مقدمه: زایمان زودرس، یکی از عارضه های مهم بارداری است که تأثیر بسزایی در سلامت و مرگ و میر نوزادان دارد، لذا پیش­ بینی و تشخیص زودهنگام آن از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط میزان آلفافتوپروتئین، آلکالن فسفاتاز و فریتین مایع آمنیوتیک سه ماهه دوم حاملگی و زایمان پره­ ترم انجام شد. روش کار: این مطالعه مقطعی تحلیلی در بازه زمانی شهریور سال 1393 تا بهمن ماه 1394 بر روی 60 نفر از افرادی که به دلیل غربالگری مثبت سه ماهه اول، بین هفته های 20-15 (میانگین 17 هفته) آمنیوسنتز شده بودند؛ انجام شد. میزان آلفافتوپروتئین، آلکالن فسفاتاز و فرتین نمونه های فریز شده 40 نفر با زایمان ترم و 20 نفر با زایمان پره ترم با روش اسپکتروفتومتری و الایزا مورد آزمایش قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 22) و آزمون های تی و کای دو انجام گرفت. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین میزان آلفافتوپروتئین در زایمان ترم 44/96± 14/382 و در زایمان پره ترم 83/122± 47/547 نانوگرم بر میلی لیتر، میزان آلکالن فسفاتاز در زنان ترم 01/13± 35/27 و در زنان پره ترم 51/15± 45/74 یونیت بر لیتر و میزان فریتین زایمان ترم 44/96± 14/382 و در زایمان پره ترم 83/122± 47/547 نانوگرم بر میلی لیتر بود کهمیزان هر سه نشانگر در زایمان پره ترم نسبت به زایمان ترم به طور معناداری بالاتر بود (001/0>p). نتیجه گیری: بین میزان آلفافتوپروتئین، آلکالن فسفاتاز و فریتین مایع آمنیون و زایمان پره­ ترم، ارتباط مثبت و معنی داری وجود دارد که ممکن است به درک ما از پاتوفیزیولوژی زایمان زودرس کمک کند. با توجه به نتایج به دست آمده توصیه می شود تحقیقات دیگری با تعداد نمونه بیشتر نیز صورت گیرد.

مقدمه: زایمان زودرس یکی از مشکلات اصلی بهداشتی به حساب می آید و بعد از ناهنجاریهای مادرزادی اصلی ترین عامل ابتلا به بیماری و مرگ و میر نوزادان است. برای پیش بینی زایمان پره ترم تاکنون روشهای مختلفی استفاده است که یکی از این روشها سنجش غلظت آلفافتوپروتئین در سرم مادر است. این مطالعه به بررسی ارتباط سطح سرمی آلفافتوپروتئین مادری در هفته های یازدهم تا سیزدهم بارداری و زایمان پره ترم پرداخته است.روش کار: مطالعه حاضر، مطالعه مورد شاهدی لانه گزیده است که در سال 1392 تا 1393 که بر روی 105 مادر باردار که در هفته های 13-11 بارداری جهت انجام مراقبت های روتین بارداری به بیمارستان فاطمیه همدان مراجعه می کردند، انجام شد. سطح آلفافتوپروتئین سرم مادر در آزمایشگاه توسط کیتهای استاندارد بیومریو از طریق سیستم Vidas مورد سنجش قرار گرفته و ثبت شد. در نهایت، پیامدهای بارداری، پس از زایمان پیگیری و در چک لیست ثبت شد. داده ها وارد نرم افزار SPSS/21 شده و با آزمونهای T-test، Mann-Whitney U test و کای دو مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. P-value کمتر از 0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: سطح آلفافتوپروتئین سرم مادری در هفته 13-11 در مادرانی که در سیر بارداری خود دچار زایمان زودرس شدند با اختلاف آماری معنی داری بالاتر از بیمارانی بود که زایمان سر موعد داشتند (0.001>P)نتیجه نهایی: سطح آلفافتوپروتئین سرم مادری در هفته های 11 تا 13 بارداری می تواند به پیش بینی احتمال بروز زایمان زودرس در زنان باردار کمک کند.

هپاتیت مزمن B یک مشکل عمده پزشکی در جهان است و سالانه تعداد زیادی از بیماران به علت عوارض دیررس ناشی از این ویروس به صورت سیروز و سرطان کبد جان خود را از دست می دهند. چون شیوع این بیماری در جامعه ما 5-3% است این مطالعه آینده نگر به صورت Survival analysis جهت تعیین تغییر وضعیت در 221 نفر از حاملین مزمن ویروس هپاتیت B در بابل از سال 1370 تا 1379 انجام شد. آنزیمهای کبدی، HBeAg, HBsAg و آلفافتوپروتئین هر 6 ماه یکبار بررسی شدند. بیمارانی که دچار هپاتیت مزمن فعال و سیروز بودند در اولین ویزیت از مطالعه حذف شدند. داده ها با استفاده از مدل رگرسیونی کاکس و مدل کاپلان مایر تجزیه و تحلیل گردید. از 221 نفر، 58.8% مرد و 41.2% زن بودند. میانگین سنی بیماران 11±29 سال و میانگین مدت زمان پیگیری 2.6±4.5 سال بود. 22 نفر همزمان HBeAg مثبت بودند. HBsAg در 24 نفر (12.1%) و HBeAg در 10 نفر (45.5%) از بیماران HBeAg منفی و HBeAg مثبت به ترتیب منفی گردیدند. (میزان منفی شدن سالانه این مارکرها به ترتیب 2.7% و 10.5%)، منفی شدن مارکر HBeAg در مقایسه با HBsAg 4.35 برابر بود (P=0.0001) پیشرفت بیماری به سمت هپاتیت مزمن فعال به ترتیب در 18 نفر (11%) و 3 نفر (13.5%) از بیماران HBeAg منفی و HBeAg مثبت ایجاد شد. پیشرفت به سمت هپاتیت مزمن فعال در بیماران HBeAg مثبت در مقایسه با بیماران HBeAg منفی، 2.1 برابر بود (P=0.22) آلفافتوپروتئین در 5 بیمار بین 45-15 افزایش یافت که در بررسی بیشتر سرطان کبد دیده نشد. نتایج این مطالعه نشان داد که منفی شدن مارکرهای ویروسی و پیشرفت بیماری به سمت هپاتیت مزمن فعال در این بیماران دیده می شود. ولی سیروز و سرطان کبد در طی این مدت ایجاد نمی شود پیگیری این بیماران جهت تشخیص وضعیت آنها ضروری است.

