مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی بابل
سال:1403 | دوره:26 | شماره:1 |تعداد مقالات:70

سابقه و هدف: انفارکتوس حاد میوکارد (AMI) یک بیماری جدی و تهدید کننده حیات است که در اثر انسداد ناگهانی جریان خون در عضله قلب ایجاد می شود. با توجه به نتایج متناقض در مطالعات در بررسی سطوح کمرین (با نقش تقویت کننده التهاب) و امنتین-1 (با خواص ضد التهابی) در بیماران مبتلا به دیابت، این مطالعه با هدف مقایسه سطح امنتین-1 و کمرین در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد (AMI) با و بدون دیابت و ارتباط آن با ضایعات عروقی، HbA1c، فشار خون، CRP و کراتینین سرم انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، در مجموع 80 بیمار مبتلا به انفارکتوس میوکارد با دامنه سنی 79-37 سال به طور تصادفی وارد مطالعه شدند. نمونه ها بر اساس وجود (26 بیمار) یا عدم وجود (54 بیمار) دیابت و تعداد شریان های دارای ضایعه طبقه بندی شدند. سطوح امنتین-1 و کمرین با استفاده از کیت های الایزا اندازه گیری شد و همبستگی بین آدیپوکین ها و سایر پارامترها با استفاده از آنالیز همبستگی پیرسون ارزیابی شد. تجزیه و تحلیل منحنی ROC برای ارزیابی ارزش تشخیصی امنتین-1 و کمرین در تشخیص بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد با و بدون دیابت انجام شد. یافته ها: ویژگی های دموگرافیک بیماران دو گروه شامل سن، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک تفاوت معنی داری نداشت. سطح امنتین-1 بین بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد با و بدون دیابت تفاوت معنی داری نداشت، در حالی که سطح کمرین در بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد با دیابت (0/232±1/212) در مقایسه با بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد بدون دیابت (0/116±0/72) به طور قابل توجهی بالاتر بود (0/01>p). مقادیر AUC برای امنتین-1 و کمرین به ترتیب 0/603 و 0/640 در افتراق بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد با و بدون دیابت بود. تفاوت معنی داری در سطح هر دو هورمون از نظر تعداد شریان های دارای ضایعه وجود نداشت. ارتباط معنی داری بین سطح امنتین-1 و کمرین و HbA1c یافت شد (0/05>p)، در حالی که هیچ ارتباط معنی داری با فشار خون، CRP یا کراتینین سرم یافت نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که کمرین می تواند یک بیومارکر مفید برای شناسایی بیماران مبتلا به انفارکتوس میوکارد با دیابت باشد.

سابقه و هدف: اگرچه احتمال بروز اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه کم است، اما یکی از عوارض این تزریق، نابینایی است. با شیوع پاندمی کووید-19 و ضرورت استفاده از ماسک در بیماران و پزشکان، استفاده از ماسک افزایش یافت. مطالعات گذشته، خطر بالای بروز اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه را در بیمارانی که از ماسک استفاده می کردند، گزارش کرده اند. مطالعه حاضر به منظور بررسی الگوی بروز اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه آواستین (بواسیزوماب) در حین استفاده از ماسک در بیماران انجام شد. مواد و روش­ ها: این مطالعه کوهورت آینده نگر بر روی 3938 بیمار که از فروردین 1400 تا فروردین 1401 در مرکز جراحی چشم تحت تزریق داخل زجاجیه قرار گرفتند، انجام شد. تزریق 1/25 میلی گرم آواستین پس از بی حسی موضعی در اتاق عمل و در شرایط استریل انجام شد. سپس از قطره موضعی آنتی بیوتیک (کلرامفنیکل) استفاده شد. ماسک بیماران در هیچ یک از مراحل ذکر شده برداشته نشد. بیماران یک هفته پس از ترخیص برای ارزیابی از نظر عفونت پیگیری شدند. یافته ها: از مجموع 3938 بیمار وارد شده به مطالعه، 56/6% از بیماران مرد و 43/4% زن بودند. میانگین سنی بیماران مورد مطالعه 10/16±61/39 سال بود. همچنین تفاوت معنی داری بین مردان و زنان مشاهده نشد. بیشترین فراوانی تزریق ادم ماکولا دیابتی (27/8%) و کمترین فراوانی مربوط به گلوکوم نئوواسکولار (0/5%) بود. تنها یک بیمار مبتلا به اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه تشخیص داده شد. همچنین ارتباط معنی داری میان سن و جنس و بروز اندفتالمیت مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که بروز اندوفتالمیت پس از تزریق داخل زجاجیه بسیار کم می باشد و استفاده از ماسک صورت در بیمار، تاثیری در بروز اندوفتالمیت بعد از تزریق ندارد.

سابقه و هدف: جنیستئین ماده ای از گروه ایزوفلاونوئیدهاست که خاصیت ضد سرطانی آن در سرطان های مختلف گزارش شده است. این مطالعه به منظور بررسی اثر جنیستئین بر روی مارکرهای استرس اکسیداتیو در رده سلولی A549 سرطان ریه انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه مداخله ای، غلظت های 20، 40، 60، 80، 100 میکرومولار جنیستئین برای تیمار سلول های سرطانی اپیتلیال ریه A549 مورد استفاده قرار گرفت و سپس بقای سلولی توسط تست MTT بعد از 24 و 48 ساعت مورد سنجش قرار گرفت. بعد انتخاب دوز IC50 و انجام تیمار تست های TAC، TOS و CAT به روش دستی و تست های PRx4، SOD و GPx توسط کیت مورد سنجش قرار گرفت. یافته ها: دوز IC50 جنیستئین برای سلول های A549 40 میکرومولار در 24 ساعت شد. دوز 40 میکرومولار جنیستئین برای میزان TAC در مقایسه با گروه کنترل (به ترتیب 0/01±0/05، 0/01±0/07 میلی مول بر میلی گرم) تفاوت معنی داری ایجاد نکرد، اما باعث افزایش معنی دار TOS (به ترتیب 0/004±0/03، 0/002±0/01 میلی مول بر میلی گرم) و OSI (به ترتیب 0/08±0/57، 0/06±0/18) در مقایسه با گروه کنترل شد (0/05>p). همچنین نتایج ما نشان داد SOD (به ترتیب 0/02±0/95، 0/19±2/56 واحد بر میلی گرم) و CAT (به ترتیب 0/11±0/45، 0/18±1/2 واحد بر میلی گرم) و PRx4 (به ترتیب 1/45±18/35، 3/75±42/83 پیکوگرم بر میلی گرم) در گروه های تیمار شده در مقایسه با گروه کنترل کاهش چشمگیری داشتند (0/05>p). GPx فقط در دوز 60 میکرومولار (به ترتیب 4/36±85/28، 12/36±141/59 واحد بر میلی گرم) نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری داشت (0/05>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که جنیستئین باعث کاهش بقاء و القای استرس اکسیداتیو در سلول های سرطانی A549 می شود.

سابقه و هدف: فناوری های کمک باروری، از جمله لقاح آزمایشگاهی و انتقال جنین، به موفقیت قابل توجهی دست یافته اند که عمدتاً به دلیل تحریک بیش از حد کنترل شده تخمدان است. با این حال، مطالعات کمی در مورد تخمین نشانگرهای مختلف پاسخ تخمدان در ارتباط با رژیم آگونیست GnRH وجود دارد. هدف از مطالعه حاضر ارزیابی کارایی هورمون محرک فولیکول و هورمون آنتی مولرین در تعیین پاسخ تخمدان در بیماران نابارور تحت تحریک کنترل شده تخمدان می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه کوهورت بر روی 90 زن 20 تا 43 ساله با ناباروری اولیه و ثانویه به مدت 3 تا 13 سال، که بین ژوئن 2020 تا ژانویه 2021 به مرکز باروری النجف برای سیکل های ICSI مراجعه کردند، انجام شد. بیماران با سابقه جراحی تخمدان، سندرم تخمدان پلی کیستیک و نارسایی زودرس تخمدان از مطالعه حذف شدند. سطح هورمون محرک فولیکول و هورمون آنتی مولرین در چرخه دوم قاعدگی محاسبه شد و ارتباط بین این شاخص ها و فاکتورهای به دست آمده، مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: هورمون آنتی مولرین ارتباط منفی با سن و ارتباط مثبت با تعداد فولیکول های آنترال، تعداد کل فولیکول ها پس از القا، و تعداد تخمک های بازیابی شده، نشان داد (0/05>p). هورمون محرک فولیکول ارتباط منفی معنی داری با تعداد کل فولیکول ها پس از القاء نشان داد (0/05>p). هورمون آنتی مولرین بهترین حساسیت و ویژگی، ارزش اخباری مثبت (PPV) و ارزش اخباری منفی (NPV) را برای پیش بینی پاسخ تخمدان نشان داد. ویژگی، حساسیت، ارزش اخباری مثبت و ارزش اخباری منفی برای هورمون آنتی مولرین با نقطه برش> 2 ng/mL، به ترتیب درصدهای 84%، 80%، 86% و 57% را نشان داد، در حالی که برای هورمون محرک فولیکول با نقطه برش> 4IU/mL، درصدهای 67%، 68%، 50% و 54% به دست آمد.   نتیجه گیری: یافته های این تحقیق نشان می دهد که در مقایسه با هورمون محرک فولیکول، هورمون آنتی مولرین پیش بینی کننده مناسب تری برای پاسخ تخمدان است.

سابقه و هدف: امروزه سقط درمانی بنابر دلایلی از جمله حفظ سلامتی و زندگی مادر و جنین با معلولیت به صورت قانونی انجام می شود. هدف از این مطالعه بررسی اطلاعات پایه و مشخص کردن دلایل اصلی سقط های قانونی در سقط های درمانی ارجاعی از پزشکی قانونی شهرستان بابل انجام شد تا مبنایی برای طراحی و انجام مطالعات در آینده در خصوص بهبود بهداشت باروری میان زنان در سنین باروری باشد. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی به روش نمونه گیری از نوع سرشماری بر روی 104 مورد سقط درمانی ارجاعی از پزشکی قانونی شهرستان بابل به بیمارستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی بابل طی سال های 99-1396 انجام شد. اطلاعات مربوط به عوامل فردی و اجتماعی و علل مادری و جنینی منجر به سقط درمانی از طریق چک لیست محقق ساخته جمع آوری گردید. سپس داده ها از نظر سن بارداری، نحوه ختم بارداری و علل مادری و جنینی منجر به سقط، بررسی و مقایسه شدند. یافته ها: میانگین سن حاملگی هنگام ختم بارداری با علل جنینی 2/35±16/21 هفته و در علل مادری 3/96±10/33 هفته بود. بین سابقه بیماری زمینه ای، جنسیت هنگام سقط، سن بارداری و علل ختم بارداری مادران از لحاظ آماری ارتباط معنی داری وجود داشت (0/05p<). در علل مادری سقط، بیشترین فراوانی (50%) مربوط به علل قلبی عروقی مادر و در علل جنینی سقط، بیشترین فراوانی (51/08%) مربوط به علل ژنتیکی جنین بوده است. نحوه ختم بارداری 23/1% مادران، میزوپروستول بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تعداد زیادی از موارد سقط های درمانی مربوط به علت جنینی است.

سابقه و هدف: آگاهی از ابعاد هوایی در روند تشخیص و برنامه ریزی درمان بیماران ارتودنسی حائز اهمیت می باشد. لذا این مطالعه با هدف بررسی سفالومتریک ابعاد راه های هوایی در بیماران با روابط ورتیکالی مختلف فکین در مراجعین به کلینیک تخصصی دانشکده دندانپزشکی بابل انجام گردید. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی تعداد 150 گرافی لترال سفالومتری که پیش از درمان ارتودنسی از بیماران 18 تا 25 سال گرفته شده، انجام گردید. بیماران بر اساس زاویه FMA وJarabak index  در سه گروه برابر 50 تایی بر اساس الگوی اسکلتی عمودی تقسیم گردیدند. عرض راه های هوایی فوقانی (UP) و تحتانی (LP) با استفاده از آنالیز مک نامارا به صورت میلی متر اندازه گیری شد. همچنین عرض نازوفارنکس (PNS-UPW)، اوروفارنکس (U-MPW) و هایپوفارنکس (V-LPW) نیز با اندازه گیری به صورت میلی متر ثبت و در سه گروه مقایسه گردید. یافته ها: جمعیت مورد مطالعه شامل 43 نفر مرد و 107 نفر زن با میانگین سن 2/50±20/39 سال بوده است. نتایج ارتباط معنی داری بین ابعاد راه هوایی فوقانی، نازوفارنکس و اوروفارنکس در بین گروه های ورتیکالی نشان داد (به ترتیب 0/001=p و 0/001=p و 0/015=p). تمامی این پارامترها در گروه Hyperdivergent به طور معنی داری کمتر از دو گروه دیگر بود و بین دو گروه Hypodivergent و Normodivergent ارتباط معنی داری یافت نشد. میانگین راه هوایی فوقانی در گروه Normodivergent، 3/05±13/62 بوده است. به علاوه ابعاد راه هوایی تحتانی و هایپوفارنکس اختلاف معنی داری در بین گروه های ورتیکالی نداشتند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بیماران Hyperdivergent راه هوایی فوقانی باریک تری دارند. با این حال ابعاد راه هوایی تحتانی تحت تاثیر فاکتورهای الگوی رشد عمودی نیست.

سابقه و هدف: عواقب رایج جراحی مولر سوم فک پایین، تورم، درد و تریسموس است که همگی ناشی از التهاب بافتی ثانویه به ترومای جراحی است و کیفیت زندگی این بیماران به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار می گیرد. هدف از این مطالعه، مقایسه خمیر Alvogyl و ژل کلرهگزیدین 2/0% جهت ارزیابی اثرات آن ها بر درد پس از عمل جراحی مولر سوم به دلیل خواص ضد میکروبی و ضد التهابی آن ها می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی یک سوکور از فوریه 2022 تا سپتامبر 2022 بر روی 51 بیمار با محدوده سنی 39-18 سال که نیاز به برداشتن دندان آسیاب سوم نهفته فک پایین داشتند و به کلینیک جراحی دهان در دانشکده دندانپزشکی بغداد مراجعه کرده بودند، انجام شد. نمونه ها به سه گروه تقسیم شدند (17 بیمار در هر گروه). در گروه اول، بیماران 0/5 گرم خمیر Alvogyl را پس از جراحی مولر سوم دریافت کردند، در حالی که گروه دوم 1 میلی لیتر ژل کلرهگزیدین 0/2% دریافت کرد و گروه شاهد هیچ دارویی را بعد از جراحی دریافت نکرد. پس از جراحی، درد روزانه در دو نوبت با استفاده از مقیاس رتبه بندی عددی (NRS) در طول هفته اول ارزیابی و مقایسه شد. یافته ها: نتایج مطالعه بر روی 51 بیمار نشان داد که بین سه گروه کاهش آماری معنی داری (0/001=p) وجود داشت، اما به ویژه در روز سوم، گروه Alvogyl نسبت به دو گروه دیگر (1/12±5/41 و 1/11±4/0 و 2/23±2/88) از نظر کاهش درد، برتری قابل توجهی داشت (0/001=p). در هر گروه نیز شدت درد از روز اول تا روز هفتم کاهش معنی داری داشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که پس از جراحی مولر سوم نهفته، خمیر Alvogyl در کاهش درد بهتر از ژل کلرهگزیدین 0/2% عمل می کند.

سابقه و هدف: ماتریکس متالوپروتئینازهای عاجی (MMPs)، باند رزین-عاج و استحکام باند را تحت تاثیر قرار می دهند. از موادی که به عنوان مهار کننده (MMPs) معرفی شده امگا 9 می باشد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر امگا 9 و کلرهگزیدین (CHX) بر دوام استحکام باند در بازه های زمانی متفاوت و تعیین الگوی شکست می باشد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه آزمایشگاهی یک سوم تاجی 45 دندان مولر سوم دائمی با دیسک قطع شدند و به طور تصادفی به 3 گروه بدون پیش درمانی، پیش درمانی با CHX و پیش درمانی با امگا 9 تقسیم گردیدند. پیش درمانی بعد از اچینگ و قبل از قرار دادن Single bond 2 انجام شد. هر گروه به 3 زیرگروه یک روز، 3 و 6 ماه تقسیم شد. یک بلاک کامپوزیتی به ضخامت 4 میلی متر بر روی دندان قرار داده شد و با دستگاه برش نمونه هایی به ابعاد 1×1 میلی متر تهیه گردید و تست استحکام باند میکروکششی بر روی آنها صورت پذیرفت. الگوی شکست با Stereo microscope با بزرگنمایی 40 بررسی شد. یافته ها: در گروه پیش درمانی با CHX و امگا 9 پس از 24ساعت افزایش در استحکام باند معنی دار نبود. پس از 3 ماه استحکام باند در گروه پیش درمانی با CHX (MPa2/64±13/40) به طور معنی داری در مقایسه با گروه کنترل (MPa3/5±10/46) بالاتر بود (0/014=p)، همچنین در گروه پیش درمانی با امگا 9 استحکام باند (MPa2/7±13/16) به طور قابل توجهی در مقایسه با گروه کنترل (MPa3/5±10/46) بیشتر بود (0/028=p). میانگین استحکام باند میکروکششی در گروه های امگا 9 و CHX طی دوره زمانی شش ماهه نسبت به دوره سه ماهه کاهش یافت، اما نسبت به بازه زمانی یک روزه افزایش یافت که معنی دار نبود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که پیش درمانی با امگا 9 سبب افزایش استحکام باند رزین-عاج می شود که این افزایش تا 3 ماه وجود داشت.

سابقه و هدف: سندرم تونل کارپال (CTSCarpal Tunnel Syndrome= ) معمول ترین نوروپاتی گیر افتادگی است که در آن عصب مدیان در ناحیه مچ دست در حالی که از آن عبور می کند، فشرده می شود و تشخیص زود هنگام آن نتیجه کلی را بهبود می بخشد و عوارض را کاهش می دهد. تست الکترودیاگنوستیک متداول ترین روش مورد استفاده برای تشخیص آن است، اما در مورد اینکه کدام آزمایش مفیدتر است، توافق نظر حاصل نشده است. این تحقیق به منظور بررسی حساسیت و ویژگی تفاوت در سرعت هدایت موج F در زیر و بالای تونل کارپال برای تشخیص سندرم تونل کارپال انجام شده است. مواد و روش ها: در این مطالعه مورد شاهدی، 240 بیمار با تشخیص بالینی سندرم تونل کارپال در بررسی هدایت عصبی منفی، سرعت هدایت موج F عصب مدیان با تحریک عصب در دو محل، یکی در وسط کف دست و دیگری در مچ دست (6 سانتی متر از ناحیه تحریک میانی کف دست)، مورد آزمایش قرار گرفت. پس از آن، فاصله از مکان های تحریک کننده تا ناحیه بین مهر های C7 به دست آمد و دو سرعت هدایت حاصل مقایسه شد. یافته ها: تفاوت در سرعت رسانش موج F در سراسر مچ دست در بیماران مبتلا به سندرم تونل کارپال 1/6±4/9 متر بر ثانیه بود در حالی که این تفاوت در افراد سالم 0/1±2 متر بر ثانیه بود، که این تفاوت های آماری معنی دار بود (0/05>p). همچنین، این مطالعه نشان داد که در تفاوت 3 متر بر ثانیه بین تحریک مچ و وسط کف دست، حساسیت برای تشخیص سندرم تونل کارپال 90% و ویژگی آن 100% بود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که سرعت رسانش موج F مدیان در سراسر مچ دست، تکنیک جدیدی برای آزمایش عصب مدیان در سندرم تونل کارپال بوده و دارای حساسیت و ویژگی بالایی است.

