مقدمه: اسکیزوفرنیا یکی از اختلالات پیچیده روان پزشکی می باشد. گر چه داروهای ضد روان پریشی تکیه گاه اصلی درمان اسکیزوفرنیا به شمار می روند، ولی مداخلات روان شناختی نیز در بهبود نشانه های بالینی موثر هستند. لذا هدف از این تحقیق بررسی تاثیر گروه درمانی معنوی-مذهبی بر وضعیت روانی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا می باشد.روش: این مطالعه از نوع نیمه تجربی می باشد. تعداد 67 بیمار اسکیزوفرنیک به روش در دسترس از مرکز آموزشی درمانی روان پزشکی رازی انتخاب و به روش بلوک های تبدیل شده تصادفی در دو گروه مداخله (32 بیمار) و شاهد (35 بیمار) قرار گرفتند. برای گروه مداخله 12 جلسه یک ساعته گروه درمانی معنوی - مذهبی، هفته ای سه بار به مدت 4 هفته برگزار شد. ابزار گردآوری دادها شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و مقیاس مختصر ارزیابی روان پزشکی (BPRS) بودند. تجزیه و تحلیل آماری به وسیله آزمون های آماری تی زوجی و تی مستقل انجام شد.یافته ها: وضعیت روانی گروه مداخله قبل و بعد از مداخله گروه درمانی معنوی مذهبی نتایج تفاوت معناداری را نشان داد (p=0.001). این در حالی است که در گروه شاهد تفاوت معناداری بین میانگین های قبل و بعد وجود نداشت (p=0.268). پس از گروه درمانی معنوی - مذهبی بین دو گروه تفاوت معنادار آماری وجود داشت (p=0.001). در حالی که قبل از گروه درمانی معنوی - مذهبی تفاوت معناداری بین گروه های مداخله و شاهد وجود نداشت (p=0.093).نتیجه گیری: به طور کلی گروه درمانی معنوی - مذهبی در بهبود وضعیت روانی بیماران اسکیزوفرنیک موثر می باشد.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی گروه درمانی معنوی- مذهبی با تاکید بر آموزه های اسلام بر کاهش اضطراب فراگیر دانشجویان بود.روش: در این پژوهش از طرح تحقیق آزمایشی استفاده شد. 30 نفر از دانشجویان دختر به تصادف در هر یک از گروه های آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه درمانی معنوی- مذهبی در طول 8 جلسه، برای گروه آزمایش اجرا شد و برای گروه کنترل، معادل آن جلسات کتاب خوانی برگزار شد. مقیاس اضطراب صفت و حالت اسپیلبرگر، به عنوان پیش آزمون و پس آزمون به کار برده شد.یافته ها: تحلیل داده ها با روش تحلیل کواریانس نشان داد که میانگین نمرات اضطراب صفت و حالت در گروه آزمایشی در مرحله پس آزمون به طور معناداری پایین تر از گروه کنترل بود (p<0.001).نتیجه گیری: نتیجه این تحقیق نشان داد که از ظرفیت های معنوی- مذهبی افراد می توان در جهت پیشگیری و درمان ناهنجاری های رفتاری- شناختی استفاده نمود.

سابقه و هدف: افسردگی یک بیماری شایع عصبی است. تاثیر روان درمانی با رویکرد شناختی از سه دهه قبل در این مورد شناخته شده است. شناخت درمانی گروهی رویکرد جدیدی است که در دهه اخیر به منظور درمان افسردگی استفاده شده است. در این تحقیق تاثیر گروه درمانی شناختی معنوی روی دانشجویان دختر مبتلا به افسردگی انجام گرفت.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی کارآزمایی بالینی انجام گرفت. آزمودنی های پژوهش از میان 80 نفر مراجعه کننده انتخاب شدند. از آن ها آزمون افسردگی بک گرفته شد و با مصاحبه تشخیصی استاندارد، افسردگی آن ها تایید شد. هیچ یک از نمونه های انتخاب شده دارو مصرف نمی کردند. گروه آزمایشی در ده جلسه گروه درمانی شناختی معنوی شرکت نمودند و گروه شاهد هیچ مداخله روان شناختی را دریافت نکردند. در پایان مداخله درمانی، هر دو گروه بار دیگر با آزمون یاد شده مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده های به دست آمده با استفاده از آزمون ویلکاکسون و من ویتنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: تحقیق روی تعداد 16 نفر (در دوگروه 8 نفره انجام گرفت). خصوصیات سن، جنس، تاهل، رشته تحصیلی، دانشگاه و نیز میزان افسردگی آن ها در دو گروه مشابه بود. میزان افسردگی افراد شاهد پس از درمان 6.8±23.5 و در گروه تجربی 5.1±5.5 بود (P<0.001).نتیجه گیری: به نظر می رسد که گروه درمانی شناختی معنوی در کاهش افسردگی دانشجویان دختر موثر باشد. تحقیقات بیش تر بر روی سایر گروه های جامعه توصیه می شود.

