گل و گیاهان زینتی
سال:1403 | دوره:9 | شماره:1 |تعداد مقالات:10

مینا چمنی (Bellis perennis) گیاهی چندساله و پاییزه است که به دلیل گل های فراوان و دوره گلدهی طولانی آن یکی از بهترین گزینه ها برای باغ های صخره ای، حاشیه باغچه ها و گلدان های پشت پنجره است. کم آبی یکی از عوامل تأثیرگذار بر کمیت و کیفیت گیاهان است. امروزه از ترکیبات مختلفی برای افزایش تحمل گیاهان به تنش های محیطی استفاده می شود. یکی از این ترکیبات سلنیوم است که از راه افزایش ترکیبات و آنزیم های آنتی اکسیدان، تحمل گیاه به تنش را افزایش می دهد. این آزمایش، برای بررسی اثر محلول پاشی سلنیوم بر ویژگی­های رشدی، فیزیولوژیک و فعالیت آنزیمی مینا چمنی در شرایط تنش کم آبی در شهر کرج انجام شد. تیمارها شامل شاهد (بدون تنش) تنش کم آبی (25، 50 و 75% ظرفیت زراعی) و محلول پاشی با سلنیوم به صورت سلنات سدیم (صفر، 50 و 100 میلی گرم در لیتر) بود. تنش کم آبی در مرحله 6 تا 8 برگی به­کار رفت و محلول پاشی برگی سلنیوم در دو مرحله انجام شد، مرحله اول 6 تا 8 برگی و مرحله دوم با فاصله زمانی دو هفته پس از محلول پاشی مرحله اول و در پایان نمونه برداری در مرحله گلدهی کامل صورت گرفت. نتایج نشان داد که تیمارها تأثیر معنی داری بر ویژگی­های مورد ارزیابی داشتند. بیشترین وزن تر و خشک اندام هوایی (17/135- 42/16 گرم) و نشت یونی (35/%84) در تیمار ظرفیت زراعی شاهد و سلنیوم 50 میلی گرم در لیتر بود. بیشترین وزن تر و خشک ریشه (46/39- 28/5 گرم)، محتوای آنتوسیانین گلبرگ (92/0 میلی گرم در گرم وزن تر گلبرگ)، پروتئین (2/34 میکروگرم در گرم وزن تر گلبرگ)، فعالیت آنزیم های کاتالاز (68/5 واحد آنزیم در گرم وزن تر گلبرگ)، سوپر اکسید دیسموتاز (27/3 واحد آنزیم در گرم وزن تر گلبرگ) و پراکسیداز (32/10 واحد آنزیم در گرم وزن تر گلبرگ) در تیمار ظرفیت زراعی 75% و سلنیوم 50 میلی گرم در لیتر به دست آمد. بیشترین محتوای کلروفیل کل برگ (43/6 میلی گرم در گرم وزن تر برگ) در تیمار ظرفیت زراعی 50% و سلنیوم 50 میلی گرم در لیتر و بیشترین میزان پرولین (45/37 میلی گرم در گرم وزن خشک برگ) در تیمار ظرفیت زراعی 25% و سلنیوم 100 میلی گرم در لیتر مشاهده شد. با توجه به نتایج این پژوهش می توان بیان نمود که محلول پاشی سلنیوم 50 میلی گرم در لیتر در تمامی سطوح تنش کم آبی موجب بهبود ویژگی­های رشدی، فیزیولوژیک و فعالیت آنزیمی مینا چمنی شد.

