مجله دانشگاه علوم پزشکی گرگان
سال:1403 | دوره:26 | شماره:4 |تعداد مقالات:10

کمبود ویتامینD بر طیف وسیعی از عوامل مرتبط با سلامتی اثرگذار است. هر دو عامل چاقی و کمبود ویتامینD با توسعه استرس اکسایشی و التهاب سیستمیک همراه است. التهاب می تواند به واسطه القاء استرس اکسایشی منجر به کاهش سطح ویتامینD شود. بر اساس شواهد، تمرینات ورزشی ممکن است منجر به بهبود وضعیت ویتامینD شود. با این وجود اثر مداخلات تمرینی بر التهاب و استرس اکسایشی در همزمانی دو وضعیت کمبود ویتامینD و چاقی / اضافه وزن به خوبی مشخص نیست. لذا این مطالعه مروری به منظور ارزیابی اثر تمرینات ورزشی بر التهاب و استرس اکسایشی در وضعیت کمبود ویتامینD همراه با چاقی / اضافه وزن انجام شد. جستجوی مقالات از سال های 2006 لغایت 2023 در پایگاه های تخصصی PubMed، Scopus و SID انجام شد. مطالعات جستجو شده از نوع مقالات پژوهشی اصیل، مروری و کارآزمایی بالینی بودند که با استفاده از کلید واژه های کمبود ویتامینD، التهاب سیستمیک، استرس اکسایشی، کموکاین، تمرین ورزشی، چاقی و اضافه وزن انتخاب شدند. براساس مطالعات، تمرینات ورزشی منظم می تواند به واسطه تنظیم منفی برخی از عوامل التهابی و کموکاین ها، کاهش سطح پراکسیداسیون لیپیدی و افزایش وضعیت آنتی اکسیدانی منجر به مهار سیکل معیوب استرس اکسایشی-التهاب در وضعیت کمبود ویتامینD همراه با چاقی / اضافه وزن گردد. همچنین افزایش سطح 25-هیدروکسی ویتامینD حاصل از تمرینات ورزشی هم می تواند از مکانیسم های دیگر کاهش استرس اکسایشی-التهاب در وضعیت کمبود ویتامینD همراه با چاقی / اضافه وزن محسوب شود.

زمینه و هدف: اگزوتروپی گهگاهی شایع ترین فرم اگزوتروپی در کودکان است. درمان های غیرجراحی شامل تصحیح عیوب انکساری، بستن گهگاهی چشم نرمال در کودکان با سن پایین، پریزم درمانی و ورزش های اورتوپتیک است. این مطالعه به منظور مقایسه اثر استفاده از عینک Overminus در مقابل پچ تراپی در کودکان 3 تا 8 ساله مبتلا به اگزوتروپی گهگاهی انجام شد. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی 30 کودک (9 پسر و 21 دختر) مبتلا به اگزوتروپی متناوب در محدوده سنی 3 تا 8 سال بدون سابقه درمان مراجعه کننده به درمانگاه استرابسیم بیمارستان خاتم الانبیاء مشهد انجام شد. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه پچ تراپی (20 نفر) و Overminus (10 نفر) تخصیص داده شدند. در گروه پچ تراپی، چشم سالم بیمار به مدت 6 ماه بین 2 تا 4 ساعت در روز بسته شد. عینک Overminus براساس سیکلوپلژیک رفراکشن بین 2 تا 4 دیوپتر انتخاب گردید. آستیگمات به طور کامل تجویز شد. زمان پیگیری بیمار 3 ماه و سپس 6 ماه بود. در انتها اطلاعات شامل اندازه انحراف و میزان کنترل انحراف جمع آوری و تحلیل شدند. یافته ها: میانه عیب اسفریکال بیماران قبل از مداخله در گروه Overminus چشم راست +1 دیوپتر و چشم چپ +0. 