هدف تحقیق: بررسی ارتباط بین فعالیت جسمانی با عزت نفس، خود ارجمندی جسمانی و اضطراب اجتماعی - جسمانی در دانش آموزان پسر و دختر متوسطه.روش تحقیق: در این تحقیق تعداد 256 نفر از دانش آموزان پسر و دختر به روش خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و در معرض آزمون که شامل پرسشنامه های عزت نفس روزنبرگ، مقیاس خود ارزشمندی BAS و پرسشنامه اضطراب اجتماعی-جسمانی بود، قرار داده شدند.روش های آماری: برای تنظیم داده های خام، تعیین شاخص اصلی تمایل مرکزی و پراکندگی و همچنین ترسیم نمودارها از آمار توصیفی و به منظور تجزیه و تحلیل و بررسی روابط میان متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون و از آزمون های t مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه ANOVA برای مقایسه میانگین های به دست آمده و تعیین معنی دار بودن یا عدم معنی دار بودن اختلاف میانگین ها استفاده شد.نتایج: نشان داده شد که بین فعالیت جسمانی با عزت نفس، خودارجمندی جسمانی و اضطراب اجتماعی- جسمانی ارتباط معناداری وجود ندارد اما بین عزت نفس با خودارجمندی جسمانی یک رابطه معنادار مثبت و نیز بین عزت نفس و خودارجمندی جسمانی با اضطراب اجتماعی- جسمانی یک رابطه معنادار منفی وجود دارد (0.01>p).بررسی و تحلیل: با توجه به تاثیر نافذ عزت نفس بر روی خلق یا حالات عاطفی افراد باید سعی در افزایش و بهبود آن به هر طریق ممکن شود. همچنین هرچه میزان عزت نفس و خود ارجمندی جسمانی بالاتر باشد میزان اضطراب اجتماعی- جسمانی پایینتر است و بالعکس.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اهداف: سلامت روانی و جسمانی برای تمامی اقشار جامعه، به خصوص قشر جانباز، دارای اهمیت فراوان است. هدف از تحقیق حاضر، مقایسه رضایت مندی از ابعاد بدنی و اضطراب جسمانی- اجتماعی جانبازان ورزشکار رشته های تیمی و انفرادی بود.ابزار و روش ها: پژوهش علی- پس رویدادی حاضر در سال 1393 انجام شد. نمونه آماری را 70 نفر از جانبازان ورزشکار مرد تشکیل دادند که به روش نمونه گیری تصادفی از رشته های تیمی (35 نفر) و انفرادی (35 نفر) انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسش نامه های رضایت مندی از ابعاد بدنی و اضطراب جسمانی- اجتماعی بود. تحلیل داده ها، با استفاده از آزمون T مستقل و با کمک نرم افزار SPSS 19 انجام شد.یافته ها: میانگین سنی نمونه ها 2.52±42.04 سال بود. جانبازان ورزشکار رشته های تیمی به طور معنی داری نسبت به جانبازان ورزشکار رشته های انفرادی از اضطراب جسمانی- اجتماعی کمتر و رضایت مندی بیشتر در ابعاد بدنی خود برخوردار بودند (p<0.05).نتیجه گیری: جانبازان ورزشکار رشته های تیمی نسبت به جانبازان ورزشکار رشته های انفرادی از اضطراب جسمانی- اجتماعی کمتر و رضایت مندی از ابعاد بدنی بالاتری برخوردار هستند.