آلسترومریا به علت داشتن گل های زیبا و گوناگونی رنگ زیاد در بازارهای جهانی گل و گیاه به عنوان یکی از مهم ترین و پرطرفدارترین گل های زینتی بریدنی به شمار می رود. هدف از این پژوهش بررسی اثرهای کاربرد اسیدفولویک بر ویژگی های ریخت شناسی آلسترومریا و تعیین غلظت مناسب آن برای بهبود ویژگی های رشد و گلدهی و همچنین جذب عناصر برگی آلسترومریا بود. برای انجام این پژوهش، از آلسترومریا رقم Orange Queen استفاده شد. آزمایش بر پایه طرح کاملاً تصادفی با استفاده از اسید فولویک در غلظت های 0، 50، 100 و 200 میلی گرم در لیتر به فاصله دو هفته یک­بار به مدت چهار ماه با سه تکرار و هر تکرار شامل دو گلدان انجام شد. محیط رشد گیاهان در گلخانه آمیخته­ای از پرلیت و کوکوپیت به نسبت 1:3 بود. در طول دوره رشد و گلدهی گیاهان، از محلول غذایی مورد استفاده در یک گلخانه تجاری در محیط کشت استفاده شد. در مراحل مختلف رشد، دمای گلخانه در روز 18-16 و در شب 13-10 درجه سلسیوس بود. در پایان پژوهش، ویژگی های ریخت شناسی مانند تعداد و سطح برگ، طول ساقه گل دهنده، تعداد گلچه، طول و قطر گلچه ها و مقدار برخی عناصر از جمله نیتروژن، فسفر، پتاسیم، آهن و روی اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که غلظت 100 میلی گرم در لیتر اسیدفولویک سبب افزایش معنی دار تعداد و سطح برگ در مقایسه با سایر تیمارها شد. کاربرد تمام غلظت های اسیدفولویک باعث افزایش معنی دار تعداد گلچه ها نسبت به شاهد شد. در این پژوهش غلظت 100 میلی گرم در لیتر اسیدفولویک، قطر گل آلسترومریا را 4/1 برابر نسبت به شاهد افزایش داد. بیشترین طول گلچه در غلظت 100 میلی­گرم در لیتر اسیدفولویک و کمترین طول گلچه در شاهد دیده شد. غلظت 100 میلی گرم در لیتر اسیدفولویک طول ساقه گل دهنده را 6/1 برابر نسبت به شاهد افزایش داد. کمترین میزان فسفر در برگ آلسترومریا در شاهد و بیشترین مقدار فسفر در غلظت 100 میلی گرم در لیتر اسیدفولویک دیده شد. به­طور کلی استفاده از اسیدفولویک اثر مثبتی بر ویژگی های اندازه گیری شده داشت. در این پژوهش، کاربرد اسید فولویک با غلظت 100 میلی گرم در لیتر نسبت به سایر غلظت های مورد استفاده اثر بهتری بر ویژگی های مورد بررسی داشت.

جنس شیپوری (Zantedeschia sp.) گیاهی روز خنثی از تیره آراسه بوده که بومی نواحی آفریقای جنوبی و مرکزی است. تعداد و کیفیت این گل می تواند تحت تأثیر تنظیم کننده های رشد گیاهی از جمله جیبرلیک اسید قرار گیرد. برای ارزیابی تأثیر غلظت های مختلف جیبرلیک اسید (GA3) (0، 500 و 600 میلی گرم بر لیتر) بر صفات کمی و کیفی دو گونه شیپوری، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در گلخانه دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز انجام گرفت. نتایج به­دست آمده نشان داد که کاربرد جیبرلیک اسید به­ویژه در غلظت 600 میلی­گرم در لیتر، وزن تر و خشک برگ، وزن تر و خشک گل، سطح برگ، تعداد غنچه، طول اسپات، عمر گلجایی، میزان کلروفیل و کاروتنوئید برگ و اسپات، کربوهیدرات و نشاسته را در هر دو گونه Z. aethiopica و Z. rehmanii به­طور معنی داری افزایش داد که این افزایش در بیشتر صفات از جمله وزن خشک برگ، وزن تر گل، تعداد غنچه، طول گل بریدنی، عمرگلجایی، کلروفیل و کاروتنوئید برگ و کلروفیل اسپات در گونه aethiopica نسبت به rehmanii بیشتر بود و به بالاترین میزان رسید. به­طور کلی، نتایج نشان داد که کاربرد GA3 به­ویژه در غلظت 600 میلی گرم در لیتر می تواند در بهبود صفات کمی و کیفی شیپوری مؤثر باشد.