75 دیوپتر و در گروه پچ تراپی چشم راست و چپ هرکدام +0. 75 دیوپتر و 6 ماه پس از مداخله در گروه Overminus چشم راست و چپ هرکدام +0. 62 دیوپتر و در گروه پچ تراپی چشم راست +0. 75 دیوپتر و چشم چپ +0. 62 دیوپتر بود که در گروه های مورد بررسی اختلاف آماری معنی داری یافت نشد. میانه اندازه انحراف بیماران در گروه Overminus قبل از مداخله در دید دور +25 پریسم و نزدیک +25 پریسم، 6 ماه پس از مداخله در دید دور +22. 5 پریسم و نزدیک +20 پریسم بود. همچنین میانه اندازه انحراف بیماران در گروه پچ تراپی قبل از مداخله در دید دور +25 پریسم و نزدیک +25 پریسم، 6 ماه پس از مداخله در دید دور +25 پریسم و نزدیک +25 پریسم بود که میان گروه های مورد مطالعه اختلاف آماری معنی داری یافت نشد. میانه کنترل انحراف بر اساس معیار Newcastle Scale Score (NSS) بیماران قبل از مداخله در گروه Overminus 3. 5 و در گروه پچ تراپی 4 تعیین شد که 6 ماه پس از مداخله در گروه Overminus 1. 5 و در گروه پچ تراپی 3 تعیین گردید که در گروه های مورد مطالعه اختلاف آماری معنی داری وجود نداشت. گرچه بهبود کنترل براساس NSS در گروه Overminus بیشتر از گروه پچ تراپی بود. نتیجه گیری: هر دو روش Overminus و پچ تراپی در درمان بیماران مبتلا به اگزوتروپی گهگاهی کاربرد دارد. در بیماران استفاده کننده از روش Overminus کنترل انحراف نسبت به روش پچ تراپی بیشتر است.

زمینه و هدف: راه رفتن یک الگوی حرکتی بنیادین است که تحت تاثیر ساختارهای مختلفی قرار دارد. این مطالعه به منظور تعیین اثر تمرینات روی شن بر طیف فرکانس نیروی عکس العمل زمین در افراد دارای ترمیم رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت هنگام راه رفتن انجام شد. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی 28 دانشجوی پسر دارای پای پرونیت و آسیب ACL با دامنه سنی 25-22 سال در دانشگاه محقق اردبیلی انجام شد. آزمودنی ها به صورت تصادفی در دو گروه 14 نفری کنترل و تمرینات روی شن قرار گرفتند. متغیرهای نیروی عکس العمل زمین در پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از دستگاه صفحه نیرو اندازه گیری شد. یافته ها: تعداد هارمونی ضروری در مؤلفه گشتاور آزاد در پس آزمون گروه کنترل (16. 48±4. 14) در مقایسه با پیش آزمون (19. 11±2. 15) 15. 95% کاهش یافت (P<0. 05). تعداد هارمونی ضروری در راستای داخلی-خارجی نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون گروه تمرین (15. 59±3. 92) در مقایسه با پیش آزمون (19. 23±2. 66) 23. 34% کاهش یافت (P<0. 05). همچنین تعداد هارمونی ضروری در راستای قدامی-خلفی نیروی عکس العمل زمین در پس آزمون گروه تمرین (21. 61±2. 55) در مقایسه با پیش آزمون (14. 47±4. 11) 33. 04% درصد افزایش یافت (P<0. 05). نتیجه گیری: تمرین بر روی شن توانست مکانیک راه رفتن افراد دارای ترمیم رباط صلیبی قدامی و پای پرونیت را بهبود دهد.