مقدمه: عوامل اجتماعی، جمعیت نگاری و اضطراب ادراک شده تأثیر بسزایی در ابتلا به اختلال علائم جسمانی دارد. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی نقش خصوصیات جمعیت نگاری، انزوای اجتماعی و اضطراب ادراک شده در پیش بینی اختلال علائم جسمانی بود. روش کار: در یک طرح پژوهش توصیفی مقطعی، از میان بزرگسالان 18 تا 60 سال شهر تهران در سال 1401، تعداد 437 نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت کنندگان به پرسش نامه اختلال علائم جسمانی (SSEQ)، پرسش نامه انزوای اجتماعی و پرسش نامه اضطراب ادراک شده پاسخ دادند. داده ها از طریق همبستگی Pearson و رگرسیون سلسله مراتبی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج حاکی از آن بود که انزوای اجتماعی و اضطراب ادراک شده همبستگی مثبت و معنی داری با اختلال علائم جسمانی دارند (0/01 P <). بین خصوصیات جمعیت نگاری (سن، جنسیت، وضعیت تأهل، تحصیلات و وضعیت اشتغال) و علائم جسمانی همبستگی وجود نداشت (0/01 < P). ضریب همبستگی چندگانه و ضرایب رگرسیون بین متغیرهای پژوهش از لحاظ آماری معنی دار بود (0/01 P <). نتیجه گیری: مدل مورد بررسی، تقریباً قادر به پیش بینی 22 درصد از اختلال علائم جسمانی بود. نتایج دارای مضامین کاربردی در تدوین مداخلات مبتنی بر انزوای اجتماعی و اضطراب ادراک شده در کنترل علائم جسمانی است. توجه به انزوای اجتماعی و اضطراب ادراک شده در تدوین و اجرای مداخلات و برنامه های آموزشی در پیشگیری و بهبود اختلال علائم جسمانی اهمیت دارد.

این تحقیق با هدف بررسی تاثیر تمرین های سبک، متوسط و سنگین در کاهش اضطراب در سال 1381 به اجرا درآمده و درصدد پاسخوگی به این سوال است که آیا تمرین های سبک، متوسط و سنگین در کاهش اضطراب تاثیر دارند و تاثیر کدام یک از این تمرین های بیشتر است. این پژوهش از جمله پژوهش های شبه تجربی است که شامل پیش آزمون و پس آزمون چند گروهی است. جامعه آماری این تحقیق را کلیه افرادی تشکیل دادند که در یک مرکز آموزشی شبانه روزی، دوره آموزشی خود را طی می کردند. نمونه گیری طی دو مرحله صورت گرفت و در مرحله اول از بین این افراد 200 نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب گردید و با سیاهه حالت – رگه اضطراب اشپیلبرگر به صورت گروهی مورد ارزیابی قرار گرفتند. سپس بر اساس نتایج به دست آمده از مرحله اول 90 نفر از کسانی که دارای بالاترین نمره در اضطراب بودند انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه تقسیم شدند. به گونه ای که تفاوت معنا داری بین آنها قبل از تمرین وجود نداشت. برای گروه اول برنامه ورزش سبک، گروه دوم، برنامه ورزش متوسط و برای گروه سوم برنامه ورزش سنگین بر اساس ضربان قلب در نظر گرفته شد. تمرین های جسمانی به مدت 40 روز، 6 روز در هفته و هر روز به مدت 40 دقیقه اجرا شد. پس از اجرای تمرین ها، مجددا سیاهه حالت – رگه اضطراب اشپیلبرگر اجرا گردید. داده های بدست آمده با روش های آماری t، تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون کمترین تفاوت معنادار، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده بیانگر آن است که در حالت اضطراب بین گروه با تمرین سنگین با گروه های با تمرین سبک و متوسط، تفاوت معنادار وجود دارد. در حالی که بین تمرین سبک و تمرین متوسط تفاوت معناداری وجود ندارد. از نظر رگه اضطراب بین گروه با تمرین سبک و تمرین سنگین تفاوت معنادار است ولی بین گروه های با تمرین سبک و تمرین سبک و بین گروه های با تمرین متوسط و تمرین سنگین تفاوت معنادار نمی باشد. با توجه به نتایج بدست آمده می توان گفت از ورزش به عنوان روشی مطمئن برای کاهش اضطراب استفاده نمود.