شوری یکی از اصلی ترین تنش های محیطی است که استقرار گیاهچه و عملکرد گیاهان فضای سبز را تحت تاثیر قرار می دهد. کاربرد نانوذرات نقره در تنش های نازیوا (غیرزیستی) و به روش های گوناگون، تحمل گیاهان را در برابر تنش ها بهبود می بخشد. به همین منظور، برای بررسی اثر نانو ذرات نقره بر صفات رشدی، مورفو-فیزیولوژیک و تحمل به شوری جعفری فرانسوی، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار انجام شد. فاکتور اول شامل تیمار شوری در چهار سطح (صفر، 25، 50 و 100 میلی مولار) و فاکتور دوم کاربرد برگی نانوذرات نقره در چهار سطح (صفر، 10، 50 و 100 میلی گرم در لیتر) بودند. در این بررسی تیمار نانوذرات نقره 50 میلی گرم در لیتر در شرایط بدون شوری (صفر میلی مولار)، بیش ترین ارتفاع گیاه (20 سانتی متر)، قطر ساقه (98/3 میلی متر)، قطر گل (65/5 میلی متر)، تعداد گل در بوته (11 عدد)، تعداد شاخه جانبی (8 عدد)، محتوای نسبی آب (40/86%) و کم ترین نشت یونی (36/30%) را به خود اختصاص داد. افزایش سطح شوری از 0 تا 100 میلی مولار، منجر به کوچک تر شدن گیاهان با محتوای رنگدانه کم تر و کاهش صفات رشدی شد. کاربرد هفتگی نانونقره نه تنها به طور قابل توجهی تمام صفات ارزیابی شده را بهبود بخشید، بلکه تا حدی اثرهای مخرب در شرایط شوری (50 و 100 میلی مولار) را کاهش داد. این اثر تدریجی نانونقره زمانی که در غلظت 50 میلی گرم در لیتر اعمال می شد، برجسته تر بود، به­طوری­که، کاربرد برگی نانونقره سبب افزایش ویژگی های زینتی جعفری از جمله تعداد شاخه جانبی (به میزان 81/25%)، تعداد گل (به میزان 27/27%)، قطر گل (به میزان 27/10%) و وزن تر و خشک گل (به ترتیب به میزان 29/10 و 68/28%) در شرایط تنش شوری گردید. همچنین، نتایج حاضر نشان داد جعفری، نسبت به شوری شدید (100 میلی مولار) حساس و قادر به تولید گل های درشت در شرایط شوری شدید نیست. به طور کلی، استفاده از نانوذرات نقره در بهبود تحمل به شوری در گیاه جعفری فرانسوی مفید بود و کاربرد آن ممکن است مکانیسم های دفاعی گیاهان را در برابر سمیت نمک تحریک کند.