زمینه و هدف تجربه نزدیک شدن به مرگ یکی از واقعیت های غیرقابل انکار دوران سالمندی است که می تواند باعث ترس و اضطراب سالمندان شود. با توجه به این که معنویت به عنوان یک پایگاه مستحکم می تواند عامل قوی در کنترل شرایط پرتنش باشد، این مطالعه با هدف تعیین تاثیر گروه درمانی معنوی بر میزان اضطراب مرگ سالمندان انجام گرفته است. روش بررسی این مطالعه نیمه تجربی در مورد 50 نفر از سالمندان مراجعه کننده به مرکز روزانه سالمندان شهر علی آباد کتول (استان گلستان) در سال 1397 انجام گرفته است. نمونه گیری به شیوه در دسترس انجام یافت و نمونه ها با تخصیص تصادفی ساده در دو گروه آزمون و کنترل قرار گرفتند. گروه مداخله برنامه گروه درمانی معنوی را در 8 جلسه در طول 8 هفته دریافت نمودند. داده ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت شناختی و مقیاس اضطراب مرگ Templer جمع آوری و در نرم افزار SPSS نسخه 16 با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، تی زوجی و آزمون کواریانس در سطح معناداری 0/05>p تجزیه و تحلیل شد. یافته ها میزان اضطراب مرگ قبل از مداخله در گروه مداخله و کنترل به ترتیب 3/67± 7/36 و 1/65± 7/32 بود که از نظر آماری اختلاف معناداری نداشت (0/961=p)، ولی بعد از مداخله میانگین اضطراب مرگ در گروه مداخله و کنترل به ترتیب 3/28± 5/24 و 1/92+7/84 بود که از نظر آماری اختلاف معناداری داشت (p<0/001). نتیجه گیری با توجه به نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود زمینه های لازم شرکت در فعالیت های معنوی برای سالمندان فراهم شود، این مورد می تواند در بهبود وضعیت روان شناختی سالمندان موثر باشد.

پژوهش حاضر به منظور مقایسه اثربخشی رفتار درمانی شناختی و روان درمانی معنوی- مذهبی بر کاهش میزان اضطراب پنهان دانشجویان پسر ساکن در خوابگاه های دانشگاه علامه طباطبایی انجام شده است. این پژوهش از جمله پژوهش های نیمه آزمایشی است. با اجرای آزمون اضطراب کتل به منظور غربالگری، از بین دانشجویان خوابگاهی که دارای اضطراب بودند تعداد 45 نفر به صورت تصادفی انتخاب و به طور گمارش تصادفی در سه گروه به حکم گروه آزمایشی اول (مداخله رفتار درمانی شناختی)، گروه آزمایشی دوم (مداخله روان درمانی معنوی - مذهبی) و گروه کنترل قرار گرفتند. اعضای گروه های آزمایشی هر یک در دوازده جلسه مداخله درمانی به صورت گروهی دو ساعت در هفته شرکت کردند و در گروه کنترل هیچ مداخله ای انجام نشد. در پایان مداخله درمانی، هر سه گروه بار دیگر با آزمون یاد شده مورد سنجش قرار گرفتند. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین دو شیوه درمانی در کاهش میزان اضطراب دانشجویان تفاوت معناداری وجود ندارد، و هر دو شیوه درمانی به طور معنا داری (0.05>P) در کاهش میزان اضطراب پنهان دانشجویان موثر است.

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی گروه درمانی معنوی-مذهبی اسلام محور بر شادمانی زناشویی و کیفیت رابطه ادراک شده زناشویی زنان دارای تجربه دلزدگی زناشویی به روش نیمه-آزمانیشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جاﻣ ﻌ ﻪ ﺁ ﻣ ﺎ ﺭ ﻱ ﺍ ﻳ ﻦ ﭘ ﮋ ﻭ ﻫ ﺶ شامل ﮐ ﻠ ﻴ ﻪ ﺯ ﻧ ﺎ ﻥ متأهل ﻣ ﺮ ﺍ ﺟ ﻌ ﻪ ﮐ ﻨ ﻨ ﺪ ﻩ ﺑ ﻪ کلینیک ها و مراکز مشاوره ﺷ ﻬ ﺮ تبریز بود که برای ﺩ ﺭ ﻳ ﺎ ﻓ ﺖ مشاوره ﺧ ﺎ ﻧ ﻮ ﺍ ﺩ ﮔ ﻲ و ﺯ ﻧ ﺎ ﺷ ﻮ ﻳ ﻲ به این مراکز مراجعه کرده بودند. پس از اجرای پرسش نامه دلزدگی زناشویی بر روی افراد جامعه، تعداد 24 نفر از زنانی که در این پرسش نامه نمرات بالاتر از میانگین به دست آورده بودند، به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. داده های پژوهش با استفاده از پرسش نامه های دلزدگی زناشویی، شادمانی زناشویی و مقیاس کیفیت رابطه ادراک شده به دست آمد. نتایج تحلیل کوواریانس یک راهه نشان داد که گروه درمانی معنوی-مذهبی اسلام محور میزان شادی زناشویی و کیفیت رابطه ادراک شده زناشویی زنان را به-طور معناداری افزایش داده است (05/0>p ). براین اساس، روان شناسان و مشاوران خانواده می-توانند از مداخله گروه درمانی معنوی-مذهبی اسلام محور در افزایش شادی زناشویی و کیفیت رابطه ادراک شده زناشویی زنان برای ارتقای کیفیت زندگی زناشویی استفاده نمایند.