سابقه و هدف: برخی از چندشکلی های تک نوکلئوتیدی ژن HOTAIR در انواع سرطان ها نظیر سرطان پستان، تخمدان، کولورکتال و ریه همراهی دارند. محصول ژن HOTAIR یک RNA غیر کد کننده بلند است که در تنظیم بیان ژن و آپوپتوز دخالت دارد و از این رو یک آنکوژن محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی چندشکلی G>T  rs1899663در استعداد ابتلا به سرطان پستان در منطقه شمال غرب ایران انجام گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه موردی-شاهدی خون محیطی 164 بیمار مبتلا به سرطان پستان مراجعه کننده به بیمارستان های تبریز و 172 فرد سالم تهیه شد. بعد از استخراج DNA افراد به روش نمک اشباع و پروتئیناز K، چندشکلی تک نوکلئوتیدی rs1899663 G>T  ژن HOTAIR به روش تترا-آرمز مورد بررسی قرار گرفت. ارتباط این چندشکلی با برخی از ویژگی های بالینی و آسیب شناختی سرطان پستان شامل سن بیمار، نوع تومور، درجه تومور، اندازه تومور، درگیری غدد لنفی و سمت درگیر بررسی شد. یافته ها: فراوانی ژنوتیپ های GG، GT، TT در افراد بیمار به ترتیب 33/4%، 55/6% و 11% و در افراد سالم به ترتیب 51/7%، 42/3% و 6% بود. ژنوتیپ های GG (0/001=p) و GT (0/029=p) همراهی معنی داری را با سرطان پستان نشان دادند. این چندشکلی با هیچ کدام از ویژگی های کلینیکوپاتولوژیکی سرطان پستان در این جمعیت همراهی ندارد. نتیجه گیری: داده های ما نشان می دهد که بیماران با ژنوتیپ های GT و GG چندشکلی G>T rs1899663 ژن HOTAIR بیشتر مستعد ابتلا به سرطان پستان هستند در حالی که افراد با ژنوتیپ های TT حساسیت پایین تری به گسترش سرطان پستان دارند. نتایج حاصل از آنالیزهای in silico نیز نشان می دهد این چندشکلی های تک نوکلئوتیدی می توانند ریسک ابتلا به سرطان پستان را افزایش دهند.

سابقه و هدف: دیابت یک بیماری متابولیک مزمن و مشکل سلامت جهانی است که با شناسایی یکسری بیومارکرها می توان از سیر پیشرفت عوارض این بیماری جلوگیری کرد. از آنجا که شمارش گلبول های سفید، پروتئین واکنشی C (CRP) و میزان رسوب گلبول های قرمز (ESR) مارکرهای ارزان و در دسترسی جهت بررسی التهاب می باشند، لذا هدف از این مطالعه مقایسه‎ میزان گلبول ‎های‎ سفید وCRP  و ESR‏ در‎ ‎بیماران‎ ‎دیابتی با افراد سالم ‎می باشد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مقطعی، 376 فرد سالم و 72 فرد دیابتی که در ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم ﻃﺮح KERCADRS ﺑﺮرﺳﯽ ریﺴﮏ ﻓﺎﮐﺘﻮرﻫﺎی ﻗﻠﺒﯽ و ﻋﺮوﻗﯽ در ﺷﻬﺮ ﮐﺮﻣﺎن بودند، بررسی گردیدند. اﻃﻼﻋﺎت جمع آوری شده ﺷﺎﻣﻞ ﺳﻦ، ﺟﻨﺲ، وزن، ﻗﺪ، دور ﮐﻤﺮ، BMI، ﻃﻮل ﻣﺪت اﺑﺘﻼ ﺑﻪ دیﺎﺑﺖ، ﻣﯿﺰان ﻓﺸﺎر ﺧﻮن، FBS، HbA1c، TG، total Cholesterol، LDL، HDL، CRP، ESR، WBC و Creatinine ﺑﻮد که پس از جمع آوری با افراد سالم، فاقد بیماری زمینه ای، مقایسه گردید. یافته ها: نشانگرهای التهابی ESR و CRP و گلبول سفید در افراد دیابتیک به صورت معنی داری بالاتر از افراد سالم می باشد. میانگین سنی افراد دیابتی 10/03±57/56 سال بود. در آنالیز رگرسیون با تعدیل برای فشار خون، سن و BMI نیز، تعداد گلبول های سفید 1/1=OR، تعداد لنفوسیت ها 1/22=OR، تعداد نوتروفیل ها 1/07=OR، CRP 1/03=OR و ESR 1/08=OR، ارتباط آماری معنی داری با دیابت نشان داد (0/05>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان دهنده وضعیت التهابی مزمن در بیماران دیابتی در مقایسه با افراد سالم می باشد که لزوم اقدامات موثر در کنترل و درمان بیماری را نشان می دهد.

سابقه و هدف: آنسینکتومی جزئی مستلزم برداشتن قسمت پایینی زائده آنسینیت است. در مقایسه با آنسینکتومی سوئینگ-دور، آنسینکتومی جزئی به مدت زمان کمتری برای جراحی نیاز دارد، خونریزی مخاطی کمتری دارد و آسیب بافتی کمتری دارد. هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی تکنیک آنسینکتومی سوئینگ-دور با آنسینکتومی جزئی در آنتروستومی گوش میانی می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 28 نفر از بیمارانی که از بیماری های موضعی سینوس ماگزیلاری و انسداد استخوانی بدون پاسخ به درمان های معمول پزشکی شکایت داشتند و برای جراحی آندوسکوپی سینوس فانکشنال مراجعه کردند، انجام شد. 15 بیمار تحت آنسینکتومی کامل با MMA قرار گرفتند. این کار با پایین آوردن دو سوم پایینی قسمت عمودی آنسینیت با بک بایتر انجام شد در حالی که قسمت افقی با شکاف زیر مخاطی برداشته شد. در 13 بیمار باقیمانده، آنسینکتومی جزئی با برداشتن تنها قسمت عمودی تحتانی آنسینیت با استفاده از بک بایتر انجام شد و قسمت افقی با شکاف زیر مخاطی برداشته شد و نتایج درمان در دو گروه مقایسه شد. یافته ها: در مجموع 28 بیمار وارد این مطالعه شدند. 11 نفر مرد و 17 نفر زن بودند که محدوده سنی آنها بین 11 تا 50 سال با میانگین سنی 7/14±25/58 بود. در پیگیری های بعد از عمل، مشخص شد که روش آنسینکتومی جزئی در مقایسه با آنسینکتومی سوئینگ-دور به زمان کوتاه تر جراحی، بهبودی سریع تر و احتمال عوارض کمتر می انجامد. این تفاوت از نظر آماری معنی دار بود (0/05>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تکنیک آنسینکتومی جزئی می تواند در مواردی که بیماری سینوس فک بالا وجود دارد، مفید باشد. همچنین در مقایسه با آنسینکتومی سوئینگ-دور، زمان کوتاه تر جراحی، بهبودی سریع تر و احتمال عوارض کمتری را فراهم می کند.

سابقه و هدف: تمایز استئوبلاست ها فرآیند مهم و حیاتی است که باعث پایداری و هومئوستازی استخوان می شود. زینگرون (ZG) 4-(4-hydroxy-3-methoxyphenyl)-2-butanone   که از گیاه زنجبیل جدا می شود در بسیاری از فرآیندهای بیولوژیکی و درمان بیماری ها نقش دارد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر زینگرون بر سلول های بنیادی مشتق از بند ناف انسانی (hUC-MSCs) و تمایز آن ها به استئوبلاست ها می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی تاثیر زینگرون بر روی 106×2 سلول بنیادی مزانشیمی مشتق از بند ناف در 4 گروه بررسی گردید. 1 گروه کنترل و 3 گروه تیمار با غلظت های 50، 100 و 200 میکرومولار مطالعه گردیدند. تاثیر زینگرون بر بقای سلول های hUC-MSCs با روش MTT بعد از 24، 48 و 72 ساعت بررسی گردید. بیان ژن های miR-590 و Smad7 و مارکرهای تمایزی مانند (OSX) Osterix و runt-related transcription factor 2 (RUNX2) به وسیله آزمایش (qRT-PCR) واکنش زنجیره ای پلیمراز کیفی بررسی شد. به وسیله واکنش آلکالین فسفاتاز (ALP) میزان بیان این آنزیم بررسی گردید. یافته ها: زینگرون به صورت معنی داری اثر تکثیری بر سلول های hUC-MSCs به خصوص درغلظت 200 میکرومولار داشت. زینگرون بر تمایز استئوبلاست ها اثر معنی داری داشته و بر بیان مارکرهای اختصاصی مانند ALP (0/05>p در 200 میکرومولار)، RUNX2 (0/001>p در 200 میکرومولار) و OSX (0/001>p) تاثیر مثبت نشان داد. تحت تاثیر غلظت های مختلف زینگرون miR-590 (0/05>p در 200 میکرومولار) افزایش بیان پیدا کرده در مقابل Smad7 کاهش بیان را نشان داد (0/001>p). در واقع miR-590 باعث سرکوب Smad7 شده و به تمایز سلول های استئوبلاست کمک می کند. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که زینگرون با افزایش بیان مارکرهای اختصاصی استئوبلاست ها (OSX، RUNX2 و ALP) باعث تمایز سلول های استئوبلاست می گردد. به علاوه افزایش بیان miR-590 باعث سرکوب Smad7 شده و به تمایز سلول های استئوبلاست کمک می کند.

سابقه و هدف: اپلاینس های ارتودنسی معمولاً با توجه به طول درمان طولانی، مدت زمان زیادی در تماس با مخاط دهان هستند و به دنبال تماس مداوم و اصطحکاک ایجاد شده، با مشکلاتی همراه هستند. این مطالعه با هدف بررسی سلول های اپیتلیال مخاط بیماران با اپلاینس ارتودنسی ثابت، انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، اسمیر از سه منطقه مجزا 150 نفر از بیماران مراجعه کننده به کلینیک دندانپزشکی دانشگاه مازندران جمع آوری شد: منطقه A (لام A): مخاط دهان در معرض اصطکاک ناشی از براکت‎های ارتودنسی، منطقه B (لام B): مخاط دهان در معرض اصطکاک با لوله بر روی نوار ارتودنسی و منطقه C(لام C): مخاط دهان بدون اصطکاک، در واقع ناحیه پایین حفره دهان (ناحیه کنترل). جهت آنالیز هیستومورفومتری هر لام با رنگ آمیزی پاپانیکولائو با استفاده از میکروسکوپ نوری مورد ارزیابی قرار گرفت و ناحیه هسته ای (NA)، سیتوپلاسمی (CA) و نسبت ناحیه هسته ای به سیتوپلاسمی (NA/CA) بر حسب میکرومتر مربع ثبت گردید. یافته ها: میانگین NA برابر 22/11±65/66 و میانگین CA برابر با 1846/53±717/37 و میانگین NA/CA برابر 0/010±0/037 میکرومتر مربع بود. اختلاف NA و CA بین لام ها معنی دار بود (0/001>p) (لام A

سابقه و هدف: اگزوتروپیای گهگاهی شایع ترین نوع انحراف به سمت خارج چشم در کودکی می باشد. ارتباط عیب انکساری نزدیک بینی با انحراف اگزوتروپیای گهگاهی در مطالعات محدودی نشان داده شده است. این مطالعه با هدف بررسی همراهی انواع عیوب انکساری و سیر تغییرات آن در بیماران اگزوتروپیای گهگاهی انجام شد. مواد و روش ­ها: این مطالعه گذشته نگر بر روی 130 بیمار اگزوتروپیای گهگاهی کمتر از 16 سال مراجعه کننده به بیمارستان تخصصی چشم پزشکی خاتم الانبیاء مشهد انجام شد. بررسی پرونده بیماران دارای فالوآپ از لحاظ سن، جنس، زاویه انحراف در دور و نزدیک با استفاده از کاور تست، نوع و میزان عیوب انکساری در مراجعه اولیه و مراجعات بعدی با استفاده از قطره سیکلوپژیک، انواع درمان های انجام شده و غالب بودن چشم بیماران ثبت گردید. تغییرات عیوب انکساری طی مراجعات مختلف در بیماران مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. یافته ها: میانگین سنی بیماران 4/08±5/64 سال بود که 77 نفر (59/2%) آن ها دختر بودند. میانگین زاویه انحراف دور بیماران 12/13±30/79 پریزم دیوپتر و میانگین زاویه انحراف نزدیک آن ها 17/85±24/27 پریزم دیوپتر بود. بیشترین درمان انجام شده برای بیماران بستن چشم بود (57/4%). در مراجعه اولیه تعداد 77 بیمار (54%) دوربین بودند. در چشم مغلوب تغییرات عیوب انکساری به سمت کاهش اسفریکال رفرکشن معنی دار بود (0/002p=). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که اکثر بیماران، عیب انکساری از نوع دوربینی داشتند و سیر تغییرات به سمت کاهش اسفریکال اکی والان (شیفت به سمت نزدیک بینی) بود.

سابقه و هدف: درمان استاندارد در مبتلایان به انفارکتوس حاد میوکارد، برقراری مجدد جریان خون در عروق بسته می باشد که از طریق آنژیوپلاستی و ترومبولیتیک تراپی امکان پذیر می باشد. اما حتی در کشورهای پیشرفته نیز هنوز بخشی از بیماران به دلیل مشکلات دسترسی به مراکز دارای قابلیت انجام آنژیوپلاستی اولیه و آماده نبودن بخش آنژیوگرافی، درمان مداخله ای کرونر نمی شوند که می تواند به عواقب نامطلوب همراه شود. لذا این مطالعه به منظور مقایسه نتایج درمانی آنژیوپلاستی اولیه و درمان با ترومبولیتیک انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 291 بیمار دچار انفارکتوس میوکارد با صعود قطعه ST (ST Elevation Myocardial Infarction= STEMI) مراجعه کننده به مراکز درمانی تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی بابل انجام شد. بیماران تحت درمان Percutaneous Coronary Intervention (PCI) اولیه (213 نفر) و یا درمان ترومبولیتیک (78 نفر) از نظر اطلاعات دموگرافیک و بالینی بدو مراجعه، میزان مرگ و میر، حوادث قلبی عروقی عمده، نیاز به PCI مجدد، نیاز به بستری مجدد بررسی و با هم مقایسه شدند. یافته ها: میانگین سنی بیماران 11/90±60/55 سال بود و 72% بیماران مرد بودند. PCI مجدد بر روی همان رگ در گروه Primary Percutaneous Coronary Intervention (PPCI)، 11% (6 مورد) و در گروه ترومبولیتیک تراپی، 23% (7 مورد) بوده است. بستری مجدد به علت درد قفسه سینه و تنگی نفس در گروه PPCI، 30% (59 نفر) و در گروه ترومبولیتیک تراپی، 39% (38 نفر) بوده است. شانس مرگ و میر در بیماران با درمان ترومبولیتیک نسبت به PCI، 1/38 برابر بود (0/56=p، 1/38=OR) که معنی دار نبود. همچنین با افزایش EF به طور معنی داری شانس مرگ و میر کاهش یافت (0/001=p، 14/64=OR). Ejection Fraction (EF) و Functional Class (FC) بین دو گروه از لحاظ آماری اختلاف معنی داری نداشت. میانگین فاصله زمانی شروع درد تا مراجعه به بیمارستان و دریافت ترومبولیتیک به ترتیب 147±276 و 5±33 دقیقه و در گروه PCI به ترتیب 169±323 و 6±37 دقیقه بود. شانس سکته قلبی (MI) مجدد در بیماران با درمان ترومبولیتیک نسبت به PPCI، 1/53 برابر بود (0/54=p، 1/53=OR) که معنی دار نبود. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه در هر دو گروه در صورتی که بیمار در زمان کوتاهی از شروع درد به بیمارستان مراجعه نموده باشد، نتایج درمانی بهتر بوده است. میزان MI مجدد و MI روی همان رگ در دو گروه تفاوت نداشت.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات مهم بیماران بستری و ارتوپدی، اختلالات خواب و کیفیت نامناسب آن می باشد. با توجه به آمار بالای عمل های ارتوپدی و تروما در ایران و خلا مطالعاتی در این زمینه، مطالعه حاضر با هدف مقایسه تأثیر دو روش تنفس عمیق با و بدون اسانس رزماری بر کیفیت خواب بیماران جراحی ارتوپدی اندام فوقانی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی، بر روی 102 بیمار کاندید جراحی ارتوپدی در سه گروه 34 نفری انجام شد. کیفیت خواب با پرسشنامه پیترزبرگ، شب قبل از جراحی تا 7 روز بعد از عمل بررسی شد. نمره 5 و یا بیشتر به معنی نامناسب بودن کیفیت خواب و کمتر از 5 به معنی خواب مناسب است. گروه تنفس عمیق با رزماری از گردنبند حاوی پنبه آغشته به اسانس رزماری استفاده نمودند، به طوری که تنفس عمیق دو بار در روز و هر بار 12 مرتبه و تا 7 روز تکرار شد. گروه تنفس عمیق بدون رزماری از گردنبند حاوی نرمال سالین و کنترل گردنبند دارای پنبه بدون رزماری و نرمال سالین استفاده نمودند. سپس نتایج در گروه ها بررسی و مقایسه شد. یافته ها: ویژگی های جمعیت شناختی سه گروه مشابه بود. در گروه تنفس عمیق با رزماری 97/1%، تنفس عمیق بدون رزماری 58/8% و گروه کنترل 23/5% تا 7 روز بعد جراحی کیفیت خواب مناسب داشتند. میانگین نمره خواب 2 روز بعد از عمل به ترتیب در گروه رزماری با تنفس عمیق برابر 0/58±11/24 و تنفس عمیق بدون رزماری برابر 4/58±8/78 و گروه کنترل برابر 0/58±9/43 بود (0/016p=). کیفیت خواب در گروه تنفس عمیق با رزماری در مقایسه با بدون رزماری و کنترل، بهتر و معنی دار بود (0/027p=). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که تنفس عمیق با رزماری موجب بهبود کیفیت خواب بیماران تحت جراحی ارتوپدی اندام فوقانی می شود. بنابراین می توان از این روش طب مکمل برای بهبود خواب بیماران جراحی ارتوپدی اندام فوقانی استفاده کرد.

