ادبیات فارسی در طول قرن ها چندین سبک متوالی داشته است. در گذر زمان شاعرانی به عرصه رسیدند و با سبک ویژه ای شعر سروده اند که با سبک قبل و بعد خود متفاوت بودند. از چندین سبک مهم شعر کلاسیک، سبک هندی، متفاوت ترین سبک است. شاعران این سبک، شگرد سبکی و زبانی خاص خود را دارند و پیچیدگی معنا و مضمون، اندیشه های باریک و دقیق، خیال-بندی های شاعرانه و پیرایه های ادبی از مهم ترین ویژگی اشعار آنهاست. این ویژگی ها، شعرشان را به مکتب سوررئالیسم فرانسه نزدیک نموده است. شعر سبک هندی همانند سوررئالیسم توانست خیال را از مرزهای طبیعی سبک های پیشین فراتر ببرد و شعری خلق نماید که با معیارهای زبانی رایج نأمانوس باشد، «شاعر بزرگ در سبک هندی شاعری است که ذهن او بتواند مدام بین معقول و محسوس روابط تازه ایجاد کند. بررسی و تحلیل سبک هندی به عنوان یکی از نقاط عطف تاریخ ادبیات ایران چه از منظر زبان و چه از وجه زبان شناختی و سبک شناسی مورد توجه اهل فن قرار گرفته است. در این پژوهش ابتدا مقدمه ای در باب مکتب سوررئالیسم و آراء و عقاید آنان ذکر خواهد شد سپس شیوه های سوررئالیستی در آثار سبک هندی بطور اجمالی مورد بررسی قرار خواهد گرفت.