زمینه و هدف: کودکان در سن مدرسه به دلیل دور شدن از خانواده با اختلال اضطراب جدایی روبرو می شوند. از روش های درمان، بازی درمانی به روش تراپلی است. این مطالعه به منظور تعیین اثر بازی درمانی تراپلی بر اضطراب جدایی دانش آموزان دختر دبستانی انجام شد. روش بررسی: این کارآزمایی بالینی روی 60 دانش آموز دختر دبستانی شهرستان علی آباد کتول در دو گروه 30 نفری کنترل (میانگین سنی 8. 69±0. 71 سال) و مداخله (میانگین سنی 8. 9±0. 85 سال) در سال 1402 انجام شد. در پیش آزمون و پس آزمون از پرسشنامه اضطراب جدایی Hahn و همکاران (نسخه والدین، 2003) برای سنجش اضطراب جدایی استفاده شد. مداخله ای روی گروه کنترل صورت نگرفت. در گروه مداخله 10 جلسه 45 دقیقه ای به مدت 10 روز بازی درمانی به روش تراپلی همراه با مادر اجرا شد. یافته ها: میانگین نمره کل اضطراب جدایی پیش آزمون در گروه مداخله 82. 2±9. 27 و در گروه کنترل 83. 53±8. 8 تعیین شد که این تفاوت از نظر آماری معنی داری نبود. همچنین نمرات ابعاد اضطراب جدایی پیش آزمون دو گروه کنترل و مداخله تفاوت آماری معنی داری نداشتند. میانگین نمره کل اضطراب جدایی پس آزمون در گروه مداخله 78. 36±7. 87 و در گروه کنترل 84. 03±9. 01 تعیین شد که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P<0. 05). قبل و بعد از مداخله در گروه مداخله اختلاف آماری معنی داری در همه ابعاد اضطراب جدایی (P<0. 05) به جز فراوانی حوادث مشاهده شد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که بازی درمانی تراپلی در دختران دبستانی باعث بهبود اضطراب جدایی می گردد.

زمینه و هدف: ضایعات دمیلینه، آسیب بافتی منتشره و اختلالات اتصال عصبی در ماده سفید با کاهش زوال شناختی در بیماری مولتیپل اسکلروزیس (MS) مرتبط است و این یافته ها در کارپوس کالوزوم (جسم پینه ای) مغز بسیار برجسته است. اینترلوکین-10 جزء سایتوکاین های ضدالتهابی است. IL-10 مترشحه از سلول های T تنظیمی Treg ویژگی های ضدالتهابی داشته و قادر است تا تولید سایتوکاین های پیش التهابی تولید شده ماکروفاژها و سلول های T را مهار کند. اینترلوکین-6 نوعی سایتوکاین چندعملکردی است که در سیستم دفاعی بیماری های خودایمن وجود دارد. ژن IL-6 از 5 اگزون، 4 اینترون و یک منطقه پروگزیمال پروموتور است که واقع در لوکوس کروموزومی 7P21 در انسان است. این مطالعه به منظور تعیین اثر پلی مورفیسم ژن های IL10 (-1082/-819) و IL6 (-174) بر تغییرات جسم پینه ای در زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مورد-شاهدی روی 40 زن مبتلا به MS در محدوده سنی 40-20 سال مراجعه کننده به مرکز تصویربرداری MRI گلستان و کوثر گرگان و 20 زن غیرمبتلا به MS، بیماری اتوایمن و التهابی بالای 40 سال در سال 1394 انجام شد. به منظور انجام ژنوتایپینگ از آزمودنی ها 10 میلی لیتر خون اخذ شد. استخراج DNA به روش فنل کلروفرم انجام شد و ژنوتایپینگ DNA ها به روش SSP-PCR صورت گرفت. از تصاویر MRI مغز آزمودنی ها، به منظور اندازه گیری کارپوس کالوزوم و بررسی ارتباط با پلی مورفیسم های مورد مطالعه استفاده گردید. یافته ها: پس از انجام آزمایشات و به دست آوردن ژنوتایپ های مختلف IL-6، IL-10(-819) و IL10 (-1082)، ارتباط آماری معنی داری بین ژنوتایپ های اینترلوکین ها در دو گروه مورد و شاهد مشاهده نگردید. بین ژنوتایپ های مختلف IL-6، IL-10(-819) و IL10 (-1082) و تغییرات اندازه بخش های مختلف کارپوس کالوزوم شامل پهنای رستروم، پهنای اسپلنیوم، پهنای تنه، نسبت طول تنه به طول قدامی خلفی و نسبت طول تنه به حداکثر ارتفاع بین گروه مورد و شاهد ارتباط معنی داری مشهود نبود. کاهش متغیرهای پهنای رستروم، پهنای اسپلنیوم، پهنای تنه، نسبت پهنای تنه به طول قدامی خلفی و نسبت پهنای تنه به حداکثر ارتفاع در گروه مورد و شاهد معنی دار بودند (P<0. 05). تنها کاهش پهنای اسپلنیوم با وقوع بیماری MS ارتباط آماری معنی دار داشت (95%CI=4. 51-1. 22, OR=2. 35, P<0. 009). نتیجه گیری: بین تغییرات مورفومتریک کاهش کارپوس کالوزوم و تغییرات ژنوتایپ های IL-6، IL-10(-819) و IL10 (-1082) در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس ارتباطی وجود نداشت.