سابقه و هدف: در بیماران مبتلا به سرطان پستان، تجویز دوز اضافه رادیوتراپی به بستر تومور بعد از درمان تمام پستان با کاهش عود موضعی همراه است. منبع الکترون عمدتاً به دلیل توزیع دوز مناسب و عدم پرتوگیری پوست استفاده می شود. هر چند که دسترسی به الکترون در تمامی مراکز امکان پذیر نمی باشد. لذا ادامه درمان با استفاده فیلدهای کوچک تر فوتون ممکن است یک گزینه منطقی باشد. هدف از این مطالعه بررسی و مقایسه پیامد درمان و عوارض پوستی در تشدید دوز رادیوتراپی بستر تومور با استفاده از فوتون یا الکترون در مبتلایان به سرطان پستان بعد از جراحی حفظ پستان می باشد. مواد و روش ها: در این کوهورت گذشته نگر، 280 بیمار مبتلا به سرطان پستان غیر متاستاتیک که تحت جراحی حفظ پستان و رادیوتراپی ادجوانت قرار گرفته بودند، به صورت در دسترس به مطالعه وارد شدند. بیماران بعد از رادیوتراپی تمام پستان با رژیم کانونشنال (50 گری در 25 جلسه)، تحت تشدید دوز به بستر تومور با الکترون یا فوتون (با دوز 10 گری طی 5 جلسه) قرار گرفتند (الکترون: 145 نفر، فوتون: 135 نفر). مقادیر بقا، نتایج زیبایی (معیار هاروارد هریس) و سمیت پوستی (ویرایش 5 معیارهای سمیت عمومی و عوارض جانبی) با پیگیری بیماران بین دو گروه مقایسه شد. یافته ها: بقای بدون عود در همان پستان در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت ( بقای بدون عود در بوست فوتون 95% ( با فاصله اطمینان 95% بین 9% تا 97%) و بوست الکترون 93% (با فاصله اطمینان 95% بین 79% تا %97) (0/69=p). درماتیت ناشی از رادیوتراپی و سمیت زیرجلدی در اتمام درمان بین دو گروه درمانی اختلافی نداشت. با این حال، یک ماه پس از اتمام درمان موارد درماتیت شدید ناشی از رادیوتراپی در گروه درمانی فوتون بیشتر بود (%88 در مقابل 65/5%، 0/007=p). اگرچه سمیت زیرجلدی 2 ماه بعد از اتمام درمان در گروه بوست الکترون به طور معنی داری بیشتر بود (0% در مقابل 7/5%، 0/05>p). درد خفیف همان پستان 6 ماه بعد از اتمام درمان در گروه درمانی فوتون بیشتر بود (0% در مقابل 8/9%، 0/001>p). نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، استفاده از منبع الکترون و یا فوتون جهت تشدید دوز بستر تومور به دنبال رادیوتراپی تمام پستان در بیماران مبتلا به سرطان پستان تحت جراحی حفظ پستان با نتایج درمانی مشابه از نظر عود در همان پستان همراهی دارد. البته پروفایل سمیت به خصوص سمیت پوستی در بین دو رویکرد متفاوت می باشد.

سابقه و هدف: دیابت نوع 1 و بیماری های مرتبط با آن از مسائل مهم بهداشتی محسوب می شوند. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر کنترل قند خون بر پروفایل لیپیدی بیماران بستری مبتلا به دیابت نوع 1 و تشخیص زودهنگام دیس لیپیدمی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در بخش اطفال شهر پزشکی الامامین الکاظمین از مارس 2018 تا ژوئیه 2019 انجام شد. اطلاعات مربوط به جنسیت و سن بیمار، سن تشخیص و مدت زمان دیابت، انسولین درمانی: 2 تا 3 بار در روز، چک کردن معمول قند خون (روزانه) با استفاده از پرسشنامه جمع آوری شد. با استفاده از معیارهای انجمن دیابت آمریکا، بیماران به گروه های کنترل قند خون عالی و ضعیف تقسیم بندی شدند و ناهنجاری های پروفایل لیپیدی مقایسه شدند. یافته ها: از مجموع 128 نفر حاضر در این مطالعه، 86 نفر (67%) دارای کنترل ضعیف هستند. افزایش سن بیماران مرتبط با کنترل ضعیف قند خون بود، به طوری که در سنین 13 تا 18 سال، 47 مورد (54/7%) کنترل ضعیفی داشتند. همچنین طول مدت دیابت مربوط به کنترل ضعیف را افزایش داد. افزایش سطح تری گلیسیرید در 76 نفر (88/4%)، کلسترول در 52 نفر (60/5%) و لیپوپروتئین با چگالی کم در 12 نفر (14%) از بیمارانی که کنترل ضعیفی دارند، مشهود بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که افزایش سن و طول مدت بیماری و سطح بالای تری گلیسیرید، کلسترول و لیپوپروتئین کم چگالی پیش بینی کننده کنترل ضعیف گلیسمی در کودکان مبتلا به دیابت نوع 1 می باشد.

سابقه و هدف: مطالعات متعدد نشان می دهد که درن های پروفیلاکتیک در کوله سیستکتومی لاپاروسکوپی ساده، غیر ضروری و حتی مضر هستند. با توجه به اینکه تخلیه بستر کیسه صفرا به دنبال کوله سیستکتومی لاپاروسکوپی می تواند بدون عارضه باشد، هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی درناژ پروفیلاکتیک در بیماران تحت کوله سیستکتومی لاپاروسکوپی با کارایی درن زیر کبدی می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه آینده نگر در شهر پزشکی الامامین الکاظمین از اول ژانویه 2019 تا پایان دسامبر 2020 انجام شد. در طول دوره تحقیق، 61 بیمار بزرگسال تحت کوله سیستکتومی لاپاراسکوپی پس از اخذ رضایت کتبی، وارد مطالعه شدند. 31 نفر از آنها درن زیر کبدی داشتند و 30 بیمار بدون درن بودند. میزان درد و عوارض در دو گروه مقایسه شد. یافته ها: در گروهی که درن داشتند، میانگین مقیاس درد 0/9±5/16 درجه، بستری پس از عمل در بیمارستان به مدت 0/6±2/1 روز بود. توده زیر کبدی 4/8±29/4 میلی لیتر داشتند و 19/4% دچار عوارض شدند. در حالی که افراد بدون درن، میانگین نمره درد 1/1±2/3، 0/61±0/633 روز بستری، توده زیر کبدی 4/08±20/6 میلی لیتر و 33/3% عوارض داشتند. بین مقیاس درد بعد از عمل و درن رابطه مثبت و مستقیم وجود داشت (0/05>p). علاوه بر این، توده زیر کبدی گروه اول به طور قابل توجهی با توده زیر کبدی گروه دوم تفاوت معنی داری داشت (0/05>p). اما، هیچ ارتباط آماری معنی داری بین سن و درن یافت نشد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، قرار دادن لوله درناژ معمول در حین کوله سیستکتومی لاپاراسکوپی باعث افزایش ناراحتی بعد از عمل، طولانی شدن مدت بستری در بیمارستان و توده زیر کبدی بدون کاهش عوارض ناشی از عمل می شود.

سابقه و هدف: یک سوم موارد نارسایی قلبی دچار اختلالات هدایتی مانند بلوک شاخه چپ (Left Bundle Branch Block=LBBB) هستند که منجر به بروز نقایص مکانیکی و ناهماهنگی بطنی در آن ها می شود. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین درجه LBBB و سایر پارامترهای الکتروکاردیوگرافی و همچنین شدت اختلال عملکرد سیستولیک بطنی و نارسایی دریچه میترال (MR =Mitral Regurgitation) انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 40 بیمار (20 زن/ 20 مرد) مبتلا به LBBB غیر ایسکمیک به روش نمونه گیری مستمر از بیماران بیمارستان فاطمه زهرا ساری در سال 1398 انتخاب شدند. متغیرهای الکتروکاردیوگرافی (شامل مدت زمان QRS، ولتاژ R لیدهای اندامی، ولتاژ S در لیدهای پره کوردیال، شاخص کرنل، اندیس سوکولو-لیون، انحراف محور QRS و ناچ QRS در لیدهای جانبی)، اکوکاردیوگرافی (شامل Left Ventricular Ejection Fraction (LVEF) و درجه MR) و داپلر بافتی در بیماران منتخب مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: میانگین سنی بیماران 13/5±64 سال بود. 77/5% LVEF کمتر از 35%، 57/5% نا هماهنگی داخل بطنی> 60 و 60% نا هماهنگی بین بطنی> 40 داشتند. بین میزان LVEF (0/464-=r، 0/003=p) و شدت MR (0/332=r، 0/037=p) با شدت نا همزمانی درون بطنی همبستگی معنی دار وجود داشت. علاوه بر این، میزان تاخیر سپتوم به دیواره لترال در بیماران دارای LVEF کمتر از 35% به طور قابل توجهی با درجه نا هماهنگی درون بطنی مرتبط بود (0/6712=r، 0/000=p). در بین پارامترهای ECG در بیماران با  LVEFکمتر از 35%، تنها بین حداکثر دامنه R و درجه ناهمزمانی بین بطنی رابطه معنی داری وجود داشت (0/438=r، 0/014=p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که LVEF و MR با درجه ناهمزمانی بطنی همبستگی دارند و می توانند به عنوان نشانگرهای ارزشمند برای LBBB معرفی شوند. تاخیر سپتوم به دیواره لترال و سپتوم به دیواره خلفی نیز ارتباط معنی دار داشت.

سابقه و هدف: درمان مجدد غیر جراحی اولین گزینه درمانی بیماری های پری اپیکال مداوم و شکست درمان های مرسوم می باشد. با توجه به ضرورت حذف مناسب گوتاپرکا و سیلرهای بیوسرامیک پر کننده کانال ریشه در موفقیت درمان مجدد، هدف از این مطالعه مقایسه دو تکنیک مبتنی بر اولتراسونیک (X Ultra) و فایل M3 Max  می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه آزمایشگاهی بر روی 36 دندان پرمولر انسانی کشیده شده متناسب با معیارهای ورود (پرمولرهای تک ریشه و تک کانال و مشابه از نظر قطر ریشه، کانال بیضی شکل، فاقد انشعاب و پیچیدگی آناتومیک) انجام شد. جهت بررسی کانال های ریشه و همسان سازی قطر آن ها رادیوگرافی دو بعدی تهیه و سپس با هدف یکسان سازی نمونه ها، تاج دندان ها با دیسک الماسی دو طرفه با سرعت کم برش داده شدند. کانال ها با فایل های روتاری M3 آماده سازی و با تکنیک single cone توسط گوتاپرکا و سیلر بیوسرامیک آبچوره شدند. پس از قرار گرفتن دندان ها به مدت یک هفته در انکوباتور، درمان مجدد ریشه با استفاده از فایل های M3 انجام شد. نمونه ها به صورت تصادفی بر اساس روش فعال سازی مایع شستشو دهنده در سه گروه 12 تایی شامل گروه کنترل (سوزن side-vented به عنوان مبنای مقایسه)، گروه شستشو با دستگاه اولتراسونیک و گروه فعال سازی با M3 Max قرار گرفتند. در ادامه دندان ها به دو نیمه مزیال و دیستال تقسیم و توسط استریومیکروسکوپ و در محیط نرم افزار Image J مساحت نواحی حاوی مواد باقیمانده به مساحت کل ریشه در مقاطع اپیکال، میانی و کرونال مورد بررسی واقع شدند. یافته ها: نتایج نشان داد در هر سه مقطع بررسی شده درصد مواد باقیمانده در گروه کنترل (10/73±29/83% در مقطع اپیکال، 11/13±19/19% در مقطع میانی و 3/51±6/94% در مقطع کرونال) به طور معنی داری نسبت به گروه Ultra X و M3 Max بیشتر می باشد (0/001>p). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه استفاده از تکنیک های اولتراسونیک و M3 Max می تواند به میزان قابل توجهی باعث حذف مواد باقیمانده پر کننده کانال ریشه شده و موفقیت درمان مجدد ریشه را به همراه داشته باشد.

سابقه و هدف: کینوم به مجموعه کامل پروتئین کینازهایی که در ژنوم کد گذاری شده اند، گفته می شود. رایج ترین نوع تغییرات پس از ترجمه مربوط به فسفریلاسیون است، به طوری که بیش از دو سوم کل پروتئین های کد شده انسانی توسط پروتئین کینازها فسفریله شده اند. فسفریلاسیون به عنوان یک عامل تنظیمی مهم در فعالیت پروتئین ها انعطاف پذیری اپی ژنوم را تا حد زیادی گسترش می دهد. بنابراین، پروتئین کینازها با مشارکت در مسیرهای داخل سلولی غالباً باعث افزایش تکثیر، بقا و مهاجرت سلولی می شوند و زمانی که بیش از حد بیان یا فعال شوند با سرطان زایی مرتبط هستند. هدف اصلی این مطالعه، بررسی نقش آنزیم های کیناز در ایجاد سرطان و بررسی پتانسیل آن ها به عنوان دارو در درمان انواع سرطان است. مواد و روش ها: در این مطالعه مروری با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی Scopus، PubMed، Web of Science و ScinceDirect، مقالات منتشر شده طی سال های 2010 تا 2022 با استفاده از واژه های کلیدی "سرطان، کینوم انسانی، کیناز و مهار کننده کیناز" انتخاب و بررسی گردید. یافته ها: تعداد 64 مقاله با توجه به موضوع تحقیق انتخاب شد و 11 مقاله به دلیل عدم ارتباط بین کلید واژه های اصلی از مطالعه خارج شده اند. در این مطالعه نقش کینازها در تکثیر سلولی و سرطان های انسانی بررسی شده است و از مهارکننده های کیناز در ترکیب با سایر درمان های رایج مثل شیمی درمانی یا پرتو درمانی به عنوان یک رویکرد جدید و امیدوار کننده در درمان سرطان می توان نام برد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، کینازها یکی از مهم ترین اجزای رشد و تکثیر سلول شناخته می شوند، به طوری که با فعالیت بیش از حد در پروسه سرطان نقش مهمی بازی می کنند. این مطالعه نشان می دهد که کنترل و مهار خانواده کیناز جهت غلبه بر رشد سلول سرطانی دارای مزایای مناسبی است.

سابقه و هدف: سزارین های قبلی به عنوان متداول ترین علت افزایش سزارین در بسیاری از نقاط جهان می باشد، در صورتی که همیشه ضرورت ندارد. با توجه به آمار بالای سزارین در ایران و به خصوص میزان بالای سزارین تکراری و ایجاد انگیزه برای زایمان طبیعی بعد از سزارین، این مطالعه به منظور بررسی پیامدهای مادری و نوزادی زایمان طبیعی بعد از یک بار سزارین انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 104 مادر باردار با یک بار سزارین قبلی و برش عرضی روی سگمان تحتانی در بیمارستان آیت اله روحانی بابل در دو گروه انجام شد. 50 نفر در گروه اول که تحت عمل سزارین تکراری اورژانس قرار گرفتند و 54 نفر گروه دوم جهت زایمان طبیعی بعد از سزارین (VBACVaginal Birth After Cesarean=) رضایت دادند. مشخصات دموگرافیک و عوارض مادری و نوزادی بین دو گروه بررسی و مقایسه شد. یافته ها: در این مطالعه دو گروه از نظر مشخصات دموگرافیک تفاوت معنی داری نداشتند. میزان مرگ و میر نوزادان در گروه اول 6 مورد (%12) و در گروه دوم 2 مورد (3/7%) گزارش شد. همچنین 3 نوزاد (6%) در گروه سزارین تکراری و 9 نوزاد (16/7%) در گروه زایمان طبیعی بعد از سزارین در بخش مراقبت ویژه نوزادان بستری شدند. آپگار دقیقه 5 نیز در نوزادان گروه زایمان طبیعی بعد از سزارین به طور معنی داری بیشتر بود (0/04=p). مدت زمان بستری مادر نیز در گروه سزارین تکراری و زایمان طبیعی، به ترتیب برابر 5/53±3/98 و 0/31±2/11 روز بوده است (0/02=p). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، عوارض مادری و نوزادی در زایمان طبیعی بعد از سزارین افزایش نداشت و در صورت تمایل مادر می توان زایمان طبیعی را بعد از یک بار سزارین انجام داد.

سابقه و هدف: مراقبت خانواده محور یک استاندارد مراقبتی جدید است که به والدین اجازه می دهد تا در مراقبت های بهداشتی نوزاد خود مشارکت داشته باشند. با توجه به اینکه والدین نقش مهمی را در مراقبت از نوزاد در بیمارستان و همچنین در خانه پس از ترخیص ایفا می کنند، مراقبت خانواده محور همواره مورد تاکید است. لذا هدف از این مطالعه بررسی دیدگاه والدین نوزادان بستری در بخش های مراقبت ویژه نوزادان در رابطه با اجرای مراقبت خانواده محور در بخش می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 100 نفر از مادران و پدران نوزادان بستری در بخش مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان های منتخب دانشگاه های علوم پزشکی شهید بهشتی تهران انجام شد. پژوهشگر پس از اخذ رضایت آگاهانه با توضیح پیرامون اهداف پژوهش و همچنین مراقبت خانواده محور به صورت گروهی و انفرادی، پرسشنامه ها را در یک بازه زمانی سه ماهه تکمیل نمود. اطلاعات دموگرافیک والدین و نوزاد و پرسشنامه پژوهشگر ساخته بررسی دیدگاه والدین در حیطه های مختلف درباره اجرای مراقبت خانواده محور در بخش مراقبت ویژه نوزادان جمع آوری و بررسی شد. یافته ها: میانگین نمره پرسشنامه های مربوظ به مادران نوزادان برابر با 19/8±172/7 و میانگین نمره پرسشنامه های مربوط به پدران برابر با 30/9±152/5 تعیین شد. در حیطه آموزش و اطلاع رسانی، میانگین نمره مادران 3/5±49 و میانگین نمره پدران 3/5±42/6 بود که به صورت معنی داری نمره مادران بیشتر از نمره پدران بود (0/001>p). در حیطه احترام به حقوق والدین میانگین نمره پدران 1/6±16/7 و میانگین نمره مادران 5/8±11/3 بود که در این حیطه میانگین نمره پدران به صورت معنی داری بیشتر از نمره مادران بود (0/001>p). در سایر حیطه ها تفاوت معنی دار آماری بین دیدگاه پدران و مادران وجود نداشت. نتیجه گیری: دیدگاه پدران و مادران در زمینه مراقبت خانواده محور در بخش های مراقبت ویژه نوزادان، مثبت و رضایت بخش بوده است. این امر بیانگر ضرورت برنامه ریزی های متفاوت در جهت ارتقای دیدگاه پدران و مادران است.

سابقه و هدف: درد و اضطراب ناشی از سرنگ های معمولی دندان در کودکان، منجر به ابداع تزریق بدون سوزن شده است که می تواند بر نگرش بیماران خردسال نسبت به دندانپزشکی تاثیرگذار باشد. هدف از این مطالعه، مقایسه سرنگ بدون سوزن (NumBee) و معمولی از نظر کارایی بی حسی و درک درد در حین تزریق مواد بی حسی و آماده سازی حفره دندان می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 30 بیمار 8-6 ساله که تجربه مراجعه به دندانپزشکی را نداشته و همگی نیاز به ترمیم دندان کلاس I برای دندان های دائمی اول فک پایین داشتند، انتخاب شدند. بیماران بی حسی موضعی با NumBee برای یک طرف و سرنگ معمولی برای طرف دیگر در دو درمان تصادفی متوالی دریافت کردند. از مقیاس درد Wong-Baker برای ارزیابی درک درد در حین تزریق بی حسی موضعی و آماده سازی حفره استفاده شد. کارایی بر اساس علائم گزارش شده در حین آماده سازی حفره و نیاز به بی حسی اضطراری ارزیابی شد. یافته ها: تزریق NumBee درد کمتری نسبت به آماده سازی حفره برای 12 دختر از 17 دختر ایجاد کرد (0/019=p). با این حال، هنگامی که کودکان با NumBee بی حس شدند، آماده سازی حفره به طور قابل توجهی دردناک تر از بلاک عصب آلوئولار تحتانی بود (0/013=p). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، تزریق NumBee نسبت به بلاک عصب دندان تحتانی درد کمتری داشته اما نسبت به بلاک عصب آلوئولار تحتانی بی حسی کمتری ارائه می کند.