در بازدیدهای بهار و تابستان سال 1402 از نمونه های گیاهی فضای سبز و گلخانه های زینتی و علف های هرز همجوار این گیاهان در شهر یزد، نشانه های مشکوک به بیماری فیتوپلاسمایی مانند کتابی شدن ساقه، ریزبرگی و زردی مرتبط با گیاهان سنبل ختایی، برگ نو، لاله عباسی و کنف وحشی دیده شد. از هر گیاه 5 نمونه جمع آوری و به مرکز تحقیقات ویروس شناسی گیاهی دانشگاه شیراز منتقل شد. استخراج دی.ان.ای. به روش CTAB انجام شد و واکنش زنجیره ای پلی مراز با آغازگرهای عمومی (P1 / P7) و آغازگرهای آشیانه ای (R16MF2 / R16MR2) فیتوپلاسماها صورت پذیرفت. برابر انتظار در پی.سی.آر. با آغازگرهای عمومی و آشیانه ای قطعاتی به ترتیب به اندازه ی 1800 و 1250 جفت باز تکثیر شد. قطعات حاصل از تکثیر پی.سی.آر. حاصل از آغازگرهای R16MF2 / R16MR2 از ژل برش یافته و بعد از خالص سازی جهت تعیین ترادف دوطرفه به شرکت سینوهه ارسال شدند. مقایسه توالی های به دست آمده با توالی های موجود درNCBI توسط نرم افزارBLAST نشان داد که فیتوپلاسمای همراه با گیاهان سنبل ختایی، برگ نو، لاله عباسی و کنف حشی بیشترین شباهت را به ترتیب با جدایه هندی (MH393563.1; host; Datura stramonium; identity: 98.94%)، جدایه ترکیه ای (HE649495.1; host; Ligustrum sp.; identity: 99.24%)، جدایه اوگاندایی (HE649495.1; host; Hibicus rosae;. identity: 99.14%) و جدایه ایرانی (KX685880.1; host; Eucalyptus sp. identity: 98.64%) داشتند. در ادامه درخت تبارزایی برای مقایسه جدایه های ایرانی با سایر جدایه های مشابه گزارش شده جهان با نرم افزار MEGA 8.0 ترسیم گردید.

کشت گیاهان در بستر بدون خاک، روند افزایشی دارد. یک بستر کشت بدون خاک، افزون بر دارا بودن ویژگی های مناسب، باید در دسترس، ارزان، پایدار، سبک و استفاده از آن مقرون به صرفه باشد. هدف از این پژوهش کاربردی، ارزیابی سولوپیت تولید شده از پسماند کارخانجات شالیکوبی و بهبود ویژگی های آن است. در فرآیند تولید، ماده اولیه را به شکل هرم در آورده و با هدف تسریع واکنش های زیستی، قارچ های تیره تریکودرما و میکروارگانیسم های موثر (EM) به آن افزوده و با پلاستیک پوشانده شد. آبیاری و هوادهی توده، به طور منظم انجام و پس از گذشت چهار ماه، ارزیابی اولیه شامل آزمون تنژگی همراه با رشد گیاهچه، تنفس میکروبی، رنگ، pH، EC ، عناصر غذایی پرمصرف و کم مصرف، در سولوپیت تولید شده، تعیین شد. سپس سولوپیت تولید شده بدون افزودن پرلیت و نیز آمیخته با پرلیت با نسبت های 1:1، 2:1 و 3:1 ، از نظر جرم مخصوص ظاهری، ظرفیت نگهد اشت آب و هدایت هیدرولیکی با متداول ترین بستر بدون خاک یعنی ترکیب دو ماده کوکوپیت- پرلیت با نسبت 3:1 مقایسه و برای بهبود ویژگی های مرتبط با حفظ رطوبت در سولوپیت، رس­های زئولیت و بنتونیت به آن، افزوده شد. نتایج نشان داد از نظر ویژگی های شیمیایی بین سولوپیت خالص و کوکوپیت- پرلیت (3:1)، تفاوت معنی دار، وجود ندارد. نتایج تجزیه واریانس تایید کرد که بستر کشت، رس اصلاح کننده، سطوح رس و برهمکنش این سه عامل بر جرم مخصوص ظاهری، ظرفیت نگهداشت آب و هدایت هیدرولیکی اثر معنی دار دارد. همچنین برهمکنش نوع بستر کشت و نوع اصلاح کننده، اثر معنی داری بر جرم مخصوص ظاهری، ظرفیت نگهداشت آّب و هدایت هیدرولیکی داشت. تأثیر برهمکنش بستر کشت و سطح رس نیز بر همه ویژگی های اندازه گیری شده، معنی دار شد. همچنین برهمکنش بین نوع رس و سطوح آن نیز تأثیر معنی داری بر همه ویژگی ها داشت. برهمکنش سه فاکتور بستر کشت، رس اصلاح کننده و سطوح رس، بر جرم مخصوص ظاهری، ظرفیت نگهداشت آب و هدایت هیدرولیکی معنی دار شد. افزودن رس بنتونیت به بستر سولوپیت- پرلیت در مقایسه با زئولیت، تأثیر بیشتری در حفظ رطوبت در سولوپیت داشت. نتیجه گیری این که، امکان تولید سولوپیت از پسماند کارخانجات شالیکوبی با ویژگی حفظ رطوبت مناسب ریشه گیاه وجود دارد.