زمینه و هدف: در دوران پسا کرونا، پیام ها و تماس های ویدیویی با عزیزان، خانواده و دوستان، آنها را به هم نزدیک کرده و انزوای اجتماعی را قابل تحمل تر نموده است. هرچند به کارگیری و استفاده از این ابزارها دارای عناصر مثبت بسیاری است؛ اما موارد منفی نیز وجود دارند. این مطالعه به منظور تعیین شیوع اعتیاد به اینترنت در دانشجویان رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گلستان و ارتباط آن با اختلالات روانپزشکی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی روی 189 (73 مذکر و 116 مؤنث) دانشجوی رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی گلستان با میانگین سنی 23. 35±3. 03 سال طی سال 1400 انجام شد. نمونه گیری از نوع در دسترس بود و تمامی دانشجویان به عنوان جامعه آماری در نظر گرفته شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه اعتیاد به اینترنت یانگ و فرم کوتاه شده پرسشنامه شخصیتی مینه سوتا (MMPI-2) بود که توسط دانشجویان تکمیل گردید. یافته ها: 50 نفر از دانشجویان رشته پزشکی (26. 45%) در معرض اعتیاد به اینترنت و 3 نفر (1. 58%) دارای اعتیاد به اینترنت بودند. کمتر از 4 درصد دانشجویان اختلالات روانپزشکی شدید و 9. 5% تا 19. 6% دانشجویان اختلالات روانپزشکی مختلف را در حد متوسطی دارا بودند. به غیر از حیطه علایم هیپوکندریا، در سایر حیطه های اختلالات روانپزشکی شامل افسردگی (r=0. 285, P<0. 001)، هیستری (r=0. 170, P<0. 019)، سایکوپاتی (r=0. 338, P<0. 001)، پارانویا (r=0. 384, P<0. 001)، مانیا (r=0. 336, P<0. 001)، سایکواستنی (r=0. 432, P<0. 001) و اسکیزوفرنی (r=0. 415, P<0. 001)، بین اعتیاد به اینترنت و افزایش اختلالات روانپزشکی همبستگی مثبت و معنی داری وجود داشت و با افزایش اعتیاد به اینترنت شدت اختلالات روانپزشکی افزایش یافت. نتیجه گیری: اعتیاد به اینترنت در میان دانشجویان رشته پزشکی در سطح پایینی قرار داشته و با افزایش اعتیاد به اینترنت، شدت اختلالات روانپزشکی افزایش یافته است.

زمینه و هدف: چاقی و پیری مردان علاوه بر بسیاری از مشکلات سلامتی می تواند اثرات منفی بر عملکرد اسپرم زایی و پتانسیل باروری داشته باشد. این مطالعه به منظور تعیین ارتباط بین پارامترهای اسپرمی با سن و شاخص توده بدن در مردان نابارور انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی پارامترهای مایع منی (غلظت، تحرک و مورفولوژی) 7069 مرد مراجعه کننده به مرکز باروری و ناباروری اصفهان بر اساس دستورالعمل های سازمان جهانی بهداشت سال 2010 مورد ارزیابی قرار گرفت. نمایه توده بدن (BMI) با تقسیم وزن افراد (کیلوگرم) بر مجذور قد آنها (متر) محاسبه شد. یافته ها: بین BMI و سن مرد همبستگی مثبت و ضعیفی مشاهده شد (r=0. 07, P<0. 001). بین حجم مایع منی (r=-0. 02, P<0. 001)، غلظت اسپرم (r=-0. 02, P<0. 001) و تعداد اسپرم (r=-0. 04, P<0. 001) با BMI همبستگی منفی و ضعیفی یافت شد. بین تحرک اسپرم با شاخص توده بدنی ارتباط آماری معنی داری مشاهده نشد. در رابطه با سن مردان، فقط ارتباط منفی و ضعیفی بین این پارامتر با تحرک اسپرم مشاهده شد (r=-0. 04, P<0. 001).نتیجه گیری: افزایش شاخص توده بدنی و سن مردان ممکن است با کاهش کیفیت اسپرم و پتانسیل باروری همراه باشد.