سابقه و هدف: ریفامپین، یکی از داروهای آنتی بیوتیک است که به طور معمول جهت درمان بیماری سل مورد استفاده قرار می گیرد و یک عامل توکسیک قوی برای کبد به شمار می رود. لذا این مطالعه به منظور بررسی اثرات تجویز بتائین در آسیب کبدی ناشی از ریفامپین در موش های صحرایی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی بر روی 60 موش صحرایی نر نژاد ویستار در 6 گروه 10 تایی انجام شد. آسیب کبدی و القا استرس اکسیداتیو با تجویز خوراکی ریفامپین 100 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن برای مدت 14 روز متوالی ایجاد شد. دوزهای مختلف بتائین (10، 50 و 100 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) به صورت گاواژ به موش های بیمار تجویز شد. در پایان دوره آسیب کبدی ناشی از ریفامپین با بررسی فاکتورهای بیوشیمیایی سرم (ALT، AST، LDH، Bilirubin)، میزان گونه های فعال اکسیژن (ROS)، گلوتاتیون (GSH)، ظرفیت آنتی اکسیدانی (FRAP)، پراکسیداسیون لیپیدی (LPO) و تغییرات هیستوپاتولوژیک در بافت کبد مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: سطح سرمی ALT در گروهی که ریفامپین دریافت کرده بود (7821±201) نسبت به گروه کنترل (281±26) به طور معنی داری بالاتر بود (0/0031=p). سطح سرمی AST در گروهی که فقط ریفامپین تجویز شد (118±684) نسبت به گروه کنترل (1021±50) نیز به طور معنی داری بالاتر بود (706=AST). میزان ROS نیز در گروه بیمار (1001±216000) نسبت به گروه کنترل (8332±982090) به طور معنی داری افزایش یافته بود (0/002=p). همچنین مقدار LPO نیز در گروهی که ریفامپین دریافت کرده بود (1/63±8/24) نسبت به گروه کنترل (0/13±1/19) افزایش معنی داری داشت (0/021=p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بتائین می تواند آسیب کبدی ناشی از ریفامپین و پیامدهای ناشی از آن را کاهش دهد.

سابقه و هدف: آپاندیسیت حاد، یکی از دلایل شایع جراحی شکم، در هر رده سنی است و بیشترین موارد تشخیص نادر است که باعث جراحی غیرضروری (آپاندکتومی منفی) می شود. هدف از این مطالعه تعیین ارزش تشخیصی پروتئین واکنشی C (CRP) و اینترلوکین 6 (IL-6) در پیشگیری از آپاندکتومی منفی می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 208 بیمار مراجعه کننده با شکم حاد جراحی و با تشخیص اولیه آپاندیسیت حاد در بیمارستان فاطمی اردبیل در مدت 6 ماه انجام شد. سطح پروتئین واکنشی C (CRP) و اینترلوکین 6 (IL-6) قبل از عمل جراحی در تمامی بیماران اندازه گیری شد. بیماران بر اساس نتایج پاتولوژی به دو گروه مثبت و منفی تقسیم شدند. سپس نتایج آزمایشگاهی با یافته های هیستوپاتولوژیک پس از جراحی مقایسه شد. یافته ها: میزان IL-6 در گروه مثبت 3/54±107/25 و در گروه منفی 2/41±75/50 بود که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (0/032=p). میانگین CRP در گروه مثبت 12/1±35/5 و در گروه منفی 5/3±11/1 بود (0/001>p). بین IL-6 بیماران نرمال با IL-6 بیماران مثبت با جواب پاتولوژی چرکی (0/006=p) و گانگرن (0/001>p) ارتباط آماری معنی دار بود. بین IL-6 بیماران مثبت با جواب پاتولوژی هیپرپلازی فولیکولی با IL-6 بیماران مثبت با جواب پاتولوژی چرکی و گانگرن ارتباط معنی داری وجود داشت (0/001>p). همچنین بین IL-6 بیماران مثبت با جواب پاتولوژی التهابی با IL-6 بیماران مثبت گانگرن ارتباط آماری معنی دار بود (0/001>p). حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت، ارزش اخباری منفی برای IL-6 به ترتیب 83، 88، 86، 79 و برای CRP به ترتیب 83، 85، 89، 81 بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که اندازه گیری همزمان CRP و IL-6 به عنوان بیومارکرهای مهم در تشخیص و پیشگیری از آپاندکتومی منفی مفید می باشند.

سابقه و هدف: کلیه های سالم، پسماندهای مولکولی با وزن مولکولی مختلف (تا 60-40 کیلو دالتون) را تصفیه می کنند. همودیالیز سنتی تنها مواد با وزن مولکولی کم (500 دالتون) را حذف می کند و مواد با وزن مولکولی متوسط (بیشتر از 500 دالتون) را حذف نمی کند. بنابراین، بیشتر این ترکیبات، به عنوان سم های اورمیک مورد انتظار، باقی می مانند. لذا هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط بین هپسیدین و کم خونی با نشانگرهای التهابی در بیماران دیالیزی در حین همودیالیز هایفلاکس (HD) در مقایسه با همودیافیلتراسیون (HDF) است. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 203 بیمار در محدوده سنی 70-20 سال مبتلا به بیماری کلیه در مرحله نهایی که به روش هایفلاکس و همودیافیلتراسیون همودیالیز می شدند، انجام گردید. نمونه های خونی وریدی بدون ضد انعقاد گرفته شد و سطح فریتین، CRP و هپسیدین در آنها تجزیه و تحلیل و مقایسه شد. یافته ها: در این مطالعه از 203 بیمار مبتلا به مرحله پایانیِ نارسایی کلیه، 103 نفر در گروه HD و 100 نفر در گروه HDF بودند. میانگین سن بیماران 15/5 ± 49/5 سال بود. از میان بیماران گروه HD، 79/9% از آن ها فشار خون بالا داشتند، در حالی که تنها 23% از بیماران گروه HDF فشار خون بالا داشتند. علاوه بر این، 35/9% از بیماران گروه HD دیابت داشتند، در حالی که 75% از بیماران گروه HDF دیابت داشتند. بین میانگین تعداد سلول های سفید خون (7/95±8/27 در مقابل 4/14±6/20)، CRP (17/45±13/88 در مقابل 10/40±6/48) و هپسیدین (2325/38±2981/47 در مقابل 1136/18±1010/45) در بین گروه ها تفاوت های معنی دار وجود داشت (0/05>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد افرادی که HDF دریافت می کنند، التهاب و کم خونی کمتر و پاسخ بهتری به اریتروپوئیتین دارند. بنابراین برای بیمارانی که نشانگرهای التهابی آنها بالا می باشد، دیالیز HDF پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: کوریورتینوپاتی سروزی مرکزی (Central Serous Chorioretinopathy= CSCR) یک اختلال بینایی شایع شبکیه است. دورزولامید موضعی موجب مهار آنهیدراز کربنیک و جذب مایع زیر شبکیه می شود. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر قطره چشمی دورزولامید 2% در تسریع بهبودی کوریورتینوپاتی سروز مرکزی حاد انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه بالینی غیرتصادفی یک سویه کور، 45 بیمار مبتلا به CSCR وارد مطالعه شدند. گروه آزمون (26 نفر که روزی دو بار و به مدت سه هفته قطره چشمی 2% Dorsolamide دریافت کردند) و گروه کنترل (19 نفر) تحت نظر قرارگرفتند. میزان بهبود CSCR به وسیله فوندوسکوپی و تصاویر (OCT) Optical Coherence Tomography، قبل و سه هفته پس از مداخله، ارزیابی و مقایسه شدند. یافته ها: دو گروه از نظر سن، جنس و حدت بینایی پایه هموژن بودند. ضخامت ماکولای مرکزی در OCT کاهش معنی داری در هر دو چشم، راست (152/74±180/36-میکرومتر، 0/001>p) و چپ (144/08±161/87-میکرومتر، 0/004=p) گروه آزمون نسبت به گروه کنترل داشت. به علاوه، 84/6% از بیماران در گروه Dorzolamide و 21% در گروه کنترل بهبود یافتند. عود در دو بیمار مرد در گروه کنترل مشاهده شد و در هیچ یک از بیماران گروه آزمون طی یک ماه پس از درمان، عود مشاهده نشد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر استفاده از قطره چشمی دورزولامید دو بار در روز به مدت سه هفته به طور قابل توجهی ضخامت ماکولا مرکزی، طول مدت بیماری، عود یک ماهه و نیاز به لیزر درمانی را در بیماران مبتلا به CSCR کاهش می دهد.

سابقه و هدف: سپسیس سومین علت شایع مرگ و میر در ماه اول زندگی است. از آنجائیکه بند ناف منبع مهم سپسیس در ماه اول زندگی است، این مطالعه با هدف تاثیر آب دالیبور بر زمان جدا شدن بند ناف و عفونت در نوزادان بستری در بیمارستان کوثر دانشگاه علوم پزشکی قزوین انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 76 نوزاد در دو گروه 38 نفری آب دالیبور و آب مقطر به عنوان دارونما انجام شد. در گروه آب دالیبور، 3-2 میلی لیتر از دارو از 3 ساعت پس از تولد و هر 12 ساعت یک بار تا 2 روز پس از جدا شدن بند ناف، روی استامپ ناف استفاده شد. در گروه آب مقطر همین روش با آب مقطر انجام شد. در نهایت زمان جدا شدن بند ناف و علائم عفونت در هر دو گروه بررسی و مقایسه شد. یافته ها: بین دو گروه از نظر سن حاملگی، جنس و وزن هنگام تولد نوزاد، روش زایمان، سن مادر، تحصیلات مادر و زمان پارگی پرده آمنیوتیک تفاوت معنی داری وجود نداشت. زمان جداسازی بند ناف در گروه دالیبور به طور قابل توجهی کوتاه تر از گروه دارونما بود (2/4±5/1 در مقابل 2/3±7/44 روز، 0/001>p). هیچ موردی از عفونت در گروه مداخله یا دارونما مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که استفاده از آب دالیبور، زمان جدا شدن بند ناف را کاهش داده و می تواند برای مراقبت ایمن از بند ناف استفاده شود.

سابقه و هدف: استفاده از کاتترهای کافدار برای همودیالیز در مبتلایان به نارسایی مزمن کلیه افزایش یافته است. ترومبوز نوک کاتتر کافدار یک عارضه خطرناک است که می تواند منجر به اختلال عملکرد کاتتر و حتی تهدیدی برای حیات بیمار باشد. این مطالعه با هدف تعیین شیوع و علل ترومبوز نوک کاتتر کافدار جهت حفظ عملکرد آن انجام شده است. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در سال 1399 بر روی بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیه شهرستان بابل که توسط نفرولوژیست به علت اختلال عملکرد کاتتر کافدار ارجاع شدند، انجام شد. همه بیماران پس از ثبت اطلاعات دموگرافیک جهت تعیین علت اختلال عملکرد کاتتر کافدار، کاندید انجام اکوکاردیوگرافی و سپس ونوگرافی از طریق کاتتر در واحد آنژیوگرافی شدند. وجود ترومبوز در نوک کاتتر، تشکیل غلاف فیبرین و محل نوک کاتتر مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: 91 بیمار شامل 54 مرد (59/3%) و 37 زن (40/7%) به علت عدم دیالیز موثر ناشی از اختلال عملکرد کاتتر کافدار وارد مطالعه شدند. میانگین سنی بیماران 14/66±62/01 سال با حداقل سن 29 و حداکثر 88 سال بود. شایع ترین محل تعبیه کاتتر، ورید ژوگولار داخلی راست 79 مورد (86/8%) بوده است. میزان بروز ترومبوز در نوک کاتترهای کافدار 53 مورد (59%) بود که محل نامناسب نوک کاتتر در 31 مورد (58/49%) به عنوان شایع ترین علت و ایجاد غلاف فیبرین در نوک کاتتر در 12 بیمار (22/64%) و طول نامناسب کاتتر در 10 بیمار (18/86%) به ترتیب جزو سایر علل ایجاد ترومبوز در نوک کاتترهای کافدار بوده است. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که محل نامناسب نوک کاتتر شایع ترین علت ایجاد ترومبوز در نوک کاتترهای کافدار بوده است. لذا استفاده از فلوروسکوپی حین تعبیه کاتتر کافدار جهت اطمینان از قرار گیری درست نوک کاتتر در داخل دهیلز راست توصیه می شود.

سابقه و هدف: شایع ترین سرطان حفره دهان، کارسینوم سلول سنگفرشی (Oral Squamous Cell Carcinoma= OSCC) است. پروگنوز این بیماری به فاکتورهای متعددی بستگی دارد. مرحله تومور (Stage) و وضعیت گره های لنفاوی دو فاکتور مهم در تعیین روش های درمانی و پروگنوز بیماری می باشند. از آن جایی که شناسایی شاخص های کلینیکوپاتولوژیک به ویژه درگیری لنف نودهای گردنی می تواند به افزایش دقت در تخمین پیش آگهی و اتخاذ روش درمانی مناسب بیانجامد، هدف از این مطالعه مقایسه فراوانی ائوزینوفیل های بافتی در OSCC با و بدون متاستاز به لنف نودهای گردنی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 17 نمونه OSCC با درگیری لنف نودهای گردنی (گروه یک) و 17 نمونه بدون درگیری لنف نودهای گردنی (گروه 2) از نمونه های ثبت شده در بخش آسیب شناسی بیمارستان آیت الله کاشانی که به روش جراحی دایسکشن گردن درمان شده بودند، انتخاب و اطلاعات بالینی آن ها استخراج شد. سپس جهت تعیین تعداد ائوزینوفیل های بافتی، لام های تهیه شده با رنگ آمیزی کنگو رد (Congo Red) توسط دو نفر پاتولوژیست دهان به صورت کورکورانه (Blind) با میکروسکوپ نوری مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. یافته ها: 88/2% از گروه دارای درگیری لنف نود گردنی با درگیری لنفووسکولار بوده و 88/2% از گروه بدون درگیری لنف نود، درگیری لنفووسکولار نداشتند که این تفاوت معنی دار گزارش شد (0/001>p). همچنین میانگین تعداد ائوزینوفیل های بافتی در گروه دو (5/67±19/95) بالاتر از گروه یک (3/39±7/36) بوده که با درگیری لنف نودهای گردنی ارتباط معنی دار داشت (0/039=p) اما با هیچ یک از شاخص های کلینیکوپاتولوژیک مورد ارزیابی ارتباط معنی داری یافت نشد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، تعداد ائوزینوفیل بافتی به عنوان یک شاخص پروگنوستیک در بیماران مبتلا به OSCC مهم است و از این شاخص می توان به منظور ارزیابی بهتر بیماران مبتلا به این تومور و درمان مناسب تر بهره برد.

سابقه و هدف: سندرم تخمدان پلی کیستیک از شایع ترین اختلالات غدد درون ریز است که معمولاً علائم آن بلافاصله بعد از اولین دوره قاعدگی شروع می شود. مطالعات قبلی ارتباط معنی داری بین دیسمنوره، سندرم پیش از قاعدگی و سندرم تخمدان پلی کیستیک پیدا کردند. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر بابونه بر دیسمنوره و سندرم پیش از قاعدگی در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 70 نفر از بیماران با تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک طبق معیارهای روتردام مراجعه کننده به کلینیک شهر مشهد انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به 2 گروه تخصیص یافتند. گروه اول روزی 2 عدد کپسول بابونه 500 میلی گرمی و گروه دوم روزی 2 عدد کپسول پلاسبو به مدت 3 ماه دریافت نمودند. پاسخ به درمان در سندرم پیش از قاعدگی، دیسمنوره و اولیگومنوره با استفاده از پرسشنامه مقیاس دیداری درد و پرسشنامه تشخیص سندرم پیش از قاعدگی DSM-IV ارزیابی شد. یافته ها: میانگین سن بیماران در گروه مداخله 5/58±25/43 و در گروه پلاسبو 5/71±28/06 سال بود. میزان بهبودی در  زنان مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی (16/6%)، دیسمنوره (50%) و اولیگومنور (26/7%) درگروه بابونه در مقایسه با پلاسبو بیشتر بود. شاخص توده بدنی بین گروه بابونه (4/95±25/17) و گروه کنترل (6/7±25/57) تفاوت معنی داری از لحاظ آماری نداشت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، بابونه باعث بهبودی در علامت اولیگومنوره در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک گردید و تاثیرات مثبتی بر دیسمنوره و سندرم پیش از قاعدگی نشان داد. بنابراین می توان از بابونه به عنوان اقدامی ساده، کم هزینه در درمان بیماران سندرم تخمدان پلی کیستیک استفاده نمود.

سابقه و هدف: ناشتا بودن قبل از جراحی می تواند باعث استرس متابولیک و مقاومت به انسولین شود. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر کربوهیدرات خوراکی قبل از عمل جراحی بر روی میزان قند خون و شاخص های همودینامیک در کودکان زیر 3 سال کاندید جراحی های اینگوئینال می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور 207 کودک زیر سه سال کاندید جراحی های اینگوئینال که به صورت تصادفی در سه گروه تقسیم شدند، مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران در گروه کربوهیدرات، 5 سی سی بر کیلوگرم از محلول دکستروز 20% به صورت خوراکی، در گروه آب آشامیدنی، 5 سی سی بر کیلوگرم آب آشامیدنی 2 ساعت قبل از عمل دریافت کردند و در گروه کنترل نیز ناشتایی استاندارد قبل از جراحی اعمال شد. فشار متوسط شریانی، ضربان قلب و قند خون در مقاطع زمانی مختلف (دقایق 5، 10، 15 و 20) و همچنین بروز استفراغ بین سه گروه مقایسه شدند. یافته ها: تغییرات ضربان قلب بین سه گروه اختلاف معنی داری داشت (0/002=p). بطوریکه میانگین تغییرات ضربان قلب در دقایق 10، 15 و 20 به ترتیب، 0/89±6/76-، 1/25±10/9-و 1/3±12/47-در گروه کربوهیدرات خوراکی، 0/65±4/03-، 0/75±7/4-و 0/8±8/76-در گروه آب آشامیدنی و 0/36±2/7-، 0/72±5/9-و 0/73±6/9-در گروه کنترل بود. در گروه کربوهیدرات خوراکی میانگین تغییرات قند خون در حین جراحی (4/8±4/15+ و 0/39=p) و در ریکاوری (0/94±0/35-و 0/94=p) معنی دار نبود. در گروه آب آشامیدنی میانگین تغییرات قند خون در حین جراحی (1/8±35/01+) و در ریکاوری (1/4±46/57+) و همچنین در گروه کنترل نیز افزایش مقادیر قند خون در حین جراحی (1/5±42/12+) و ریکاوری (1/3±39+) نسبت به قبل از القاء بیهوشی از نظر آماری معنی دار بود (0/001>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که مصرف کربوهیدرات خوراکی قبل از عمل جراحی در کودکان تحت جراحی های اینگوئینال همودینامیک پایدارتری فراهم می کند. با وجود بالا بودن قند خون در گروه کربوهیدرات خوراکی در قبل از القاء بیهوشی، تغییرات آن در حین جراحی و ریکاوری نسبت به گروه های آب آشامیدنی و کنترل اندک می باشد.