بنفشه معطر (Viola odorata L.) گیاهی چندساله از تیره Violaceae است که به­صورت خودرو در مناطقی از شمال ایران می‏روید. این پژوهش برای بررسی گوناگونی الگوی رشد رویشی و برخی ویژگی های بیوشیمیایی در 10 جمعیت برگزیده گیاه بنفشه معطر در استان مازندران در اوایل بهمن 1401 پیش از آغاز گلدهی در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد. رویشگاه‏ها شامل الیمالات، لاویج، آب‏پری، پارک جنگلی نور، سی‏سنگان، نمک‏آبرود، کلارآباد، امامزاده عبدالله، لاریجان و خشت‏سر بودند. از هر رویشگاه در هر تکرار، 10 نمونه گیاهی جمع‏آوری شد و صفات مربوط به خصوصیات رویشی، رنگدانه ‏های نورساختی و ترکیبات فیتوشیمیایی برگ هر جمعیت ارزیابی گردید. نتایج نشان داد تمامی صفات در رویشگاه‏های مختلف تفاوت معنی‏دار نشان می دهند به طوری که بیشترین ارتفاع بوته و تعداد برگ در نمونه‏های مربوط به رویشگاه‏های الیمالات، لاویج و خشت‏سر مشاهده شد؛ بیشترین قطر ساقه اصلی و فرعی، وزن تر و خشک بوته، عرض و سطح برگ و قطر دمبرگ در رویشگاه‏های کلارآباد و نمک‏آبرود و سپس خشت‏سر گزارش گردید. بیشترین رنگدانه ‏های نورساختی برگ در رویشگاه‏های غرب مازندران (کلارآباد و نمک‏آبرود) ارزیابی شد؛ بیشترین مقادیر ترکیبات فیتوشیمیایی مربوط به نمونه های رویشگاه لاریجان با بیشترین ارتفاع از سطح دریا (4115 متر) بود. تجزیه خوشه‏ای رویشگاه های مختلف بر اساس صفات اندازه‏گیری شده، جمعیت های مختلف بنفشه معطر را به سه گروه مجزا تقسیم‏بندی کرد. در مجموع می‏توان نتیجه گرفت که تفاوت‏های جغرافیایی، یکی از مهم­ترین پارامترهای مؤثر بر رشد و کیفیت گیاهان زینتی و دارویی است. اغلب صفات مورفولوژیکی، رنگدانه ‏های نورساختی برگ بنفشه و مواد موثره مانند فنل و فلاونوئید کل در جمعیت‏های مورد بررسی دارای تفاوت زیادی بودند، که بخشی از این گوناگونی می تواند مربوط به ویژگی های ژنتیکی و بخشی وابسته به شرایط اقلیمی باشد.