هدف سازگاری زناشویی یکی از مهم ترین عوامل در تعیین ثبات و دوام رابطه زناشویی است، بنابراین مطالعه حاضر باهدف تعیین اثربخشی روان درمانی معنوی-مذهبی بر امنیت روانی و سازگاری زناشویی دانشجویان متاهل انجام شد. مواد و روش ها پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون همراه با گروه گواه بود، جامعه پژوهش شامل تمامی دانشجویان متاهل زن و مرد دانشگاه آزاد رودهن در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. از جامعه موردپژوهش 30 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار داده شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش نامه های امنیت روانی مازلو (1952) و سازگاری زناشویی لاک و والاس (1959) بود. گروه آزمایش به مدت 10 جلسه، هفته ای دو جلسه 90 دقیقه ای آموزش روان درمانی معنوی-مذهبی تشکیل گردید؛ اما در این مدت برای گروه گواه هیچ آموزشی برگزار نشد و در لیست انتظار بودند. جهت تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره با نرم افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد. یافته ها بر اساس مقایسه پیش آزمون و پس آزمون دو گروه یافته ها نشان داد که روان درمانی معنوی-مذهبی تاثیر معناداری بر امنیت روانی و سازگاری زناشویی دانشجویان متاهل داشت (01/0 ≥,P). نتیجه گیری روان درمانی معنوی-مذهبی می تواند منجر به بهبود امنیت روانی و سازگاری زناشویی دانشجویان متاهل گردد.

سابقه و هدف: دوره ی سالمندی با چالش ها و تنش های متنوع و متعددی همراه است که می تواند کیفیت زندگی مرتبط با سلامت سالمندان را تحت تاثیر قرار دهد. هدف از این پژوهش بررسی اثربخشی روان درمانی معنوی - مذهبی بر افزایش کیفیت زندگی، کاهش اضطراب و افسردگی سالمندان است.روش کار: پژوهش حاضر ازنوع کارآزمایی بالینی با گروه دریافت کننده ی مداخله ی مبتنی بر روان درمانی معنوی - مذهبی (آزمایش) و گروه بدون درمان (کنترل) است. در این پژوهش از طرح شبه آزمایشی پیش آزمون - پس آزمون با گمارش تصادفی استفاده شده است. بدین صورت که 40 سالمند (29 مرد و 11 زن) به صورت تصادفی انتخاب شدند و در گروه های آزمایش (20 نفر) و کنترل (20 نفر) قرار گرفتند. شرکت کنندگان در گروه آزمایش 12 جلسه (هر جلسه 90 دقیقه) روان درمانی معنوی و مذهبی دریافت کردند. ابزار گردآوری داده ها در این پژوهش عبارت است از: پرسش نامه های کیفیت زندگی و اضطراب و نیز پرسش نامه ی افسردگی بک. داده های به دست آمده با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی (تحلیل کوواریانس) تحلیل شد. در این پژوهش همه ی موارد اخلاقی رعایت شده است. علاوه براین، نویسندگان مقاله هیچ گونه تضاد منافعی گزارش نکرده اند.یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که روان درمانی معنوی - مذهبی بر افزایش کیفیت زندگی و کاهش اضطراب و افسردگی سالمندان تاثیر معناداری داشت. میزان تاثیر گروه آزمایش (معنادار بودن عملی) بر متغیر کیفیت زندگی در مولفه های فیزیکی و روانی به ترتیب 025 و 0.81 بود. همچنین 60 درصد تغییرات در متغیر افسردگی و 54 درصد در نمره های اضطراب مربوط به مداخله ی معنوی - مذهبی بود.نتیجه گیری: سالمندان با بحران های روحی و جسمی بسیاری روبه رو هستند که به کاهش کیفیت زندگی و افزایش علائم روان شناختی در آنان منجر می شود. در این مرحله از زندگی راهبردهای معنوی و مذهبی می تواند موجب افزایش بهداشت روان آنان شود.