سابقه و هدف: هپاتیت آ بیماری با شیوع بالا در کشورهای توسعه نیافته در نظر گرفته می شود، شیوع این بیماری در کودکان زنگ خطری مهم برای جوامع محسوب می شود. هدف از این مطالعه مروری سیستماتیک و متاآنالیز، بررسی شیوع هپاتیت آ در کودکان و نوجوانان ایرانی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مرور سیستماتیک و متاآنالیز، جستجوی سیستماتیک پایگاه های PubMed، ScienceDirect، SID و Google Scholar با استفاده از کلیدواژه های کودکان و نوجوانان ایرانی و عفونت هپاتیت آ در محدوده زمانی 2022-2000 انجام شد. در این مطالعه دامنه سنی 1 تا 19 سال که شامل شیوع گزارش شده در کودکان و نوجوانان بوده، بررسی شد. یافته ها: در این بررسی 39 مطالعه با حجم نمونه 11795 کودک و نوجوان 1 تا 19 ساله، بر اساس متاآنالیز، شیوع هپاتیت آ در کودکان و نوجوانان ایرانی 37/3% (45/7-29/6: 95% CI) گزارش شد. بر اساس تحلیل زیر گروهی به تفکیک سن در مجموع 24 مطالعه با حجم نمونه 6739 نوجوان، شیوع هپاتیت آ در نوجوانان ایرانی 54/8% (62/4-47: 95% CI) و در مجموع 9 مطالعه با حجم نمونه 2055 کودک، شیوع هپاتیت آ در کودکان ایرانی 14/6% (23/4-8/8: 95% CI) گزارش گردید. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که شیوع هپاتیت آ در کودکان و نوجوانان ایرانی نسبتاً بالا بوده و بر این اساس نیازمند توجه سیاستگذاران حوزه سلامت و بهداشت می باشد.

سابقه و هدف: بیماری های مزمن کلیه یک مشکل بهداشتی عمده می باشد که با کیفیت پایین زندگی و مرگ زودرس در ارتباط است. با توجه به نتایج متناقض برخی پژوهش ها در تاثیر ورزش و فعالیت بدنی بر شاخص های کلیوی، این مطالعه به منظور تعیین ارتباط بین فعالیت بدنی با سطح فیلتراسیون گلومرولی (Glomerular Filtration Rate= GFR) در جمعیت شهرستان فسا انجام شد. مواد و روش ­ها: مطالعه مقطعی حاضر برگرفته از داده های مطالعه پرشین کوهورت فسا می باشد. جهت اندازه گیری سطح فعالیت بدنی از پرسشنامه استاندارد در سه سطح فعالیت بدنی کم، متوسط و شدید استفاده شد. همچنین عملکرد کلیوی در سه سطح طبیعی، نارسایی خفیف و نارسایی شدید بر اساس واحد میلی لیتر در دقیقه مورد ارزیابی قرار گرفت. علاوه بر این مشخصات جمعیت شناختی افراد نیز شامل سن، جنس و. . . مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: تعداد افراد مورد مطالعه، 5963 نفر بودند. میانگین فعالیت بدنی و سطح GFR در افراد مورد مطالعه به ترتیب 703/9±2540/1 (MET-min/Week) و 11/2±77/7 میلی لیتر در دقیقه بود. ارزیابی تحلیلی نشان داد بین سطوح GFR و فعالیت بدنی در هر سه سطح ارتباط معنی دار آماری وجود داشت (0/001>p). همچنین بین سطوح GFR با متغیرهای سن، جنس، شاخص توده بدنی، دور کمر، قند خون، فشار خون، مدت خواب شبانه روزی، مصرف سیگار، بیماری دیابت و کم کاری تیروئید ارتباط معنی دار آماری مشاهده شد (0/001>p). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که بین سطوح فیلتراسیون گلومرولی (GFR) با فعالیت بدنی ارتباط مستقیم وجود دارد.

سابقه و هدف: با توجه به عدم شناخت کافی و تفاوت شیوع هیپوناترمی در مننژیت غیر باکتریال و مننژیت باکتریال، این مطالعه با هدف تعیین ارتباط هایپوناترمی با مننژیت باکتریال و غیر باکتریال و عوارض آن انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 183 کودک مبتلا به مننژیت مراجعه کننده به بیمارستان کودکان شفیع‏زاده امیرکلا در سه گروه سنی یک ماه تا 2 سال، 5-2 سال و 18-5 سال انجام شد. بر اساس آنالیز مایع مغزی نخاعی موارد مننژیت باکتریال به صورت 100WBC با ارجحیت لنفوسیت، گلوکز بیشتر از 60% قند سرم و پروتئین کمتر از g/L 1 کشت یا اسمیر منفی در نظر گرفته شدند. جنس کودکان، طول زمان بستری و بروز تشنج در دو گروه مننژیت باکتریال و غیر باکتریالی با و بدون هیپوناترمی بررسی و مقایسه شد. یافته ها: در این مطالعه میانگین سنی پسران (47/10±68/26) مبتلا به مننژیت نسبت به دختران (32/50±42/56) بیشتر بوده است (0/001>p). میانگین سنی بیماران مبتلا به مننژیت دارای هیپوناترمی (47/56±51/87) نسبت به بیماران بدون هیپوناترمی (45/03±72/54) کمتر بوده است (0/002=p). فراوانی هیپوناترمی در کودکان مبتلا به مننژیت با سن کمتر از 2 سال نسبت به سایر گروه سنی (52 بیمار) (0/002=p)، و همین طور نوزادانی که دچار تشنج شدند (37 بیمار) (0/001=p) به طور معنی‏داری بیشتر بوده است. در کودکانی که هیپوناترمی داشتند، مدت بستری در بیمارستان به طور معنی‏داری بیشتر بوده است (108 بیمار) (0/01=p). نتیجه گیری: بر اساس مطالعه حاضر، مشخص شد که کودکان با سن کمتر در معرض خطر بیشتری برای هیپوناترمی هستند و نیز وجود هیپوناترمی در ابتدای تشخیص مطرح کننده خطر بیشتری برای تشنج و افزایش طول بستری است. اگرچه ریسک هیپوناترمی در هر دو نوع مننژیت باکتریال و غیر باکتریال تقریباً یکسان بوده است.

سابقه و هدف: بیماری هموفیلی نوع A، شایع ترین نوع این بیماری است. جهت درمان بیماران هموفیلی، کنسانتره تزریقی فاکتور VIII انسانی، به دو صورت مشتق از پلاسما و نوترکیب در بازار وجود دارد. با توجه به خطر ابتلا به بیماری های عفونی در اثر تزریق خون یا محصولات خونی اهدایی از جمله فاکتور VIII مشتق از پلاسما، می توان از فاکتور VIII نوترکیب که از لحاظ ایمنی بی خطر، دارای خلوص بالاتر از نمونه مشتق از خون بوده و نیز نیمه عمر طولانی تری در خون بیماران مصرف کننده دارد، استفاده نمود. هدف از این مطالعه، بیان و سنتز فاکتور VIII نوترکیب انسانی با استفاده از سیستم بیانی یوکاریوتی عاری از سلول به عنوان استراتژی نوین سنتز داروهای نوترکیب می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی وکتور pcDNA3 حاوی قطعه ژنی بدون دمین B فاکتور VIII انعقاد خون، به داخل باکتری DH5α مستعد شده، ترانسفورم گردید. پس از تکثیر باکتری و افزایش وکتور مورد نظر، در این مرحله وکتور تکثیر یافته استخراج شد و کیفیت و غلظت آن تعیین گردید. سپس سلول های یوکاریوتی CHO-K1 کشت داده شدند و از تراکم بیش از ده میلیون سلول آن ها، عصاره سلولی تهیه شد. وکتور استخراج شده با عصاره سلولی و محلول بیانی ترکیب و فرآیند بیان در دمای °C30 و °C37 انجام شد. میزان بیان با تکنیک های الایزا و دات بلات بررسی گردید. یافته ها: در این پژوهش با تکنیک الایزا میزان بیان فاکتور VIII انعقاد خون نوترکیب انسانی در نمونه پایه با دمای °C30، نمونه 2 با دمای °C30، نمونه پایه با دمای °C37 و نمونه 4 کنترل منفی با دمای °C30 در مدت 20 ساعت به ترتیب 275، 276، 273 و صفر نانوگرم در میلی لیتر گزارش شد. در تکنیک دات بلات نیز نتایج کمی ذکر شده به صورت کیفی با شدت رنگ لکه ها تائید گردید. نتیجه گیری: نتایج حاصل نشان داد که از روش بیان عاری از سلول می توان برای سنتز فاکتور VIII نوترکیب استفاده نمود. شرایط بکار گرفته شده در این پژوهش جهت بیان بدون سلول فاکتور VIII نوترکیب، نسبت حجمی 50/50 از عصاره سلولی CHO-K1 مناسب بوده است و محلول بیانی پایه در دمای °C30 بیشترین غلظت محصول را بیان نمود. به دلیل استفاده از عصاره سلولی یوکاریوتی CHO-K1، فاکتور VIII نوترکیب انسانی سنتز شده دارای تغییرات پس از ترجمه است که جهت عملکردی بودن این پروتئین در بدن انسان بسیار مهم می باشد.

سابقه و هدف: کلامیدیا تراکوماتیس (CT) یک عفونت شایع مقاربتی است که اغلب بدون علامت است و می تواند عوارض طولانی مدت از جمله ناباروری ایجاد کند. هدف از این مطالعه بررسی رابطه بین هورمون های تولید مثل، فاکتور 8 رشد اپی درمال گلبول چربی شیر یا MFG-E8 و عفونت کلامیدیا در زنان نابارور می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در بیمارستان السلما بین نوامبر 2021 و فوریه 2023 بر روی 90 شرکت کننده، 60 بیمار نابارور و 30 فرد بارور به عنوان گروه کنترل انجام شد. شرکت کنندگان بر اساس وضعیت عفونت کلامیدیا به چهار گروه تقسیم شدند و سطح سرمی CT Ig-G، MFG-E8، AMH (هورمون ضد مولر)، LH (هورمون لوتئین کننده) و FSH (هورمون محرک فولیکول)، پرولاکتین و تستوسترون با استفاده از تکنیک الایزا اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها: تفاوت قابل توجهی در سطح Ig-G بر اساس وضعیت عفونت کلامیدیا تراکوماتیس زنان تحت مطالعه مشاهده شد. در گروه نابارور، سطح Ig-G با میانگین 6/43±17/22 در حضور عفونت کلامیدیا مثبت، به طور قابل توجهی نسبت به سایر گروه ها بالاتر بود (0/0001p<). علاوه بر این، میانگین سطح MFG-8 در گروه بارور مبتلا به کلامیدیا مثبت، با سطح 26/07±215/65 نانوگرم در میلی لیتر، در مقایسه با سایر گروه ها به طور معنی دار بالاتر بود (0/0001p<). تفاوت آماری معنی داری در سطح MFG-E8 بین بیماران بارور و نابارور مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه ارتباط معنی داری بین عفونت کلامیدیا تراکوماتیس و ناباروری را نشان داد. زنان بارور مبتلا به کلامیدیا مثبت، سطح بالایی از MFG-8 را نشان دادند که نشان دهنده دخالت بالقوه آن در سلامت باروری است. این یافته ها به شناخت ما از رابطه پیچیده بین عفونت کلامیدیا تراکوماتیس، هورمون های تولید مثل و ناباروری کمک می کند.

سابقه و هدف: آنالیزهای سفالومتری یک وسیله مهم برای تشخیص و طرح درمان ارتودنسی می باشند. برخی برنامه های آنالیز سفالومتری به علت گران بودن و عدم توانایی استفاده از کلیه امکانات به دلیل شرایط تحریم قابل استفاده نمی باشد. CephNinja® برنامه ای در دسترس جهت آنالیزهای سفالومتری می باشد. هدف از این مطالعه ارزیابی قابلیت اعتماد و دقت برنامهCephNinja®  جهت تریسینگ سفالومتری ارتودنسی و مقایسه آن با روش رایج دستی در جامعه ایرانی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 100 رادیوگرافی لترال سفالومتری که توسط دستگاه سه بعدی Promax تهیه شده باشند؛ دندان های بیمار در آن در حالت ماکزیمم اینترکاسپیشن قرار داشته باشند و سر بیمار در حالت Natural Head Posture باشد، انتخاب شدند. در هر 100 رادیوگرافی لترال سفالومتری تعداد 24 لند مارک مشخص شد و سپس 20 متغیر مورد نظر به روش سنتی دستی بر اساس آنالیز اشتاینر اندازه گیری گردیدند. همچنین فایل دیجیتالی همان 100 رادیوگرافی لترال سفالومتری وارد نرم افزار CephNinja® (ورژن 3/51) گردید. دوباره تعداد 24 لند مارک مشخص شد و سپس 20 متغیر مورد نظر بر اساس آنالیز اشتاینر اندازه گیری گردیدند. اطلاعات به دست آمده وارد نرم افزار شده و با هم مقایسه گردیدند. یافته ها: میانگین ANB در روش سنتی دستی 3/01±4/02 درجه و در روش CephNinja®، 4/04±3/08 درجه بود. میانگین Wits در روش سنتی دستی 3/90±1/12-میلیمتر و در روش CephNinja®، 4/16±1/13-میلیمتر بود. نتایج نشان می دهد که هیچگونه اختلاف معنی داری در اندازه گیری های دو روش سنتی دستی و نرم افزار CephNinja® وجود ندارد. نتیجه گیری: بر اساس مطالعه فعلی می توان نتیجه گرفت که نرم افزار CephNinja® قابل اعتماد است و می تواند همچون روش سنتی دستی جهت آنالیز سفالومتری در بیماران ارتودنسی مورد استفاده قرار گیرد.

سابقه و هدف: نوزادانی که نارس به دنیا می آیند در معرض افزایش خطر ابتلا به فلج مغزی، مشکلات تنفسی و تاخیر در رشد هستند. واژینوز باکتریایی، وضعیتی که باعث التهاب غشای جنین، واژینیت و التهاب دهانه رحم می شود، می تواند منجر به پارگی زودرس پرده ها و زایمان شود. هدف از این مطالعه تعیین میزان شیوع واژینوز باکتریایی در زنان بارداری است که بین هفته های 20 تا 36 حاملگی، زایمان زودرس را تجربه می کنند. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 100 مورد زایمان زودرس بین هفته های 36-20 حاملگی انجام شد. متغیرهای مرتبط با واژینوز باکتریایی و داده های اپیدمیولوژیک و بالینی مربوطه جمع آوری و مورد بررسی قرار گرفت. برای تشخیص واژینو باکتریایی از معیارهای Amsel برای تشخیص استفاده شد. یافته ها: شیوع واژینوز باکتریایی در زنان باردار با زایمان زودرس 44 نفر (44%) بود. از میان موارد مثبت واژینوز باکتریایی، 28 نفر (63/6%) بین 25 تا 44 سال سن داشتند. 56 نفر (56%) از کسانی که تست واژینوز باکتریایی منفی داشتند، زایمان زودرس داشتند. ارتباط معنی داری بین واژینوز باکتریایی و سکونت در مناطق شهری مشاهده شد (0/05>p). علاوه بر این، واژینوز باکتریایی به طور قابل توجهی با پارگی زودرس غشاها همراه بود (0/05>p). عفونت واژینال نیز در موارد واژینوز باکتریایی منفی بیشتر بود (0/05>p). هیچ ارتباط آماری معنی داری بین واژینوز باکتریایی و خطر سقط جنین یا سقط جنین یافت نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که شیوع واژینوز باکتریایی در بیماران با زایمان زودرس نسبتاً بالا است. واژینوز باکتریایی به طور قابل توجهی در میان بیماران ساکن مناطق شهری شایع تر بوده و با پارگی زودرس غشاها و انواع خاصی از زایمان زودرس مرتبط می باشد.

سابقه و هدف: آزواسپرمی غیر انسدادی یکی از علل ناباروری مردان است. ناباروری مردان را می توان با تغییر الگوی بیان تعداد قابل توجهی از ژن ها در سلول های اسپرماتوژن، القا کرد. بنابراین تجزیه و تحلیل پروفایل های بیان ژن بافت بیضه در این بیماران ضروری است. از آنجائیکه DAZ1 یک ژن ضروری در اسپرم زایی است، این مطالعه با هدف بررسی نقش بیان ژن DAZ1 در مردان عراقی نابارور مبتلا به آزواسپرمی غیر انسدادی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 50 مرد نابارور مبتلا به آزواسپرمی غیر انسدادی که بین دسامبر 2018 تا دسامبر 2019 به مرکز ژنتیک و Teba IV مراجعه کرده بودند، انجام شد. تشخیص کمی و آنالیز بیان ژن DAZ1 با استفاده از تکنیک qPCR انجام شد. ارتباط بین سطح بیان DAZ1، الگوهای اسپرم زایی بیضه و شاخص های هورمونی بالینی مورد ارزیابی قرار گرفت. فنوتیپ بافتی و پروفایل هورمونی بیماران نیز در داده های بیان ژن، مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: میانگین سنی بیماران 6/6±35/1 سال بود. بیان ژن DAZ1 در بیماران با اسپرم زایی معیوب، متفاوت بود. بیماران هیپواسپرماتوژنز بیشترین سطح بیان DAZ1 را داشتند. بیان رونوشت DAZ1 در شش نمونه اسپرماتوژن بدون سلول های زاینده یا سلول های سرتولی به طور قابل توجهی کمتر بود (0/05>p). مردان با بدترین بافت شناسی (توقف بلوغ و بدون سلول زاینده و سلول سرتولی) میانگین سطح FSH خون بالاتری داشتند (3/9±36/6) (0/05>p). بیان DAZ1 در نمونه های بیضه همبستگی مثبت و معنی داری را با امتیاز اسپرم زایی نشان داد (0/0001=p). نتیجه گیری: بیان افتراقی ژن مرتبط با اسپرم زایی (DAZ1) در الگوهای مختلف اسپرم زایی نشان می دهد که این ژن ممکن است یک نشانگر مولکولی برای ارزیابی اسپرم زایی آزواسپرمی غیر انسدادی باشد.