زمینه: رابدومیوسارکوم پاراتستیوکولار رایج ترین سارکوم بافت نرم کودکان است. اغلب در دهه دوم ظاهر می شود. رابدومیوسارکوم پاراتستیوکولار جنینی ناشی از تومور نادر بافت مزانشیمال از اسپراتیک کورد، بیضه و تستیکولار تونیک است. این تومور تنها 7% رابدومیوسارکوم مطالعه IRS و%17 intrascrotal  تومورهای بدخیم داخل اسکروتوم کودکان کمتر از 15 سال را تشکیل می دهد.معرفی بیمار: این مقاله گزارش یک پسر 14 با تومور پاراتستیوکولار سمت چپ است که به عنوان فتق کشاله ران تحت عمل جراحی کشاله ران قرار گرفت. در طول عمل، جراح متوجه شد که جرم فتق کشاله ران نیست و مانند یک تومور بیضه به نظر می رسید. با ارولوژیست مشورت شده و تحت ارکیوتومی سمت چپ قرار گرفت. آزمایش آلفافتوپروتئین bHCG لاکتات-د-هیدروژناز طبیعی بود. در بررسی بیشتر، با توجه غدد لنفاوی خلف پریتوئن رابدومیوسارکوم پاراتستیوکولار جنینی تشخیص داده شد. بیمار به بخش انکولوژی ارجاع و تحت شیمی درمانی با وین کریستین، دوکسوروبسین و یسکلوفسفامید قرار گرفت. یک سال پس از اتمام شیمی درمانی هیچ شواهدی دال بر بیماری وجود نداشت.نتیجه گیری: در نوجوانان مبتلا به توده بیضه و پاراتستیکولار باید سونوگرافی به عنوان بررسی انتخابی پاتولوژی داخل اسکروتوم مدنظر قرار گیرد.

زمینه و اهداف: تومورهای ژرم سل تخمدان، دو سوم تومورهای تخمدان در دو دهه اول زندگی را تشکیل می دهند. علایم بالینی تومور، ایجاد بزرگی شکم، وجود توده لگنی یا شکمی، درد و اختلالات قاعدگی است. درمان بیماری، جراحی و حذف تومور و در موارد لزوم، شیمی درمانی است. خوشبختانه با درمان های جدید علاوه بر اینکه بدخیمی بطور قابل توجهی علاج می یابد، باروری بیماران هم حفظ می شود. هدف از این مطالعه بررسی ده ساله تومورهای بدخیم ژرم سل تخمدان کودکان و نوجوانان در بیمارستانهای قایم (عج) و امید مشهد است.روش بررسی: این مطالعه بصورت توصیفی در 28 کودک و نوجوان با تومور بدخیم ژرم سل تخمدان در بیمارستانهای قایم (عج) و امید مشهد طی سالهای 1370-80 صورت گرفت.یافته ها: بیست و هشت کودک و نوجوان با تومور بدخیم ژرم سل تخمدان مورد مطالعه قرار گرفتند. شایعترین علایم بیماران عبارت بودند از: توده شکمی و درد. سن متوسط بیماران 12.75 سال بود. درصد تومورهای بدخیم ژرم سل عبارت بودند از: دیس ژرمینوم %39.3، تراتوم نارس %21.4، کارسینوم امبریونال %17.89، تومور کیسه زرده %14.7، کوریوکارسینوم %3.5 و تومورهای مخلوط %3.3. اندازه گیری تومور مارکرهای آلفافتوپروتئین در %64.3 بیماران و هورمون گونادوتروپین جفتی در %57.1 موارد انجام شده بود که در همه موارد تومورهای کوریوکارسینوم هورمون گونادوتروپین مثبت و در تومورهای کیسه زرده آلفافتوپروتیین مثبت بود. محل تومور در %64.4 در طرف راست بود. درمان بیماران بصورت جراحی و برداشتن یک تخمدان در %67.9 بیماران و یا حذف کیست تخمدان (سیستکتومی) در %7.1 موارد بود. شیمی درمانی کمکی با رژیم (بلئومایسین - اتوپوساید+ سیس پلاتین) در %35.78 و (سیس پلاتین – وینکریستین - بلئومایسین) در %35 و (وینکریستین – اکتینومایسین - سیکلوفسفاماید) در %10.7 موارد و بطور متوسط 4.14 دوره انجام شده بود. میزان بقا بیماران بطور متوسط 23.6 ماه بود. حداکثر زمان پیگیری 88 ماه بود. در مواردی که بیماران بعد از پایان پی گیری پنج ساله حامله شده بودند، ناهنجاری مادرزادی در هیچکدام از نوزادان آنان دیده نشد.نتیجه گیری: با توجه به بدخیم بودن تومورهای ژرم سل پیش آگهی این بیماران خوب است.