تولید کمپوست، خاکپوش یا کودهای آلی روش های مناسب برای استفاده از بقایای هرس هستند که در کاهش مشکلات زیست محیطی ناشی از تجمع بقایای هرس مؤثر هستند. چوب، دارای اثرهای دگرآسیبی است. باتوجه به اینکه در مورد اثرات دگرآسیبی استفاده از چوب درختان و درختچه های زینتی بر رشد گیاهان، گزارش های محدودی منتشر گردیده است، در آزمایش حاضر، ترکیبات بیوشیمیایی و دگرآسیبی اثر خرده چوب هشت گونه درخت و درختچه زینتی بررسی شد. خرده چوب گل کاغذی (Bougainvillea)، برهان (Albbizia lebbeck)، سپستان (Cordia myxa)، کنوکارپوس (Conocarpus erectus)، ناترک (Dodonea viscosa)، خرزهره (Nerium oleander)، سوبابل (Leucaena leucocephala) و شیشه شور (Callistemon citrinus) به مدت 24 و 48 ساعت در آب خیسانده شد و عصاره آبی تهیه شد. بررسی ترکیبات بیوشیمیایی عصاره ها نشان داد میزان ترکیبات فنلی، شاخص تانن (A280)، فلاونوئیدها و کربوهیدرات های محلول غیرساختمانی و همچنین مواد جامد معلق کل و هدایت الکتریکی در عصاره آبی نمونه های خرده چوب تفاوت معنی داری داشتند ولی pH عصاره آبی نمونه ها تفاوت معنی داری نداشتند. مدت زمان قرارگیری خرده چوب در آب (24 یا 48 ساعت)، میزان هدایت الکتریکی و ترکیبات بیوشیمیایی در عصاره های آبی تغییر کرد. عصاره آبی سوبابل دارای بیشترین شاخص تانن ( A280/ ml67/10) و کربوهیدرات های محلول (mg/g 81/1) بود و بیشترین میزان فنل کل در سوبابل و کنوکارپوس بود (به ترتیب 1/107 و 55/114 mg/g). بیشترین هدایت الکتریکی در عصاره آبی سپستان (ds/m 87/2) و بیشترین مواد جامد معلق کل (06/1%) در شیشه شور بود. بیشترین میزان فلاونوئیدها در گل کاغذی، خرزهره، سوبابل و سپستان بود. اثر عصاره آبی تهیه شده از نمونه های خرده چوب موجب کاهش درصد تنژگی و شاخص تنژگی بذر کاهو و همچنین کاهش رشد طولی ریشه چه و ساقه چه کاهو شد که نشان دهنده وجود اثرات دگرآسیبی ترکیبات بیوشیمیایی موجود در چوب درختان و درختچه های زینتی بود. این نتایج می تواند در انتخاب این گونه ها برای طراحی کاشت فضای سبز در رابطه با اثرات دگرآسیبی بقایای این گیاهان بر چمن و گیاهان زینتی مجاور و یا مدیریت پسماند هرس و تهیه کمپوست یا خاکپوش از چوب درختان و درختچه های زینتی مورداستفاده قرار گیرد.

رز (Rosa hybrida L.) از تیره Rosaceae در میان گل های بریدنی و باغچه ای در جهان دارای اهمیت است. رز با تولید بیش از 744/032/259 شاخه در سال دارای رتبه دوم میزان تولید در ایران است. از مراحل اساسی در زمان داشت، کنترل علف های هرز است. بنابراین پژوهش حاضر برای ارزیابی و مقایسه تأثیر علف کش های پیش کاشت، پس رویشی و روش های فیزیکی در قالب بلوک های کامل تصادفی اجرا شد. قلمه های پانزده سانتی متری رز رقم Ilonaدر آخر فصل پائیز، در شرایط گلخانه ای و در بستر ماسه ای کاشته و ریشه دار شد و اوایل بهار در کرت های آماده شده طرح کاشته شدند. تیمارها شامل کاربرد علف کش های پیش کاشت تری فلورالین (ترفلان 48%EC ) با غلظت 5/1 و 3 لیتر در هکتار، آترازین (گزاپریم 80% WP) با غلظت های 1 و 3 کیلوگرم در هکتار، و علفکش های پس رویشی اگزادیازون (رونستار 12% EC) با