سابقه و هدف: هزینه‎های دارویی، بخش عمده‎ای از هزینه‎های مربوط به سلامت را به خود اختصاص داده و تقاضای القایی دارو بار مالی و اقتصادی زیادی را بر افراد و جامعه تحمیل می کند. لذا هدف از مطالعه حاضر شناسایی عوامل موثر در ایجاد تقاضای القایی دارو در ایران می باشد. مواد و روش­ ها: این مطالعه کیفی از نوع گراندد تئوری می باشد که در سال 1401 انجام شد. سوالات مصاحبه به صورت نیمه ساختار یافته بوده که از خبرگان به عمل آمد. روش انتخاب اولیه نمونه به صورت هدفمند از صاحبنظران و خبرگان حوزه دارو و درمان از سراسر کشور بوده است. برای افزایش حجم نمونه تا رسیدن به کفایت از روش گلوله برفی استفاده شد. این پژوهش با مصاحبه 20 نفر از خبرگان به اشباع رسید. یافته ها: عوامل کلیدی موثر در ایجاد تقاضای القایی در قالب 4 درون مایه، 8 طبقه و 31 زیرطبقه شناسایی شدند. درون مایه های استخراج شده شامل عوامل اجتماعی، ساختاری-سازمانی، اقتصادی و ذینفعان بودند. عوامل اجتماعی شامل طبقات فرهنگ جامعه و سواد دارویی جامعه، عوامل ساختاری-سازمانی شامل طبقات مکانیسم های نظارتی و عوامل آموزشی و سیاسی، عوامل اقتصادی شامل طبقات نظام پرداخت و بیمه و در نهایت عوامل مربوط به ذینفعان شامل طبقات عرضه کننده و تقاضا کننده بودند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، در ایجاد تقاضای القایی دارو، عوامل متعددی نقش دارند که پیگیری این عوامل می تواند در تصمیم گیری سیاستگذاران جهت تدوین راهکارهای مناسب برای کاهش تجویز غیر ضروری دارو کمک کننده باشد.

سابقه و هدف: آستروسیتوم یک نوع تومور با منشاء عصبی است که از سلول های حمایتی خاصی در مغز و نخاع به نام آستروسیت ها ایجاد می شود. آستروسیتوما بر اساس گرید، محل و ویژگی های مولکولی طبقه بندی می شود. هدف از این مطالعه بررسی رابطه بین پارامترهای هیستوپاتولوژیک و بالینی با جنسیت، سن، محل و گریدهای مختلف می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 36 نمونه آستروسیتوما که از آوریل 2017 تا ژوئن 2020 از آرشیو بیمارستان شهید قاضی الحریری جمع آوری شد، انجام گردید. نمونه ها با رنگ آمیزی H&E به تشخیص نهایی رسیدند و 16 مورد برای تایید تشخیص با رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی رنگ آمیزی شدند. یافته ها: 36 نمونه آستروسیتوما وارد این مطالعه شدند. سن آنها بین 1 تا 56 سال با میانگین سنی 0/015±31/43 سال بود. ارزیابی سن نشان می دهد که بیشترین موارد مربوط به دهه سوم (25%) زندگی بوده است. گریدهای غالب، گرید I و گرید IV با 11 مورد برای هر کدام (32/5%) بود. در حالی که بیماران گرید II و III به ترتیب 10 مورد (27%) و 4 مورد (11%) را تشکیل می دهند. ارتباط بین سن بیماران و نمرات آن ها، همبستگی مثبت و معنی داری را بین سن و گرید نشان داد (0/001>p) که با افزایش سن بیماران، گرید تومور افزایش یافت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بین گرید تومور و ویژگی های کلینیکی-پاتولوژیک رابطه معنی داری وجود دارد، زیرا گرید تومور با افزایش سن بیشتر و در بیماران زن تهاجمی تر است.

سابقه و هدف: مسمومیت با آفت کش ها یکی از دلایل شایع بستری و مرگ و میر می باشد. از آنجایی که الگوی مسمومیت به عوامل مختلفی از جمله دسترسی به سموم مختلف، وضعیت اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و باورهای مذهبی جامعه بستگی دارد، لذا این مطالعه با هدف بررسی شاخص های بالینی و اپیدمیولوژیکی بیماران مسموم با آفت کش های کشاورزی در شهرستان بابل انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 316 پرونده مراجعین به بیمارستان شهید بهشتی بابل به روش سرشماری، طی سال های 400-1395 انجام شد. اطلاعات اولیه و دموگرافیک، نحوه مصرف آفت کش و علائم بالینی بیماران بستری در بیمارستان های تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی بابل که با تشخیص قطعی مسمومیت با آفت کش ها بودند، مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: میانگین سن بیماران 16/35±36/52 سال بود و 77 نفر (24/4%) فوت کردند. از 316 بیمار مورد بررسی 206 نفر (65/2%) کمتر از 40 سال سن داشتند. 185 نفر (58/5%) مرد و 113 نفر (35/8%) ساکن شهر بودند. نحوه مصرف در 284 نفر (89/9%) به صورت خوراکی و در 32 نفر (10/1%) به صورت استنشاقی بود. بیشترین زمان مصرف در تابستان 98 نفر و کمترین زمان مصرف در زمستان با 65 نفر بوده است. در 280 نفر علت مصرف عمدی و با قصد خودکشی و در 36 نفر غیر عمدی بوده است. 90 نفر سابقه اختلالات روحی و روانی داشتند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بیشترین موارد مسمومیت با آفت کش ها، در مردان جوان و به صورت خوراکی است.

سابقه و هدف: همکاری درست بین کلینیسین و پاتولوژیست و تطبیق علائم بالینی و میکروسکوپی منجر به تشخیص و طرح درمان مناسب می شود. هدف از مطالعه حاضر، بررسی فراوانی ضایعات پاتولوژیک در بخش آسیب شناسی دانشکده دندانپزشکی بابل از سال 99-1388 می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی گذشته نگر، پرونده های بخش آسیب شناسی دهان، فک و صورت دانشکده دندانپزشکی بابل از فروردین 1388 تا اسفند 1399 بررسی شد و اطلاعات شامل تاریخ، سن و جنس بیمار، نوع و محل ضایعه، تشخیص بالینی و نهایی، نوع بیوپسی و اطلاعات ارسال کننده نمونه در چک لیست ثبت و بررسی گردید. یافته ها: سال های 93 و 92 بیشترین و سال 99 کمترین تعداد نمونه را داشتند. اختلاف ارجاع نمونه ها در ماه های مختلف معنی دار بود (0/001=p). میانگین سن زنان 17/29±41/63 سال و مردان 18/82±39/29 سال بود (0/007=p). بیشترین وکمترین تعداد نمونه ها به ترتیب از ناحیه لثه و کف دهان بودند. لیکن پلان، کیست رادیکولار و پیوژنیک گرانولوما شایع ترین تشخیص ها بودند. فراوانی ضایعات در سنین مختلف متفاوت بود (0/05≥p). در 69/7% از ضایعات حداقل یکی از تشخیص های بالینی با تشخیص پاتولوژی همخوانی داشت (0/273=r، 0/001p<). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که ضایعات واکنشی-تحریکی و کیست ها شایع ترین ضایعات بودند. ویژگی های ضایعات تعیین شده در این مطالعه می تواند زمینه محکمی را برای انجام تشخیص دقیق در اختیار دندانپزشکان قرار دهد.

سابقه و هدف: تالاسمی شایع ترین اختلال ارثی در جهان است که با سنتز هموگلوبین آتیپیک پایین و تخریب گلبول های قرمز مشخص می شود. اطلاعات کاملی در مورد اپیدمیولوژی و سایر ویژگی های تالاسمی در کشور عراق وجود ندارد. این مطالعه به منظور بررسی اپیدمیولوژی تالاسمی در بابِل عراق انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه گذشته نگر تک مرکزی بر روی 306 بیمار مبتلا به تالاسمی انجام شد. نمونه ها از بین بیمارانی که در "مرکز اختلالات خونی ارثی بابِل" ثبت شده بودند، انتخاب شدند. اطلاعات مربوط به ویژگی های دموگرافیک، سن در اولین تشخیص، وضعیت اجتماعی-اقتصادی، سابقه خانوادگی، محل اقامت، دفعات تزریق خون، کیلیت تراپی و اندازه گیری فریتین سرم، جمع آوری و بررسی گردید. یافته ها: میانگین سنی بیماران مورد مطالعه 17/9-2/3 سال بود که از این بیماران، 185 مرد و 121 زن بودند. 75% از بیماران تالاسمی ماژور، 12% تالاسمی اینترمدیا و 3/0% تالاسمی مینور داشتند. 3/3% از بیماران، تالاسمی با کمبود G6PD، 2% تالاسمی داسی شکل، 1/3% تالاسمی آلفا و 4/6% تالاسمی بتا داشتند. بیماران در اکثر موارد (85/6%) حدود یک یا دو بار در ماه به طور منظم خون دریافت کردند. میانگین غلظت فریتین سرم بالا بود (2976/9 میکروگرم در لیتر). رشد بیماران در مردان بیش از زنان تحت تأثیر قرار گرفت (0/05=p). اکثر بیماران روستایی بودند و دو سوم بیماران سابقه خانوادگی تالاسمی و ازدواج فامیلی والدین بالایی داشتند (0/001=p). اکثر بیماران یک یا چند عارضه تالاسمی داشتند. تمام کودکان زیر 10 سال که در این مطالعه شرکت کردند، به طور قابل توجهی کاهش رشد نشان دادند. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، مدیریت تالاسمی علاوه بر اقدامات سریع، نیازمند تشخیص زودهنگام برنامه های نامنظم انتقال خون و بیماری های همراه است. غربالگری جامع قبل از ازدواج، برنامه های مشاوره والدین و مقررات مداوم، همگی می توانند به کاهش گسترش این بیماری کمک کنند.

سابقه و هدف: روش ترمیم فتق شکمی پیچیده در شرایط اورژانسی چالش بزرگی را برای جراحان در سراسر جهان تحمیل می کند. استفاده از مش پلی پروپیلن به دلیل نگرانی زیاد در مورد خطرات عوارض آن، می تواند بسیار چالش برانگیز باشد. هدف از انجام این تحقیق، بررسی ایمنی و کارایی مش پلی پروپیلن در فتق شکمی پیچیده در شرایط اورژانسی است. مواد و روش ها: این مطالعه آینده نگر بر روی 60 بیمار با فتق شکمی پیچیده که نیاز به جراحی اورژانسی داشتند (مسدود شده و یا خفه شده) انجام شد. موارد بر اساس نوع ترمیم به دو گروه ترمیم با مش پروتز و ترمیم با بخیه تقسیم شدند. بیماران به طور متوسط 14/2 ماه پس از عمل پیگیری شدند که طی آن عفونت جراحی، تشکیل سروما و میزان عود در هر دو گروه بررسی شد. یافته ها: نوع شایع فتق که در این تحقیق با آن مواجه شدیم، فتق پارانافی بود که 80% (48 بیمار) از کل بیماران را درگیر کرده بود و پس از آن فتق پارانافی عودکننده (11/66%) قرار داشت. عفونت جراحی سطحی و سروما در 15/38% (4 بیمار) در گروه مش و در 8/82% (3 بیمار) در گروه ترمیم با بخیه بدون تفاوت معنی دار ایجاد شد. میزان عود در گروه بخیه 8 نفر (23/52%) و در گروه مش 2 نفر (7/69%) بود؛ اگرچه این تفاوت معنی دار نبود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که استفاده از مش پروتز در ترمیم فتق اورژانسی دیواره شکمی، انتخابی قابل قبول با عوارض کمتر است.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت رعایت بهداشت دهان و دندان برای ورزشکاران در ارزیابی وضعیت سلامت دهان، تلاش ها برای ارتقای عملکرد آن ها ادامه دارد. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین برخی از متغیرهای فیزیکوشیمیایی بزاق با پوسیدگی دندان در بوکسورهای عراقی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 80 نفر در دو گروه 40 نفری شامل 40 بوکسور در باشگاه های مختلف بوکس در بغداد و 40 دانش آموز پسر 15 تا 16 ساله از مدارس مختلف بغداد انجام شد. دو گروه از نظر متغیرهای سن، جنس، وضعیت تحصیلات، وضعیت سلامت عمومی با هم مقایسه شدند. ارزیابی بالینی پوسیدگی دندان توسط آینه دندان و پروب های دندانی انجام شد. آنالیز بزاق تحریک نشده شامل نمونه های جمع آوری شده برای تعیین pH (اندازه گیری شده توسط pH متر)، سرعت جریان (با تقسیم میزان بزاق اندازه گیری شده بر میلی لیتر بر دقیقه) و مواد معدنی مانند کلسیم (اندازه گیری شده توسط کیت کلسیم)، و ایمونوگلوبولین A بزاق (اندازه گیری شده توسط کیت الایزا) می با شد. یافته ها: دو گروه از نظر متغیرهای دموگرافیک با هم اختلاف معنی داری نداشتند. پوسیدگی دندان در گروه مورد در 100% از 40 نفر نسبت به گروه کنترل (2/5%) مشاهده شد. میانگین سطح پوسیدگی، سطح از دست رفته، فیلینگ دندان از دست رفته و پوسیدگی سطح فیلینگ دندان با اختلاف معنی دار در گروه مورد به ترتیب 6/880±20/275، 5/514±4/050، 3/779±11/775 و 9/375±24/450 بود (0/05>p). میانگین مقادیر pH و سرعت جریان به ترتیب 0/568±5/903 و 0/445±0/939 بود (0/05>p). ایمونوگلوبولین بزاقی A (IgA) و کلسیم به ترتیب در حدود 0/123±0/375 و 0/260±0/887 بود (0/05>p) که در گروه مورد، به طور معنی داری کمتر بود. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، پوسیدگی دندان با pH و سرعت جریان همبستگی منفی داشت. همچنین کلسیم بزاق و IgA بزاقی با پوسیدگی دندان همبستگی منفی نشان داد.

سابقه و هدف: کارسینوم تمایز یافته تیروئید (Differentiated Thyroid Cancer= DTC) شایع ترین بدخیمی غدد درون ریز با سریع ترین نرخ رشد در سراسر جهان می باشد. هدف از مطالعه حاضر بررسی میزان شیوع متاستازهای دوردست در اسکن تمام بدن پس از ید درمانی در بیماران DTC با ریسک پایین و متوسط و ارزیابی نقش تشخیصی آن می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه کوهورت گذشته نگر بیماران با DTC که تیروئیدکتومی کامل شدند و برای Radioiodine Remnant Ablation (RRA) به بخش پزشکی هسته ای بیمارستان شهید بهشتی ارجاع داده شده بودند، وارد مطالعه گردیدند. بر اساس شیوه نامه ATA، بیماران به دو گروه با سطح خطر پایین (LR) و با سطح خطر متوسط (IR) تقسیم شدند و از نظر متاستاز دوردست توسط اسکن تمام بدن پس از ید درمانی با یک دستگاه دوربین گامای تک سر بررسی شدند. یافته ها: از 1039 بیمار وارد مطالعه، 149 نفر (14/3%) مرد و 890 نفر (85/7%) زن بودند. باقیمانده تیروئید در اسکن کل بدن پس از ید درمانی در 1030 بیمار (99/1%) وجود داشت. از این تعداد بیمار، 713 نفر (68/6%) در گروه LR و 326 نفر (31/4%) در گروه IR قرار گرفتند. وجود متاستاز غدد لنفاوی گردنی در 69 نفر (28: LR، 41: IR)، جذب مدیاستن در 11 نفر (3: LR، 8: IR)، متاستازهای ریوی در 11 نفر و متاستاز استخوانی در 3 نفر از 101 بیمار دیده شد که همگی در گروه بیماران با ریسک متوسط قرار داشتند. درگیری چند ارگانی در 7 نفر از 101 بیمار (2: LR، 5: IR) دیده شد. میانگین سطح سرمی تیروگلوبولین (Thyroglobulin= Tg) در موارد متاستاز دوردست، در گروه با سطح خطر پایین 8/57±2/61 و در گروه با سطح خطر متوسط 65/21±17/45 بود که این مقادیر از نظر آماری، اختلاف معنی داری داشت (0/001p<). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که شیوع متاستازهای دوردست در اسکن تمام بدن پس از ید درمانی کمابیش در 10% بیماران دیده شد. همچنین می توان از سطح سرمی تیروگلوبولین به عنوان نشانگر بالینی برای تشخیص زودهنگام متاستاز دوردست استفاد کرد.

سابقه و هدف: با افزایش نیاز بزرگسالان به درمان ارتودنسی و محبوبیت روز افزون دندانپزشکی زیبایی، ارتودنتیست ها اغلب با موضوع باندینگ اتصالات به دندان های ترمیم شده با پرسلن مواجه می شوند. هدف از این مطالعه تعیین موثرترین روش اچینگ سطح برای به دست آوردن استحکام برشی بهینه براکت های سرامیکی به سطح پرسلن بدون آسیب به سطح سرامیکی پس از جداسازی می باشد. همچنین برای ارزیابی استحکام باند برشی، از روش های مختلف بر روی سطح پرسلن استفاده شد. مواد و روش ها: در این مطالعه، 40 دیسک پرسلن فلدسپاتیک تهیه شد و به طور تصادفی در چهار گروه 10 تایی قرار گرفت. گروه (1) شامل براکت سرامیکی متصل به دیسک های پرسلن اچ شده با HFA، گروه (2) براکت سرامیکی متصل به دیسک های پرسلن اچ شده با PHA، گروه (3) براکت سرامیکی متصل به دیسک های پرسلن آماده شده با لیزر 3W Er, Cr: YSGG و گروه (4) براکت سرامیکی متصل به دیسک های پرسلن آماده شده با لیزر 6W Er, Cr: YSGG بود. نمونه های اضافی از هر گروه قبل از اتصال برای آزمایش توپوگرافی سطح سرامیکی با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) انتخاب شدند. سطح پیوند زدایی با یک استریومیکروسکوپ نوری مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: روش های آماده سازی سطح باعث ایجاد تفاوت معنی داری در استحکام باند در بین گروه ها شد (0/001=p). بالاترین استحکام باند 1/74±22/40 مگاپاسکال در گروه HFA-etched و کمترین استحکام باند 2/95±11/40 مگاپاسکال در گروه 6W Er, Cr: YSGG بود. در میان همه گروه ها، گروه اچ شده با HFA بیشترین آسیب به سطح پرسلن را در جداسازی باند نشان داد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، گروه لیزر Er, Cr: YSGG یک درمان سطحی مستمر برای اتصال بین براکت های سرامیکی ارتودنسی و سطوح سرامیکی فلدسپاتیک بوده و حداقل آسیب سطحی در طول جداسازی را ایجاد می کند. در نتیجه، روش لیزر Er, Cr: YSGG برای سطوح سرامیکی مناسب است.

سابقه و هدف: اصطکاک بین آرچ وایر و براکت مشکل اصلی در حین حرکت دندان است. سیستم های براکت سلف لیگیت در سال های اخیر بسیار رایج شده اند. هدف از این مطالعه، بررسی و مقایسه تأثیر براکت های سلف لیگیت زیبایی فعال و غیر فعال بر نیروی اصطکاک ایستایی در آرچ وایرهای ارتودنسی مختلف در شرایط مرطوب می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه آزمایشگاهی شامل 180 براکت سلف لیگیت سرامیکی، 90 براکت غیر فعال (Damon Clear) و 90 براکت فعال (Empower Clear) بود که برای بررسی مقاومت اصطکاکی در سه نوع آرچ وایر 0/018 اینچی، یعنی آرچ وایر NiTi مسی و دو آرچ وایر زیبایی (آرچ وایر NiTi با روکش اپوکسی و رودیوم) مورد استفاده قرار گرفت. با توجه به انواع براکت و آرچ وایر مورد استفاده، شش گروه تعریف شد. در این مطالعه، از یک مدل تجربی با سه براکت غیر همسطح در شرایط مرطوب با بزاق مصنوعی، استفاده شد. تست اصطکاک توسط دستگاه تست Instron Tinius Olsen انجام شد. آزمایش در دمای اتاق بین 25-24 درجه سانتی گراد انجام شد. یافته ها: براکت های Empower Clear با آرچ وایر CuNiTi بیشترین سطح میانگین نیروی اصطکاک ایستایی را با میانگین (53/43±327/85) و آرچ وایر NiTi با روکش اپوکسی کمترین میانگین (10/87±58/06) را نشان داد. تفاوت قابل توجهی در نیروی اصطکاک ایستایی ایجاد شده در هر دو سیستم براکت، در هنگام جفت شدن با آرچ وایر اپوکسی (0/000=p) و هنگام جفت شدن با آرچ وایر CuNiTi و رودیوم (0/001=p) وجود داشت. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که براکت های Damon Clear نسبت به براکت های Empower Clear نیروی اصطکاک کمتری تولید می کنند و آرچ وایر NiTi با پوشش اپوکسی می توانند نیروی اصطکاک کمتری نسبت به آرچ وایر NiTi با روکش رودیوم و CuNiTi ایجاد کنند.

