسبت به کلیه در پوزیشن های پرون، سمی سوپاین، سوپاین کامل و لترال به ترتیب در 122 بیمار (49.92 درصد)، 186 بیمار (71.54 درصد)، 169 بیمار (65 درصد) و نهایتاً در 129 بیمار (49.62 درصد) قدامی نسبت به کلیه بود. در این مطالعه، فقط یک مورد پرفوراسیون کولون در بین 260 بیمار مورد مطالعه گزارش شد که موقعیت کولون نسبت به کلیه در حالت پرون در آن بیمار قدامی بود. نتیجه گیری: انجام CT-scan بدون کنتراست با توجه به تهاجمی نبودن آن برای تعیین موقعیت کولون به خصوص در پوزیشن های متفاوت برای به حداقل رساندن عوارض ایاتروژنیک در جراحی PCNL توصیه می شود.