مقدمه: در زمان همه گیری یک بیماری، علاوه بر تهدید جدی برای سلامت جسمی افراد آسیب پذیر، ترس از بیماری و ترس از مرگ در کنار آشفتگی های روزمره موجب می شود تا افراد سالم نیز با اضطراب و استرس بیماری درگیر گردند و دچار اختلالات روان شناختی شوند. در این میان، کارکنان مراقبت های بهداشتی و درمانی و دانشجویان علوم پزشکی، گروه هایی از افراد جامعه هستند که وضعیت بهداشت روان آنان می تواند توسط این همه گیری ها در معرض خطر قرار گیرد؛ بنابراین، مطالعۀ حاضر با هدف تعیین ارتباط فشار روانی ادراک شده با اضطراب ناشی از کووید-19 در دانشجویان و کارکنان بهداشتی-درمانی شاغل در دانشکدۀ علوم پزشکی اسدآباد انجام شد. مواد و روشها: طی مطالعه ای توصیفی_تحلیلی، 113 نفر از دانشجویان و 85 نفر از کارکنان بهداشتی-درمانی شاغل دانشکدۀ علوم پزشکی اسدآباد در سال 1399، به روش نمونه گیری طبقه بندی با تخصیص متناسب بررسی گردیدند. ابزار گردآوری داده ها شامل اطلاعات جمعیت شناختی، مقیاس اضطراب بیماری کرونای علیپور و نسخۀ 14 سؤالی مقیاس استرس ادراک شدۀ کوهن بود. داده ها پس از گردآوری با استفاده از نرم افزار SPSS vol. 26 تجزیه وتحلیل شدند. برای بررسی ارتباطات و مقایسۀ میان داده ها از آزمون همبستگی اسپیرمن و آزمون ناپارامتری من ویتنی با سطح معنی داری آلفای کمتر از 05/0 استفاده گردید. یافته های پژوهش: میانگین کلی فشار روانی ادراک شدۀ کارکنان (29/9±25/22) و دانشجویان (35/9±90/23) نزدیک به حد متوسط و میانگین کلی اضطراب ناشی از کووید-19 در هر دو گروه در سطح خفیف (کارکنان: 85/10±36/16 و دانشجویان: 15/10±24/15) بود؛ همچنین میان فشار روانی ادراک شده و اضطراب ناشی از کووید-19 در هردو گروه کارکنان (P=0. 00، r=0. 55) و دانشجویان (P=0. 00، r=0. 37) رابطۀ آماری مثبت و معنی داری وجود داشت؛ اما مقایسۀ میزان فشار روانی ادراک شده کارکنان بهداشتی-درمانی با دانشجویان تفاوت آماری معنی داری را در دو گروه نشان نداد (P=0. 08). این مقایسه برای میزان اضطراب ناشی از کووید-19 در دو گروه نیز معنی دار نبود (P=0. 58). بحث و نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که هر دو گروه کارکنان بهداشتی-درمانی و دانشجویان تقریباً میزان مشابهی از فشار روانی و اضطراب را تجربه کردند؛ همچنین با افزایش میزان اضطراب ناشی از کووید-19 در نمونه های پژوهش، فشار روانی ادراک شده نیز افزایش یافت و برعکس؛ بنابراین، به کارگیری روان پزشکان و روان شناسان و حضور فعال آنان در مراکز درگیر با کووید-19، ارائۀ رایگان مشاورۀ روان به کارکنان بهداشتی-درمانی و دانشجویان دچار مشکل، برگزاری کارگاه ها و دوره های بازآموزی مهارت های تاب آوری و حل مسئله توصیه می گردد.