سابقه و هدف: در طی انجماد اسپرم شاخص های عملکردی آن از جمله بقا و تحرک آسیب دیده و منجر به کاهش کیفیت اسپرم و باروری می گردد. مطالعات جهت محدود کردن این آسیب ها از جمله افزودن آنتی اکسیدان ها به محیط انجماد صورت گرفته است. این مطالعه به منظور بررسی اثرات آنتی اکسیدان های ملاتونین و ال-کارنیتین برکیفیت پارامترهای اسپرم پس از انجماد و ذوب انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه مداخله ای، 40 نمونه اسپرم به 4 گروه شامل: گروه کنترل (فاقد آنتی اکسیدان)، گروه ملاتونین (01/0 میلی مول ملاتونین)، گروه ال-کارنیتین (100 میکرومول ال-کارنیتین) و گروه ترکیبی (0/01 میلی مول ملاتونین و 100 میکرومول ال-کارنیتین) تقسیم شدند. نمونه ها دو هفته پس از انجماد ذوب شدند، سپس پارامترهای تحرک، بقا و مورفولوژی با استفاده از رنگ آمیزی ائوزین نیگروزین و شمارش آن ها و لیپید پراکسیداسیون از طریق اندازه گیری MDA با واکنش تیوباربیتوریک اسید و میزان شکستگی DNA از طریق کیت تانل بررسی شد. یافته ها: نتایج نشان داد استفاده از ملاتونین و ال-کارنیتین به صورت ترکیبی در محیط انجماد تاثیر معنی داری بر میزان تحرک و بقاء (افزایش از 15% به 25%)، شکست DNA (کاهش از 32% به 23%) و میزان MDA (کاهش از µm/dl 10 به 6/5) داشته است. اما بررسی مورفولوژی اسپرم نشان دهنده تفاوت معنی داری بین گروه های مورد مطالعه نبود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که ملاتنین و ال-کارنیتین می توانند به کاهش آسیب های ناشی از دستکاری اسپرم طی پروسه انجماد و ذوب، کمک کنند.

سابقه و هدف: ماسک راه هوایی-حلقی (LMA=Laryngeal Mask Airway) در بیهوشی جراحی های کوتاه مدت به طور شایع به کار می رود. لیدوکائین وریدی جهت تحمل بهتر بیماران پس از جاگذاری LMA استفاده می گردد. با توجه به عوارض جانبی لیدوکائین وریدی، هدف از این مطالعه مقایسه اثر اسپری لیدوکائین با لیدوکائین وریدی در میزان فشار خون، ضربان قلب، شدت گلودرد، سرفه، لارنگواسپاسم و عوارض دیگر شامل تهوع، استفراغ و تشنج پس از تعبیه LMA می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور بر روی 120 بیمار در سنین 65-18 سال با اندیکاسیون جراحی الکتیو کوتاه مدت چشم، در 2 گروه مساوی 60 نفری انجام شد. به گروه اول لیدوکائین وریدی 1% به میزان mg/kg 1/5 و گروه دوم 5 پاف اسپری لیدوکائین 10% در ته حلق تجویز شد. سپس در هر دو گروه فشار خون از طریق دستگاه فشار سنج، ضربان قلب توسط سیستم مانیتورینگ ضربان قلب، شدت گلودرد بر اساس معیار VAS و شدت سرفه بر اساس خفیف، متوسط و شدید اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها: در این مطالعه 79 نفر مرد (65/8%) و 41 نفر زن (42/2%) شرکت داشتند. از لحاظ بالینی تغییر قابل توجهی در میزان فشار خون در دو گروه مشاهده نشد. میانگین شدت گلودرد در زمان های دو و سه ساعت بعد از بیداری به ترتیب در گروه اسپری لیدوکائین 1/33±0/51 و 1/07±0/41 در مقایسه با لیدوکائین وریدی 2/02±1/15 و 1/9±1/08 کاهش قابل ملاحظه ای داشت (0/05p<). همچنین تغییرات قابل ملاحظه ای در میزان ضربان قلب، سرفه و لارنگواسپاسم در بین دو گروه مشاهده نشد. به علاوه، هیچ موردی از ابتلا به تهوع، استفراغ و تشنج در دو گروه یافت نگردید. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، اسپری لیدوکائین می تواند جهت کاهش شدت گلودرد ناشی از قرار دادن LMA پیشنهاد گردد.

سابقه و هدف: کمبود ویتامین D نقش مهمی در روند بیماری دیابت دارد و ممکن است با تخریب و القای مسیرهای مختلف باعث بروز و تشدید علائم شود. ویتامین D همچنین خاصیت آنتی اکسیدانی دارد و تولید رادیکال های آزاد را مهار می کند. لذا این مطالعه به منظور تعیین نقش مکمل ویتامین D بر سطح سرمی و بزاقی فاکتورهای آنتی اکسیدانی و مقایسه بین آن ها در موش های دیابتی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی بر روی 28 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار که به طور تصادفی به 4 گروه (گروه C: سالم، گروه CV: سالم همراه با ویتامین D، گروه DC: دیابتی بدون ویتامین D و گروه DV: دیابتی با ویتامین D) تقسیم شدند، انجام گردید. برای دیابتی کردن موش ها از استرپتوزوسین (mg/kg 65) به صورت داخل صفاقی استفاده شد. بعد از 10 هفته، نمونه گیری از بزاق (تحریکی با پیلوکارپین) و خون از ورید چشم انجام گرفت. بررسی سطح آنتی اکسیدانی با اندازه گیری سطح سرمی و بزاقی فاکتورهای آنتی اکسیدان (CAT، TAC، SOD، MDA) انجام گردید. یافته ها: تزریق ویتامین D تاثیر معنی داری بر سطح بزاقی SOD ( U/ml1/02±6/44) و سطح سرمی TAC (µmol/l 4382/06±25862/22) داشت (0/05>p). به علاوه دیابت باعث کاهش سطح بزاقی CAT و TAC شد (0/001p<). یافته ها تفاوت معنی داری را در سطوح سرمی و بزاقی MDA نشان نداد. همچنین ویتامین D باعث کاهش قند خون ناشتا در موش های دیابتی شد (18/9±211/14) (0/05p<) و موش هایی که ویتامین D مصرف کردند، در انتهای مطالعه وزن کمتری گرفتند (gr 13/13±71/67). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که مصرف خوراکی مکمل ویتامین D، در کنار اثر کاهشی آن بر قند خون، می تواند باعث کاهش استرس اکسیداتیو ناشی از دیابت در سطح سرمی و بزاقی شود.

سابقه و هدف: فیستول آئورت به روده (Aortoenteric Fistula = AEF) یک وضعیت نادر اما تهدید کننده زندگی است. AEF ثانویه در بیماران با سابقه جراحی آئورت با علامت خونریزی گوارشی ناگهانی، ممکن است حتی بدون شواهدی در آندوسکوپی و کلونوسکوپی رخ دهد که تاخیر در تشخیص و عدم جراحی به موقع آن باعث مرگ بیمار شده و توجه به آن حائز اهمیت می باشد. این پژوهش به معرفی یک آقای 60 ساله با سابقه جراحی آئورت که با شکایت خونریزی حاد گوارشی به مرکز آموزشی درمانی بیمارستان گلستان اهواز مراجعه نموده و با تشخیص AEF ثانویه تحت عمل جراحی قرار گرفت، می پردازد. گزارش مورد: بیمار آقایی 60 ساله است که با سابقه عمل جراحی بای پس آئورتو بای فمورال (Aortobifemoral Bypass) سه سال قبل که به علت خونریزی گوارشی (ملنا) در اورژانس داخلی بستری بود. ضربان قلب بیمار 110 ضربه در هر دقیقه، فشار خون سیستول بیمار 90 میلی متر جیوه و دیاستول 60 میلی متر جیوه (تست تیلت مثبت) و هموگلوبین بیمار (HB) g/dl 6 بود. بیمار توسط سرویس گوارش تحت مایع درمانی، دریافت پنتوپرازول، خون و آنتی بیوتیک، آندوسکوپی و کولونوسکوپی قرار گرفت که نکته پاتولوژیکی یافت نشد. برای وی مشاوره جراحی درخواست شد که به صورت اورژانسی بیمار تحت سی تی آنژیوگرافی عروق شکم قرار گرفت. با توجه به ادامه خونریزی، همودینامیک ناپایدار و افت هموگلوبین با شک به AEF تصمیم به جراحی بیمار گرفته شد. حین عمل گرفت آئورت (در قسمت کلیوی) به روده ها (ژژنوم، 30 سانتی متری لیگامان تریتز) از طریق یک ترکت به طول 5 میلی متر فیستوله شده بود که ترمیم شد. روز بعد از عمل بیمار هوشیار و دارای علائم حیاتی پایدار بود و هفته بعد با حال عمومی خوب ترخیص شد. بیمار یک هفته، سه هفته و سپس تا شش ماه به صورت ماهانه پیگیری شد که طبیعی بود. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، AEF به عنوان یک تشخیص نادر اما کشنده، در بیمار دارای سابقه جراحی آئورت و دارای خونریزی گوارشی تحتانی باید در نظر گرفته شود و به صورت اورژانسی جراحی گردد.

سابقه و هدف: استرس اکسیداتیو به مقاومت به انسولین، اختلال عملکرد سلول های بتا و آسیب سلولی ناشی از هیپرگلیسمی کمک می کند که منجر به ایجاد دیابت شیرین می شود. هدف از پژوهش حاضر تبیین اثر تمرین هوازی و بربرین کلراید بر بیان ژن های UCP-1 و PPARγ بافت چربی احشایی موش های صحرایی دیابتی می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 32 موش صحرایی نر ویستار بالغ با وزن حدود 280-240 به طور تصادفی به چهار گروه (8=n): دیابت (DM)، دیابت-بربرین (DMB)، دیابت-تمرین هوازی (DMT)، دیابت-تمرین هوازی-بربرین (DMTB) تقسیم شدند. موش ها با تزریق mg/kg 60 STZ دیابتی شدند. موش هایی که قندخون آن ها بالاتر از mg/dl 300 بود به عنوان حیوانات دیابتی وارد تحقیق حاضر شدند. سپس گروه های تمرین به مدت شش هفته برنامه تمرین هوازی فزاینده (18-10 متر در دقیقه، 40-10 دقیقه در روز، پنج روز در هفته) را روی تردمیل انجام دادند. گروه مکمل نیز بربرین کلراید (mg/kg/day 30) یک بار در روز به صورت خوراکی با گاواژ دریافت کردند. یافته ها: تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که اختلاف معنی داری در بیان ژن های UCP-1 (0/000p=) و PPARγ (0/002p=) در بین گروه ها وجود دارد. در ادامه نتایج نشان داد که بیان ژن UCP-1 در گروه دیابت-تمرین (1/85±2/96 و 0/015p=)، دیابت-بربرین کلراید 1/16±2/88 و 0/02p=) و دیابت-تمرین-بربرین کلراید (0/97±4/7 و 0/000p=) افزایش معنی داری نسبت به گروه دیابت داشت. همچنین بیان ژن PPARγ در گروه دیابت-تمرین-بربرین کلراید (0/36±1/6 و 0/002p=) افزایش معنی داری نسبت به گروه دیابت داشت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، تمرین هوازی و بربرین کلراید یکی از راه های احتمالی مناسب برای جلوگیری از التهاب و آسیب های ناشی از دیابت می باشد.

سابقه و هدف: زردی در نوزادان شایع بوده و به دلیل هیپربیلی روبینمی رخ می دهد که می تواند منجر به آسیب مغزی در نوزادان شود. فتوتراپی علاوه بر عوارض جدی که دارد، برای رفع زردی، کافی به نظر نمی رسد. این کارآزمایی بالینی با هدف مقایسه اثربخشی درمان ترکیبی اورلیستات و فتوتراپی با فتوتراپی به تنهایی در درمان زردی نوزاد انجام شد. مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی بر روی 120 نوزاد ترم مبتلا به زردی در دو گروه مداخله و کنترل انجام شد. گروه مداخله mg/kg 4 اورلیستات در سه دوز خوراکی متوالی در روز اول، دوم و سوم بستری همراه با فتوتراپی دریافت کردند. گروه کنترل، دارونما و فتوتراپی دریافت کردند. سطح بیلی روبین کل و مستقیم پلاسما در ابتدا (قبل از مداخله) و همچنین 24 و 72 ساعت پس از درمان اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها: بین دو گروه از نظر جنس، وزن و سن تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. میانگین سطوح بیلی روبین کل و مستقیم در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل در پایان کارآزمایی تغییری نکرد (به ترتیب 1/35±10/44 در مقابل 2/8±10/6 و 0/1±0/4 در مقابل 0/1±0/5). نتیجه گیری: به نظر می رسد که اورلیستات در تسریع کاهش بیلی روبین در نوزادان مبتلا به زردی، حداقل برای سه روز اول زندگی بی اثر باشد.

سابقه و هدف: ویتیلیگو یک اختلال پوستی پیچیده است که با لکه های بی رنگ ناشی از تخریب ملانوسیت ها تظاهر یافته و زمینه ساز بروز اختلالات روانشناختی در مبتلایان می گردد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی میزان استرس درک شده در مبتلایان به ویتیلیگو در مقایسه با گروه شاهد می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مورد-شاهدی در بیمارستان رازی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران از شهریور لغایت اسفند ماه 1399 انجام شد. 87 نفر از بیماران ویتیلیگو با تشخیص قطعی (گروه مورد) با 130 نفر از مبتلایان به سایر بیماری های پوستی غیر مرتبط با عوامل روان تنی (گروه شاهد) به روش در دسترس انتخاب و از نظر میزان استرس درک شده فعلی با یکدیگر مقایسه شدند. در این مطالعه استرس درک شده متغیر وابسته، تیپ بالینی بیماری و محل ضایعه متغیرهای مستقل و ویژگی های دموگرافیک بیماران متغیرهای زمینه ای بودند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد استرس درک شده که بازه نمرات در آن بین 0 تا 40 می باشد، جمع آوری و مقایسه شد. یافته ها: میانگین استرس درک شده در مبتلایان به ویتیلیگو (6/24±19/17) نسبت به سایر بیماران پوستی (6/96±16/75) بیشتر بود که با کنترل تأثیر متغیرهای زمینه ای این افزایش معنی دار بود (1/98=Coef.، 3/75-0/21=CI، 0/02=p). بین استرس درک شده با تیپ بالینی و مدت ابتلا به ویتیلیگو رابطه معنی داری دیده نشد. تنها بروز ضایعات ژنیتال با تجربه استرس ارتباط داشتند (0/01p=). همچنین با افزایش سطح تحصیلات میزان استرس در مبتلایان کاهش می یافت (0/01p=). نتیجه گیری: بر اساس یافته های مطالعه حاضر، ابتلا به ویتیلیگو می تواند منجر به افزایش استرس در مبتلایان گردد. از آنجایی که استرس منجر به تأثیرات منفی بر تاب آوری و کمیت و کیفیت دوره درمان در بیماری های مختلف می شود، لذا توجه به جایگاه مشاوره و حمایت های روانشناختی در برنامه درمانی بیماران ویتیلیگو ضروری به نظر می رسد.

سابقه و هدف: سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) با بیماری های تیروئید اتوایمون مرتبط است و به نظر می رسد یکی از شایع ترین بیماری های غدد در زنان در سن تولید مثل است. هدف از این تحقیق مقایسه سطوح TSH، LH، انسولین، HOMA-IR و تستوسترون در زنان مبتلا به PCOS با یک گروه کنترل سالم با همان سن و BMI می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 100 نفر از افراد مراجعه کننده به بیمارستان العلویه انجام شده است. نمونه ها بر اساس علائم هیپوتیروئیدی، مشکلات باروری و داشتن PCOS در دو گروه 50 نفری قرار گرفتند. تشخیص توسط پزشکان متخصص در بیمارستان داده شد. گروه اول شامل پنجاه زن سالم و گروه دوم نیز شامل پنجاه زن مبتلا به PCOS، مشکلات تولید مثل و هیپوتیروئیدی بود. تجزیه و تحلیل هورمون ها با استفاده از کیت آماده بر اساس دستور تولید کننده، Roche Cobas، با استفاده از آنالایزر میکروپلات ELISA انجام و مقایسه گردید. یافته ها: میانگین شاخص توده بدنی، انسولین، HOMA-IR، تستوسترون، anti-TPO، anti-TG، هورمون محرک تیروئید و هورمون لوتئینیزینگ و همچنین گروه سنی 40-31 سال به ترتیب به صورت 0/34±35/96، 0/31±23/12، 0/07±6/64، 0/75±98/80، 0/10±7/70، 0/30±10/27 می باشد. تحقیق نشان داد که سطوح LH و انسولین anti-TG با BMI آن ها همبستگی مثبت دارد. همچنین یک رابطه معکوس بین شاخص توده بدنی و HOMA-IR و بین anti-TG و تستوسترون وجود داشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، افزایش خطر بیماری تیروئید با افزایش نشانگرهای اتوآنتی بادی تیروئید و با هورمون های اندازه گیری شده و انسولین و HOMA-IR ارتباط دارد.

سابقه و هدف: اعمال جراحی کولون ازعمل های مهم ناحیه شکم هستند، اما با توجه به نوع و شرایط جراحی و شرایط بالینی، می توانند نتایج و عوارض متفاوت داشته باشند. هدف از انجام این مطالعه تعیین عوارض و عوامل مرتبط با آن در بیمارانی که تحت آناستوموز روده بزرگ در شرایط اورژانس و الکتیو قرار گرفته اند، می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 70 بیمار بالای 18 سال و نیازمند به آناستوموز کولون، که طی سال های 99-1396 به بیمارستان کوثر سنندج مراجعه کردند در دو گروه اورژانسی و الکتیو، مورد بررسی قرارگرفتند و از لحاظ عوارض از جمله خونریزی، آبسه، لیک آناستوموز، انسداد زودرس، فیستول و مرگ بررسی شده و به مدت شش ماه بیماران تحت پیگیری قرارگرفته و در صورت بروز هر کدام از عوارض، بیمار بستری و تحت بررسی بیشتر قرار می گرفتند. یافته ها: بیماران دو گروه مورد بررسی، از نظر متغیرهای دموگرافیک سن، جنس، زمان جراحی تفاوت معنی دار آماری نداشتند. بیشترین فراوانی علت جراحی در گروه اورژانسی به ترتیب ولولوس 10 (28/7%) و در گروه الکتیو کانسر کولون 26 (74/3%) بود که از این نظر بین دو گروه تفاوت معنی دار آماری مشاهده شد (0/001>p). بیشترین محل آناستوموز در گروه اورژانسی ناحیه کولون نزولی 13 (37/1%) و در گروه الکتیو ناحیه کولون صعودی 14 (40%) بود. بیشترین عوارض ایجاد شده حین و بعد از جراحی آناستوموز شامل خونریزی، عفونت، لیک آناستوموز و مرگ می باشد که میزان مرگ در گروه اورژانسی 7 نفر بود. شایع ترین علت مرگ، پریتونیت با 3 مورد و پس از آن نارسایی قلبی تنفسی، آمبولی، انعقاد منتشر داخل عروقی و کووید-19-پریتونیت هر کدام با 1 مورد بود. وجود سابقه فشار خون و میزان خونریزی حین عمل، با بروز عوارض آناستوموز کولون در هر دو گروه مورد مطالعه، ارتباط معنی دار آماری داشت (0/01=p). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، بروز عوارض آناستوموز در گروه اورژانسی از جمله افزایش خونریزی حین عمل بیشتر است و در شرایط اورژانسی، تصمیم گیری جهت اجرای آناستوموز اولیه باید با توجه به شرایط بالینی بیمار صورت گیرد.