زمینه و هدف: مسمومیت یکی از شایع ترین دلایل مراجعه به بخش اورژانس در سراسر جهان است. آگاهی از الگوی مسمومیت به شناسایی عوامل خطر و امکان تشخیص زودهنگام کمک می کند. در ایران یکی از علل اصلی مسمومیت در اطفال، موادمخدر شناخته شده است. این مطالعه به منظور تعیین ﻓﺮاواﻧﻲ ﻣﺴﻤﻮﻣﻴﺖ ﺑﺎ ﻣﻮاد ﻣﺨﺪر در ﻛﻮدﻛﺎن زﻳﺮ 18 ﺳﺎل ﻣﺮاﺟﻌﻪ ﻛﻨﻨﺪه ﺑﻪ ﻣﺮﻛﺰ آﻣﻮزﺷﻲ-درﻣﺎﻧﻲ آل جلیل آق قلا، استان گلستان انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی گذشته نگر روی 36 کودک یک ماهه تا 18 ساله (22 پسر و 14 دختر) با میانگین سنی 51. 62±36. 25 ماه مراجعه کننده به دلیل مسمومیت با موادمخدر به مرکز آموزشی-درمانی آل جلیل آق قلا طی سال های 1399 لغایت 1401 انجام شد. نمونه ها به صورت سرشماری وارد مطالعه شدند. سوابق پزشکی بیماران از پرونده بررسی و در چک لیست ثبت گردید. یافته ها: بیشترین مسمومیت ناشی از مصرف ماده مخدر تریاک (69. 4%) و سپس مصرف متادون (25%) تعیین گردید. کاهش سطح هوشیاری بدو مراجعه به بیمارستان 66. 7% تعیین شد. فاصله مسمومیت تا مراجعه به بیمارستان 5. 60±3. 86 ساعت بود. میانگین مدت اقامت در بیمارستان 1. 25±0. 80 روز بود و هیچ بیماری فوت نشد. بیشتر کودکان پسر (61. 1%)، از قومیت ترکمن (69. 4%) و ساکن روستا (86. 1%) بودند. بیشترین موارد مسمومیت در فصل تابستان (36. 1%) تعیین شد. راه رایج تماس از طریق دهان (97. 2%) بود. نتیجه گیری: میزان مسمومیت با تریاک در مقایسه با سایر موادمخدر بالا ارزیابی شد. با این حال، شواهد قوی مبنی بر افزایش مصرف تریاک در بین جوانان و برخی شواهد برای افزایش مصرف متادون وجود دارد.

