بیلمنت ((Bailment تأسیس خاصی در نظام کامن لا است که درباره ی جایگاه، حدود، احکام و آثار آن اختلاف نظر نسبتاً زیادی میان حقوق دانان وجود دارد. گستره ی بیلمنت به حدی وسیع شده که انتقادات برخی حقوق دانان کامن لا را برانگیخته است. نتیجه ی این گستردگی، ابهام در دایره ی شمول آن است. اما رویه ی قضایی این تأسیس را پذیرفته است و به عنوان یکی از منابع تعهد در کنار قرارداد و ضمان قهری از آن نام می برد. آنچه سبب انتقاد از این تأسیس شده، شمردن آن به عنوان یکی از منابع تعهد بوده که نتیجه ی آن، اختلاط و اختلاف در مصادیق هریک از منابع تعهد است. مقایسه ی این تأسیس با نهادهای مشابه در حقوق اسلامی و حقوق ایران، شباهت هایی را میان بیلمنت با نهاد ید امانی نشان می دهد. عمده ی این شباهت را می توان در مصادیق این دو مشاهده کرد، اما تفاوت های زیادی به خصوص در آثار دارند. اما متأسفانه در فرهنگ های لغت و در برخی آثار ترجمه، معادل امانت و یا ودیعه برای آن به کار رفته است که سبب اشتباه در برداشت از این مفهوم می شود. در حقوق اسلامی ید امانی نه به عنوان منبع تعهد، بلکه وصفی عارض بر تصرفات صاحب ید است که گاه مجازاً وصف قرارداد می شود.