سابقه و هدف: رشد باکتری های باقی مانده در کانال ریشه از علل اصلی شکست درمان ریشه است. لاکتوباسیلوس کازئی، به عنوان یک پروبیوتیک با خواص ضد میکروبی، توانایی مهار میکروارگانیسم های بیماری زا را دارد. هدف از انجام این مطالعه بررسی اثر ضد باکتریایی و ضد بیوفیلمی سوپرناتانت پروبیوتیک لاکتوباسیلوس کازئی به تنهایی و در ترکیب با سیلر AH Plus بر انتروکوکوس فکالیس می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی، از سویه انتروکوکوس فکالیس ATCC 29212 و سویه لاکتوباسیلوس کازئی ATCC 7469 استفاده شد. سویه انتروکوکوس فکالیس در محیط (Brain Heart Infusion Broth) BHI براث و سویه لاکتوباسیلوس کازئی در محیط MRS (Man, Rogosa and Sharpe) براث در شرایط بی هوازی احیا شد. سپس سوپرناتانت لاکتوباسیلوس کازئی تهیه شد. برای بررسی خاصیت ضد باکتریایی سوپرناتانت لاکتوباسیلوس کازئی و سیلر به صورت مجزا و در ترکیب با یکدیگر، از روش آگار دیفیوژن استفاده شد. همچنین، اثر ضد بیوفیلمی این مواد با استفاده از تست میکروتیتر پلیت مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: بر اساس نتایج این مطالعه میانگین قطر هاله عدم رشد انتروکوکوس فکالیس در حضور سوپرناتانت لاکتوباسیلوس کازئی، سیلر AH Plus و ترکیب آن ها در 24 ساعت به ترتیب 0/57±14/66، 1/04±17/16 و 1/25±27/33، در 48 ساعت برابر با 1/04±14/16، 1/08±15/75 و 1/15±24/66 و در 72 ساعت برابر با 1/52±13/66، 1/32±14/5 و 0/76±24/33 میلی متر بود. درصد مهار تشکیل بیوفیلم انتروکوکوس فکالیس پس از تیمار با سیلر AH Plus، سوپرناتانت لاکتوباسیلوس کازئی و ترکیب آن ها به ترتیب 23%، 17% و 33% بود. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که سوپرناتانت لاکتوباسیلوس کازئی و سیلر AH Plus دارای اثرات ضد باکتریایی و ضد بیوفیلمی بر انتروکوکوس فکالیس هستند. همچنین، ترکیب سوپرناتانت لاکتوباسیلوس کازئی با سیلر AH Plus موجب تقویت این اثرات می شود.

سابقه و هدف: بیماری های گوارشی یکی از مهم ترین و شایع ترین بیماری های مزمن غیر واگیر هستند که بار اقتصادی و فشار روانی زیادی را به جامعه و سیستم بهداشتی و درمانی تحمیل می کنند، با توجه به ابهام در زمینه سبب شناختی و درمان سندرم روده تحریک پذیر، این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری متمرکز بر سبک زندگی با درمان بازسازی شناختی معنایی بر خستگی مزمن در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی بر روی 45 نفر از بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر مراجعه کننده به مطب خصوصی در 3 گروه 15 نفری درمان شناختی رفتاری متمرکز بر سبک زندگی، درمان بازسازی شناختی معنایی و گروه کنترل که هیچ درمان شناختی دریافت نکردند، به صورت پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. برای جمع آوری اطلاعات از مقیاس خستگی استمس با 5 زیر مقیاس خستگی عمومی، خستگی جسمی، کاهش فعالیت، کاهش انگیزه، خستگی ذهنی استفاده شد. نمره کل شدت خستگی بیمار از صفر تا 100 به دست می آید، که نمره 40-20 نشان دهنده میزان خستگی پایین، 60-40 میزان خستگی متوسط و نمره بالای 60 بیانگر خستگی بالا در فرد می باشد. گروه ها قبل، بعد و یک ماه پس از درمان با هم مقایسه شدند. یافته ها: در این مطالعه 22 زن (48/9%) و 23 مرد (51/1%) در محدوه سنی 49-25 سال شرکت داشتند. یافته ها نشان داد که درمان شناختی رفتاری متمرکز بر سبک زندگی در پس آزمون با نمره (11/12±53/53) و درمان بازسازی شناختی معنایی با نمره (14/57±60/40) و در پیگیری یک ماه بعد به ترتیب با نمره (11/68±55/80 و 14/94±59/72) بر خستگی مزمن در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر موثر بودند (0/05>p). این دو گروه مداخله با گروه کنترل نیز به ترتیب با نمره (15/70±64/53 و 15/77±64/46) نیز تفاوت معنی داری داشتند (0/05>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که درمان شناختی رفتاری متمرکز بر سبک زندگی و درمان بازسازی شناختی معنایی بر خستگی مزمن در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر موثر است.

سابقه و هدف: کیست های درموئید یا تراتوم کیستیک بالغ یکی از شایع ترین تومورهای خوش خیم تخمدان هستند. در این مطالعه یک مورد کیست درموئید نادر تخمدان که حاوی مو، دندان، استخوان و روده است، گزارش می شود. گزارش مورد: بیمار خانمی 36 ساله است که با درد شکمی، تهوع و تغییر عادات ماهیانه از 2 ماه قبل مراجعه کرد. درد با قاعدگی ارتباطی نداشت و در معاینه تندرنس در شکم نداشت. تشخیصی توده با سونوگرافی و MRI انجام شد و توده کیستیک در تخمدان راست و چپ تشخیص داده شد. بیمار تحت عمل جراحی لاپاراسکوپی قرار گرفت. حین عمل به طور کامل و بدون آسیب، تخمدان راست و کیست تخمدان چپ خارج شدند. کیست درموئید تخمدان راست حاوی مو، دندان، استخوان و ناخن بود. بیمار 1 روز پس از عمل ترخیص شد و در پیگیری های انجام شده، عوارضی از جراحی گزارش نشد. در بررسی های پاتولوژیک نیز بافت روده در کیست دیده شد که حائز اهمیت می باشد، لذا این مورد گزارش شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مورد گزارش شده بافت روده در کیست درموئید ممکن است وجود داشته باشد. رزکسیون کامل در این بیماران توصیه می شود.

سابقه و هدف: در سال های اخیر از مواد سفید کننده دندان ها در بسیاری از کلینیک ها استفاده می شود که ممکن است اثر آن بر روی دندان های طبیعی و ترمیم کامپوزیت (اومنی کروما) متفاوت باشد. هدف از این مطالعه تعیین تاثیر اسپکتروفتومتری بلیچینگ خارجی بر ساختار طبیعی دندان و ترمیم کامپوزیت می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه، ابتدا حفره ای بر روی 26 دندان کشیده شده، ایجاد شد و سپس ترمیم کامپوزیت اومنی کروما برای تمامی این دندان ها انجام شد. رنگ هر نمونه دندان با دستگاه رنگ سنج اندازه گیری شد. اندازه گیری ها پیش از استفاده از ماده سفید کننده برای روشنی اولیه (L0)، پس از اولین استفاده از ماده سفید کننده (L1) و پس از دومین استفاده از ماده سفید کننده (L2) انجام شد. مقادیر کل تغییر رنگ (ΔE) بین ترمیم ها و دندان طبیعی در فواصل درمان اول (ΔE1) و دوم (ΔE2) مقایسه شد. یافته ها: بر اساس یافته های این مطالعه، بعد از مقایسه میزان سفیدی بین دندان طبیعی و کامپوزیت، تغییراتی در میزان سفیدی مشاهده شد. بر این اساس، L1  (0/000=p) وL2  (0/006=p) نشان داد که تفاوت معنی داری در میزان سفیدی (L) بین دندان طبیعی و کامپوزیت در درمان اول و دوم وجود دارد. با این وجود، مقایسه تغییر رنگ کل (ΔE) هیچ تفاوت معنی داری بین ترمیم کامپوزیت و ساختار طبیعی دندان در طول فواصل درمان اول و دومΔE1  (0/479=p) وΔE2  (0/821=p) نشان نداد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، مقدار ΔE از درمان های بلیچینگ L0 تا L2 به طور قابل توجهی کاهش یافت. با سفیدتر شدن دندان ها، واضح است که تفاوت رنگ کمتری بین ترمیم اومنی کروما و ساختار دندان مشاهده می شود.

سابقه و هدف: سوانح و حوادث به عنوان دومین علت معلولیت ها و علت اصلی ناتوانی و مرگ و میر، می تواند به اختلالات جسمانی و روانی و حتی مرگ منجر شود. مطالعه حاضر به منظور بررسی مرگ و میر ناشی از سوانح و حوادث شهرستان بابل بر اساس طبقه بندی بین المللی بیماری ها انجام گرفت. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی به صورت گذشته نگر بر روی تمامی مرگ های ثبت شده طی سال های 1401-1395 در نظام ثبت و طبقه بندی علت های مرگ ناشی از سوانح و حوادث معاونت بهداشتی شهرستان بابل انجام شده است، مرگ های ناشی از سوانح و حوادث بر اساسICD10  استخراج و مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: از 18265 مورد مرگ، 1305 مورد (7/15%) مربوط به سوانح و حوادث بوده است که 686 مورد مرگ (52/57%) ناشی از حوادث ترافیکی بود. بیشترین فراوانی سوانح و حوادث، بر اثر آسیب دیدن شخص در تصادف نامشخص (ترافیکی) 576 مورد (44/13%) و قرار گرفتن در معرض عامل نامشخص 182 مورد (13/95%) بود. میانگین سنی در مرگ و میر ناشی از سوانح و حوادث در گروه حوادث ترافیکی 22/07±46/05 و در گروه حوادث غیرترافیکی 23/49±43/35 سال بود (0/033=p). با افزایش دهه های سنی، میزان مرگ و میر افزایش پیدا کرد (0/001p<). نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، قسمت اعظم مرگ و میر ناشی از سوانح و حوادث براساس نظام طبقه بندی علت های مرگ و میر بر اثر آسیب دیدن شخص در تصادف نامشخص، قرار گرفتن در معرض عوامل نامشخص و مسمومیت ها بوده است.

سابقه و هدف: استفاده از داروهای شیمیایی منجر به عوارض جانبی فراوان و ایجاد مقاومت دارویی می شود. پیاز آلیوم سپا (a. Allium cepO) به دلیل توانایی در کاهش التهاب و تقویت سیستم ایمنی بدن، یکی از شناخته شده ترین درمان های گیاهی به شمار می رود. هدف از این مطالعه بررسی اثر عصاره الکلی به عنوان داروی ضد میکروبی، آنتی اکسیدانی و ضد سرطانی بیوسنتز شده از پیاز آلیوم می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی از عصاره اتانولی پیاز آلیوم سپا برای تهیه بیوسنتز با استفاده از سوکسله با اتانول 75% استفاده شد. اسپکتروفتومتری UV/Vis و آنالیز مادون قرمز انتقال فوریه (FTIR) برای تعیین خصوصیات عصاره اتانولی استفاده شد. فعالیت ضد باکتریایی عصاره اتانولی علیه اشریشیا کلی (E. coli) و استافیلوکوکوس اوروس (S. aurous) بررسی شد. اثر سیتوتوکسیک عصاره الکلی بر روی رده سلولی سرطان پستان AMJ-13 در غلظت های مختلف (6/125، 12/5، 25، 50 و 100) میکروگرم در میلی لیتر با روش MTT ارزیابی شد و همچنین برای بررسی فعالیت آنتی اکسیدانی، از آزمون DPPH استفاده شد. یافته ها: بر اساس نتایج تجزیه و تحلیل آنالیز مادون قرمز انتقال فوریه و غربالگری فیتوشیمیایی، مواد فعال متعددی از جمله پلی ساکاریدها، ساپونین ها، ترکیبات فنلی، گلیکوزیدها و فلاونوئیدها در این عصاره یافت شد. نتایج نشان داد که آزمایش های فعالیت ضد میکروبی، بزرگ ترین ناحیه مهار را در اشریشیاکلی در مقایسه با استافیلوکوکوس اورئوس نشان داد. تکثیر رده سلولی AMJ-13 توسط این عصاره در مقایسه با گروه کنترل بسیار کاهش یافت و فعالیت سیتوتوکسیک این عصاره با افزایش غلظت، افزایش یافت. یافته ها نشان داد که پیاز آلیوم سپا اساساً منبع ارزشمند آنتی اکسیدان است. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، عصاره اتانولی پیاز آلیوم سپا دارای فعالیت ضد باکتریایی بوده و منجر به کاهش توانایی تکثیر در رد های سلولی بدخیم شده و اثر آنتی اکسیدانی نیرومندی از خود نشان می دهد.

سابقه و هدف: با وجود اینکه ایمپلنت های دندانی موفقیت بالایی دارند، شایع ترین مشکل دندانپزشکی، پری ایمپلنتیت است. با توجه به افزایش مقاومت باکتریایی به آنتی بیوتیک، محصولات گیاهی ارجحیت بیشتری دارند. این مطالعه با هدف یافتن غلظت مناسب عصاره آبی دارچین که بتواند از رشد باکتری های بی هوازی در بیماران مبتلا به پری ایمپلنتیت جلوگیری کند و همچنین بررسی ترکیبات فیتوشیمیایی عصاره آبی دارچین، انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه تجربی آزمایشگاهی با استفاده از کل نمونه های باکتری بی هوازی جدا شده از پاکت ایمپلنت 10 بیمار (مرد و زن) 40 تا 60 ساله که از پری ایمپلنتیت مزمن رنج می برند و به عمق پروبینگ پاکت mm 10≥ نیاز داشتند و کاهش چسبندگی بالینی 2-1 میلی متر یا بیشتر داشتند، انجام شد. آزمون آنتی باکتریال با استفاده از روش انتشار چاه آگار در غلظت های 5، 10، 12، 15، 20 و 25 میلی گرم بر میلی لیتر انجام شد. بر اساس یک مطالعه مقدماتی، نمونه ها به همراه کنترل مثبت CH2% و کنترل منفی آب مقطر برای اندازه گیری منطقه مهار، از مرکز تا لبه منطقه مهار، به طور تصادفی انتخاب شدند. غلظت نهایی (1، 3، 6، 12، 24، 48 میلی گرم) عصاره ها برای یافتن حداقل غلظت بازدارندگی (MIC) و حداقل غلظت باکتری کشی (MBC) استفاده شد. متابولیت های ثانویه عصاره آبی دارچین با استفاده از کروماتوگرافی  گازی-طیف سنجی جرمی (GC-MS) و آزمایش فیتوشیمیایی شناسایی شدند. یافته ها: مطالعه حاضر نشان داد که دارچین حاوی آلکالوئید، فلاونوئید، ساپونین و گلیکوزید است و به طور قابل توجهی باکتری های جدا شده را با حداقل غلظت باکتری کشی در 24 میلی گرم بر میلی لیتر و حداقل غلظت بازدارندگی در 12 میلی گرم بر میلی لیتر مهار می کند. آزمون دیسک دیفیوژن نشان داد که میانگین قطر ناحیه بازدارندگی برای غلظت های 12/5، 15، 20، 25 و کلرهگزیدین 2% میلی گرم بر میلی لیتر برابر با 0/118±1/15، 0/142±1/27، 0/132±1/38، 0/13±1/51 و 0/084±1/46 سانتی متر بود (0/05>p). افزایش قطر ناحیه بازدارندگی با افزایش غلظت عصاره دارچین مرتبط بود، در حالی که غلظت 5/10 میلی گرم در میلی لیتر هیچ نوع منطقه بازدارندگی را نشان نداد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که دارچین یک عامل ضد میکروبی قدرتمند است و می توان از آن برای آنتی بیوتیک درمانی در برابر پری ایمپلنتیت برای جلوگیری از شکست ایمپلنت استفاده کرد.

سابقه و هدف: داروهای شیمیایی بر پس درد زایمانی موثرند اما داروهای گیاهی که ایمنی نسبی وعوارض جانبی کمتری دارند، مناسب تر می باشند. هدف از مطالعه حاضر، مقایسه تأثیر کپسول زنجبیل-اسطوخودوس و مفنامیک اسید بر پس درد زایمان می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی سه سوکور در سال 1400 در بیمارستان ولیعصر (عج) شهر فسا بر روی 94 زن چندزا که از پس درد متوسط و شدید شکایت داشتند، انجام گرفت. شرکت کنندگان به طورتصادفی در دو گروه 47 نفری کپسول زنجبیل-اسطوخودوس 300 میلی گرم (A) و کپسول مفنامیک اسید 250 میلی گرم (B) قرارگرفتند. نمره درد با استفاده از مقیاس سنجش بصری (VAS =Visual Analogue Scale) از 2 ساعت بعد از زایمان، به صورت هر 6 ساعت و در 4 نوبت، قبل از دریافت دارو و یک ساعت پس از دریافت دارو، تا 24 ساعت اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها: اطلاعات جمعیت شناختی دو گروه از جمله سن، شاخص توده بدنی مادر، وزن نوزاد، شیردهی، دریافت اکسی توسین، تعداد بارداری و زایمان تفاوت معنی داری نداشتند. قبل از مداخله، از نظر شدت درد بین دو گروه اختلاف معنی دار وجود نداشت (1/24±5/02=A، 0/97±4/72=B). مصرف کپسول زنجبیل-اسطوخودوس و مفنامیک اسید در ساعات مختلف موجب کاهش معنی دار شدت درد شد (0/05>p). میانگین شدت پس درد در ساعات مختلف، پس از مداخله های اول (0/92±2/38=A، 0/92±2/55=B)، دوم (1/24±2/02=A، 1/18±2/02=B)، سوم (0/97±1/55=A، 1/07±1/61=B) و چهارم (1/01±1/42=A، 0/99±1/38=B) در دو گروه کپسول زنجبیل-اسطوخودوس و مفنامیک اسید تفاوت آماری معنی داری نداشت. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، از آنجایی که کپسول زنجبیل-اسطوخودوس موجب کاهش پس درد زایمان شد، استفاده از آن به جای داروی استاندارد مفنامیک اسید به عنوان یک داروی گیاهی موثر و ایمن پیشنهاد می گردد.