زمینه و هدف: درماتوفیتوزیس یک بیماری جلدی مهم در انسان و حیوانات به شمار می رود که مقاومت آن به درمان های رایج رو به افزایش است. آلیل آمین ها، پلی ان ها و آزول ها از گروه های شاخص دارویی ضدقارچ هستند که برای درمان درماتوفیتوزیس مصرف می شوند. گونه های مختلف جنس گیاهی درمنه که پراکندگی زیادی در ایران دارند به عنوان یک منبع غنی از ترکیبات طبیعی با فعالیت ارزشمند زیستی مورد توجه هستند. این مطالعه به منظور تعیین اثر ضد قارچی عصاره های حاصل از اندام هوایی درمنه های دو ساله، طلایی و قرمز انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی روی عصاره های اترنفت، دی کلرومتانی، اتیل استاتی، اتانولی و هیدرواتانولی اندام هوایی درمنه های دو ساله (Artemisia biennis)، طلایی (Artemisia ciniformis) و قرمز (Artemisia turanica) علیه قارچ های عامل بیماری درماتوفیتوزیس انجام شد. قارچ های مورد بررسی شامل تریکوفیتون روبروم (Trichophyton rubrum)، تریکوفیتون وروکوزوم (Trichophyton verrucosum)، اپیدرموفیتون فلوکوزوم (Epidermophyton floccosum) و میکروسپوروم کانیس (Microsporum cannis) بودند. آزمایش حداقل غلظت بازدارندگی (MIC) براساس روش رقیق سازی در آگار انجام شد. فعال ترین عصاره ها در آزمون های مقدماتی فیتوشیمیایی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: در غربالگری اولیه، اپیدرموفیتون فلوکوزوم و میکروسپوروم کانیس به ترتیب مقاومت (11 از 15) و حساسیت (12 از 15) بیشتری را به عصاره های مورد آزمایش نشان دادند. عصاره های اتر نفتی حاصل از هر سه گونه درمنه، فعال ترین عصاره های به کار رفته در آزمایش ها بودند. عصاره های هیدرواتانولی کمترین فعالیت ضددرماتوفیتی را بروز دادند. کمترین میزان غلظت بازدارنده (MIC) 78. 1 میکروگرم بر میلی لیتر برای عصاره اتر نفتی حاصل از درمنه طلایی علیه تریکوفیتون روبروم ثبت شد. نتایج مطالعات مقدماتی فیتوشیمیایی، حضور مشترک ترپنوییدها را در تمام عصاره های گونه های گیاهی نشان داد. نتیجه گیری: برخی ترکیبات چربی دوست موجود در عصاره های مختلف به ویژه عصاره های اترنفتی درمنه های دوساله و طلایی و عصاره دی کلرومتانی درمنه دوساله فعالیت قابل توجه برون تنی ضددرماتوفیتی نشان دادند.

در اختلال تریکوتیلومانیا (Trichotillomania disorder) یا بیماری موکنی، بیماران ناآگاهانه اقدام به کندن موهای خود نموده که به تقویت تکانه های موکنی در آنها منتهی می شود و پس از آن آگاهانه به موکنی می پردازند. یکی از رو ش های درمانی برای این اختلال رفتاردرمانی است. وارونه سازی عادت از موثرترین درمان ها برای اختلالات تریکوتیلومانیای کودک ناتوان ذهنی است. در این مقاله اثربخشی آموزش فنون وارونه سازی عادت در کاهش شدت و پریشانی تریکوتیلومانیا گزارش شده است. بیمار دختری 13 ساله ناتوان ذهنی مبتلا به تریکوتیلومانیا بود. بیمار با توجه به ملاک های تشخیصی DSM-5 در طرح درمان قرار گرفت و آموزش فنون وارونه سازی عادت را طی هشت جلسه، به مدت یک ماه دریافت کرد. ابزار سنجش، مقیاس موکنی بیمارستان ماساچوست بود که شدت و پریشانی موکنی را اندازه گیری می کند. بنا به ویژگی های ذهنی دانش آموز که دارای هوشبهر 65 بود و قادر به پاسخگویی مطمئن به پرسش های مربوط به ماهیت تمایلات مربوط به خود نبود؛ لذا از مقیاس موکنی بیمارستان ماساچوست شامل گزارش والدین استفاده شد و در طی درمان و پیگیری یک ماهه از این مقیاس استفاده گردید. از شاخص های بازبینی نمودارها، درصد بهبودی، اندازه اثر و عکس موکنی ابرو قبل و بعد از درمان استفاده شد. آموزش فنون وارونه سازی عادت، سبب کاهش شدت (اثربخشی در مقیاس 1. 75) و پریشانی (اثربخشی در مقیاس 1. 77) اختلال تریکوتیلومانیا گردید و بیمار توانست میزان درصد بهبودی بالایی را نشان دهد و پیگیری یک ماهه بعد از اتمام درمان، حاکی از ماندگاری این نتیجه بود.