سابقه و هدف: میل به استفاده از مکاتب طب طبیعی، توجهی جهانی است که مورد سفارش سازمان جهانی بهداشت، قرار گرفته است. با هدف رسیدن به یک مکتب طبی تلفیقی، نیاز به شناخت تفاوتهای مکاتب طب سنتی با طب رایج می باشد.مواد و روش ها: با بررسی متون طب سنتی، مبانی پایه ای طب سنتی ایران بیان شده و با دیدگاه طب رایج، مقایسه شده است.یافته ها: یکی از تفاوت ها، اعتقاد به یک سامانه هوشمند و یکپارچه از دیدگاه طب سنتی ایران، با عنوان قوه مدبره یا طبیعت، در بدن انسان است که کلیه اعضا و سیستم های بدن انسان را اداره می کند. طبیعت، طبیب اول است و شان پزشک، تنها کمک به این قوه مدبره است.در طب رایج، معادلی برای این مفهوم وجود ندارد. تفاوت دوم، اعتقاد به تفاوت های فردی بین انسانها (مزاج) و استفاده از آنها در امر حفظ سلامتی، تشخیص و درمان است. هم اکنون معادل دقیقی از این مفهوم در طب رایج وجود ندارد، ولی گسترش پزشکی فرد محور (personalized medicine) راهی در جهت نزدیک شدن به دیدگاه مشترک در این زمینه است.نتیجه گیری: بهترین الگوی طب تلفیقی برای جامعه اسلامی ما، افزودن روش ها و ابزارهای طب رایج، در چارچوب مبانی اعتقادی طب سنتی ایران می باشد.

خارش یکی از مشکلات شایعی است که به صورت مجزا یا همراه با بیماری های مختلفی دیده می شود و در مکاتب طبی مختلفی مورد تحقیق قرار گرفته و زوایای مختلف مربوط به آن ازجمله تعریف، اسباب و علل، پاتوژنژ، انواع و درمان های آن به تفصیل و متناسب با مبانی هر دیدگاه طبی مطرح و ارائه شده است. مطالعه ی حاضر به بررسی موضوع خارش از دیدگاه طب نوین و ایرانی می پردازد. این مطالعه یک بررسی مروری کتابخانه ای با محوریت موضوع خارش است. ابتدا بر پایه ی کلیدواژه های مرتبط با آن نظیر خارش، حکه، کهیر، Itching، Pruritus در بین کتب، مجلات و سایت های معتبر علمی و مرجع طب نوین و ایرانی ازجمله کتب درماتولوژی روک و هبیف، قانون، ذخیره ی خوارزمشاهی، طب اکبری، خلاصه الحکمه، کامل الصناعه، اکسیر اعظم، تحفه المومنین و مخزن الادویه، جست وجوی کاربردی انجام و مطالب لازم فیش برداری، جمع آوری و دسته بندی گردید و نهایتا مقاله ی حاضر تدوین شد. در هر دو مکتب طبی ابتدا به تشریح ویژگی های پوست و بیان عملکردهای آن پرداخته شده و سپس به تعریف و بیان علل و مکانیسم ایجاد خارش پرداخته شده و به منظور تسهیل در بیان و فهم موضوع، طبقه بندی های متناسب با هر دیدگاه ارائه شده است. در موضوع درمان نیز توصیه های کلی متناسب با شرایط هر بیماری مطرح گردیده و تدابیر لازم ارائه شده است. در کلیات موضوع، تفاوت چندانی بین دو دیدگاه وجود ندارد اما در بیان جزئیات موضوع، می توان گفت که دیدگاه طب نوین به صورت تفکیکی و تخصصی بوده درحالی که دیدگاه طب ایرانی با کلی نگری بیشتری مطرح شده اما بنای درمان در هر فرد را براساس شرایط مختلف فردی و محیطی ارائه کرده است.

سابقه و هدف: پراکنش افسنتین در مازندران، گیلان، آذربایجان، کردستان، تهران و خراسان است. در منابع طب سنتی ایران افسنتین جهت درمان بسیاری از بیماری ها معرفی شده است. هدف از این مطالعه، مروری بر منابع طب سنتی ایران در مورد افسنتین و بررسی اثرات مشاهده شده از آن در مستندات علمی اخیر است که ضمن بررسی تطبیقی این موارد، این گیاه و اثرات آن در طب سنتی و پزشکی نوین معرفی شود.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مروری بوده و بر اساس جستجوی کتابخانه ای در منابع اصلی و مکتوب طب سنتی ایران، و تطبیق آن ها با مقالات روز و منابع طب رایج تدوین شده است.یافته ها: بررسی های عملی اثرات آنتی اکسیدانی، محافظت کبدی، ضد کرم، ضد مالاریا، محافظت نورونی، ضد صرع، ضد انگلی، ضد سم مار و ضد سرطانی از گیاه افسنتین را نشان می دهند. بررسی فیتوشیمیایی عصاره افسنتین حضور سزکویی ترپن لاکتون ها، فلاونوئیدها، اسیدهای فنلیک، تانن ها، روغن های فرار، رزین ها، لاکتون ها و اسیدهای اورگانیک را نشان می دهد. با توجه به خاصیت آنتی اکسیدانی، ضد التهابی و مهار رادیکال های آزاد این ترکیبات، می توان اثرات گیاه را به آن ها نسبت داد.بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد یافته ها، همخوانی بسیار نزدیک منابع طب سنتی و طب جدید را نشان می دهد بنابراین با بررسی دقیق تر متون گذشتگان و استفاده از یافته های جدید علمی می توان از این گیاه، فرآورده های دارویی برای درمان انواع بیماری ها تهیه کرد.

اهداف: یکی از نظام های مهم طب سنتی که در مهد تمدن های بشری رشد یافته و همواره صادر کننده طبیب، علم و دارو به سراسر دنیا بوده است، نظام جامع طب سنتی ایران است که به نوعی از پزشکی رایج متمایز است. این مقاله با رویکردی منطقی و فلسفی به تفاوت های بین طب سنتی ایرانی و طب رایج می پردازد. روش ها: در این مقاله مروری که با روش تحلیلی توصیفی انجام شده با استفاده از منابع اینترنتی و کتابخانه ای به مقایسه مبانی طب رایج و طب سنتی ایرانی پرداخته شده است. یافته ها: تفاوت های اصلی بین طب سنتی ایرانی و طب رایج، وجود طبیعت یا قوه مدبره بدنیه است که این سیستم بدون دخالت هر نوع شعوری فعالیت همه اعضا و در نهایت، کل بدن انسان را مدیریت می کند، در صورتی که مکتب طب رایج به چنین چیزی معتقد نیست. دومین موردی که موجب تمایز این 2 مکتب از یکدیگر می شود، نگرش کلی طب سنتی ایرانی به انسان است، در حالی که طب رایج رویکردی کاملا مکانیکال به انسان و سلامت او دارد و در این مکتب سعی می شود تا حد امکان به عمق سلول یا حتی مولکول ها رفته و نقطه معیوب را پیدا کنند. نکته سوم اینکه در طب سنتی ایرانی به تفاوت های فردی بین اشخاص، یعنی مزاج توجه اساسی دارد. نتیجه گیری: برای مقایسه این 2 مکتب طبی باید ابتدا اصلاحاتی در مفاهیم اولیه و بنیادین این 2 طب انجام شود. ضمنا برای ارایه پروتکل مناسب برای درمان بیماران باید از روش تلفیقی 2 طب سنتی و رایج استفاده شود که این امر نیاز به شناخت کامل این 2 طب دارد.