غلظت های 5/1 و 5/2 لیتر در هکتار، بنتازون (بازاگران 48% SL) با غلظت های 2 و 3 لیتر در هکتار بود. تیمارهای کنترل فیزیکی شامل خاکپوش پوششی پلاستیک مشکی، خاکپوش خرده چوب و خاکپوش کلش گندم بودند. همچنین تیمار شاهد بدون کنترل علف هرز بود. تجزیه واریانس اثر تیمارهای مختلف نشان دهنده معنی دار شدن تیمار های علف کش و خاکپوش پاشی در مقایسه با تیمار شاهد بود. نتایج نشان داد که تیمارهای خاکپوش های پوششی وزن تر و وزن خشک علف های هرز را در مقایسه با کلیه تیمارها به حداقل رساند. تیمارهای علف کش های شیمیایی پیش رویشی تریفلورالین و آترازین در رز باعث کاهش تعداد علف های هرز ولی ایجاد بیشترین گیاه سوزی در رز به میزان 30% شدند. تیمارهای علف کش های پس رویشی اگزادیازون و بنتازون باعث افزایش ارتفاع گل، گستردگی بوته گل و کاهش تراکم علف های هرز بعد از خاکپوش پاشی شدند. با کاربرد خاکپوش کلش گندم و خرده چوب بیشترین ارتفاع و گستردگی بوته رز و کمترین مقدار وزن خشک، تعداد علف هرز و کمترین گیاه سوزی حاصل شد. لذا در شرایط تراکم علف های هرز رز، استفاده از انواع خاکپوش های پوششی در تلفیق با علف کش ها قابل توصیه می باشد.

این آزمایش با هدف بررسی تاثیر هیومی پتاس در افزایش سطح تحمل به شوری گیاه پوششی فیلا (Phyla nodiflora L.) بر اساس ویژگی های مورفوفیزیولوژیک انجام شد. طرح کرت های خردشده در یک آزمایش گلخانه ای با دو عامل به صورت بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. کرت اصلی شامل شوری کلرید سدیم در 5 سطح مختلف (صفر، 4، 8، 12 و 16 دسی­زیمنس بر متر) بود؛ در حالی که، کرت فرعی شامل سه سطح هیومی پتاس (صفر، 500 و 1000 میلی­گرم) بود. نتایج نشان داد، بدون در نظر گرفتن تیمار کودی، وزن تر شاخساره و کیفیت ظاهری در تیمار شوری 16 دسی زیمنس بر متر در مقایسه با گیاهان شاهد به ترتیب کاهش معنی دار 02/19 و 34/24% نشان دادند. دیگر ویژگی مثبت گیاه فیلا در تنش شوری 16 دسی زیمنس بر متر، وضعیت به نسبت مطلوب رنگدانه های گیاهی بود. افزون بر این، کیفیت ظاهری همبستگی قوی و مثبتی با طول شاخساره، وزن تر و خشک شاخساره و وزن تر ریشه نشان داد. به طور کلی نتایج بیانگر آن بود که فیلا در زمان تنش شوری از ویژگی های رشدی خود کاسته است. بدین ترتیب از کیفیت ظاهری در شوری بالا تا حدودی کاسته شد؛ اما در عوض سبزینگی فیلا در شرایط تنش حفظ شد. بر اساس نتایج وزن تر و خشک شاخساره و ریشه، محتوای نسبی آب (RWC) برگ و کیفیت ظاهری گیاه فیلا تا سطح شوری 8 دسی زیمنس بر متر از وضعیت مطلوبی برخودار بود و نیازی به استفاده از تیمار هیومی­پتاس تا این سطح از تنش وجود ندارد. در سطوح شوری بالا (12 و 16 دسی زیمنس بر متر)، ویژگی های مورفوفیزیولوژیک فیلا کاهش یافت. در نتیجه در سطح شوری بالا برای بهبود وضعیت کلی گیاه، کاربرد هیومی پتاس پیشنهاد می شود. به طوری که، هیومی پتاس 500 میلی گرم بر لیتر سبب افزایش طول شاخساره، تعداد شاخساره جانبی و RWC در سطح شوری 16 دسی زیمنس بر متر شد. افزون بر آن، 1000 میلی گرم بر لیتر هیومی پتاس، سبب بهبود رنگدانه های گیاهی در تیمار شوری 12 دسی زیمنس بر متر گردید.