در این مقاله، «لیکو»، شعر شفاهی و محلی بلوچی و «هایکو»، شعر کوتاه ژاپنی را از لحاظ ساختاری و محتوایی مقایسه کرده ایم. لیکو شعر تک بیتی بلوچی با وزن هجایی است، مصرع های آن هم قافیه هستند، فی البداهه سروده می شود و موضوع آن ملموس و در مورد اتفاقات روزمره است. هایکو قطعه آغازین شعر بلندی به نام «های کای نو رنگا» بوده است. این قطعه آغازین که «هوکو» نام دارد، تا اوایل قرن بیستم با عنوان هایکو شناخته نمی شد و در اوایل قرن بیستم به طور کامل از های کای نو رنگا مستقل شد. هایکو قالب شعری کوتاهی است که از هفده هجا، به صورت پنج – هفت - پنج هجا، تشکیل شده است. هایکو نیز مانند لیکو فی البداهه سروده می شود و در مورد وقایع و پدیده های ملموس است و وزن هجایی دارد. برخی ویژگی های ساختاری و محتوایی برای مقایسه هایکو و لیکو در این مقاله، عبارت اند از: تعداد هجا، جایگاه درنگ، انتخاب واژگان، هنجارگریزی سبکی، اسامی خاص، وام واژه ها، واژگان فرهنگی، تشبیهات، هنجارگریزی معنایی، بازنمود نگرش های قومی و واقع گرایی. این بررسی نشان داد که هایکو و لیکو به جز در یک مورد، یعنی هنجارگریزی معنایی، در همه ویژگی ها مشترک هستند.