هدف: پژوهش حاضر باهدف تعیین تاثیر آموزش خود-دلسوزی شناختی بر سلامت روان (جسمانی کردن، اضطراب، بدکارکردی اجتماعی، افسردگی) زنان سرپرست خانوار انجام گرفت. روش: روش پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه ی آماری پژوهش را کلّیه ی زنان سرپرست خانوار تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی(ره) شهر رشت در نیمه دوّم سال 1394 تشکیل می دادند که از میان آن ها با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، 30 نفر انتخاب و به طور تصادفی در گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. شرکت کنندگان گروه آزمایش، 8 جلسه برنامه ی خود-دلسوزی شناختی دریافت نمودند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه ی سلامت عمومی (GHQ) استفاده شد. داده ها با روش آماری کواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها نشان داد که فرضیه های پژوهش مبنی بر تأثیر آموزش خود-دلسوزی شناختی بر ابعاد سلامت روان (جسمانی کردن، اضطراب، بدکارکردی اجتماعی، افسردگی) زنان سرپرست خانوار مورد تائید قرار گرفته است و زنان سرپرست خانوار گروه آزمایش نسبت به زنان سرپرست خانوار گروه کنترل در پس آزمون به طور معناداری، جسمانی کردن، اضطراب، بدکارکردی اجتماعی و افسردگی کمتری داشتند. نتیجه گیری: به طور کلّی، یافته های پژوهش بیانگر آن است که آموزش خود-دلسوزی شناختی می تواند بر افزایش سلامت روان زنان سرپرست خانوار اثربخش باشد.

هدف از تحقیق حاضر بررسی رابطه بین ویژگی های شخصیتی و اضطراب جسمانی - اجتماعی با اتخاذ رژیم رفتاری شناختی روزانه در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز بود. حجم نمونه 200 نفر دختر بود که به روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی از بین، دانشجویان دختر مشغول به تحصیل در سال 1389-1388 انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس ویژگی های شخصیتی نئو (NEO-PI-R)، مقیاس اضطراب جسمانی - اجتماعی(SPAS)  و مقیاس رژیم شناختی - رفتاری (CBDS) بودند. این تحقیق از نوع همبستگی بود. نتایج آماری نشان داد که بین ویژگی های شخصیتی و اضطراب جسمانی - اجتماعی با اتخاذ رژیم شناختی - رفتاری رابطه معنی داری وجود دارد. همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که تنها ویژگی شخصیتی توافق پذیری و اضطراب جسمانی - اجتماعی پیش بینی کننده اتخاذ رژیم درمانی هستند.

در بیست سال گذشته توجه بسیاری به مسایل روانشناسی و روان درمانی همراه با فعالیت بدنی شده است. با توجه به گسترش روزافزون اختلالات روانی در سطح جامعه، بخصوص دختران دانشجو که هم مادران فردا و هم آینده سازان کشورند، این پژوهش سعی دارد به مقایسه سطح سلامت روانی دانشجویان ورزشکار و غیرورزشکار دانشگاه الزهراء (س) بپردازد. همچنین سلامت روانی را در دانشکده های آن مقایسه کند. در این پژوهش برای اندازه گیری سلامت روانی از پرسشنامه سلامت روانی GHQ-28 استفاده به عمل آمد. آزمودنی های این تحقیق را 260 نفر از دانشجویان دانشگاه الزهرا که به طور تصادفی از بین تمام دانشکده ها انتخاب گردیدند، تشکیل می دهند. روش آماری برای بررسی و مقایسه میانگین دو جامعه (ورزشکار و غیرورزشکار)، آزمون t بود. بنابر نتایج حاصله بین علائم جسمانی، اضطراب و اختلال خواب، اختلال کارکرد اجتماعی و افسردگی در دو گروه دانشجویان ورزشکار و غیرورزشکار، تفاوت معنی داری مشاهده می شود. همچنین دانشجویان دانشکده تربیت بدنی نسبت به سایر دانشجویان در سلامت روانی و مقایس های چهارگانه آن، در وضعیت مطلوب تری قرار دارند.