در این مقاله، کد کننده ترکیبی با استفاده از دو ویژگی مقیاس پذیری مکانی و مقیاس پذیری مکانی-زمانی برای کد کردن ویدئو با درجه تفکیک بالا ارائه شده است. در روش ترکیبی، قاب های ویدئویی Intra و Inter دو روش متفاوت کد می شوند. قاب های Intra با استفاده از الگوریتم SPIHT که مبتنی بر تبدیل موجک است کد می شوند. قاب های Inter به روش معمول استاندارد MPEG-2 و بر اساس تبدیل DCT کد می شوند. با کد کردن ویدئو با درجه تفکیک بالا به دو روش مقیاس پذیری مکانی و مقیاس پذیری مکانی-زمانی، ویدئو از طریق دو یا سه لایه ارسال می شود. داده های ارسالی از لایه ها، ویدئویی با وضوح و کیفیت متفاوت به کاربر عرضه می کنند. به این ترتیب کاربر می تواند بر اساس نیاز خود سرویس مناسب را انتخاب کند.در مقیاس پذیری مکانی لایه پایه و لایه ارتقا ساختار کدینگ یکسانی دارند. ولی در مقیاس پذیری مکانی- زمانی لایه ارتقا دوم، به دلیل اینکه فقط شامل قاب های Inter است، فقط مبتنی بر روش استاندارد کد می شود.نتایج شبیه سازی های انجام شده روی ویدئوهای مختلف با درجه تفکیک بالا، بهبود کیفیت تصویر نهایی در روش ترکیبی پیشنهادی با مقیاس پذیری را در لایه های مختلف، نسبت به روش مبتنی بر استاندارد MPEG-2 نشان می دهد.

زمینه: علیرغم اینکه همراهی یک دستیار در طی انتوباسیون مشکل می تواند جهت انجام مانورهای لازم کمک کننده باشد، در بسیاری از موارد دستیاران نمی توانند بطور موثر در انتوباسیون مشکل کمک نمایند بنابراین در این مطالعه به مقایسه بهبود نمای لارنگوسکوپی با مانورBURP و Modified BURP پرداخته ایم. روش کار: در گروه شاهد پس از انجام لارنگوسکوپی، درجه نمای لارنگوسکوپیک یادداشت شده و از دستیار درخواست شد تا توسط مانورهای مربوطه درجه نمای لارنگوسکوپیک را بهبود بخشد. در گروه مداخله، پس از ثبت نمای اولیه لارنگوسکوپیک، اقدام به انجام مانور جهت بهبود نمای لارنگوسکوپیک گردید و از دستیار خواسته شد تا انتوباسیون را انجام دهد و سپس میزان بهبود درجه نمای لارنگوسکوپیک در دو گروه مقایسه شد. نتایج: متوسط زمان تا انجام انتوباسیون به طور معنی داری در گروه شاهد بیشتر از گروه مطالعه بود P) > 001/0(. درجه نمای لارنگوسکوپیک بعد از انجام مانور در گروه کنترل بطور معنی داری بیشتر از گروه مداخله بود (P=0. 005). در دو گروه تفاوت معنی داری از نظر تاثیر مانور برمیزان موفقیت بر انتوباسیون وجود نداشت. نتیجه گیری: یافته های تحقیق حاضر حاکی از آنست که Modified BURP از نظر در اختیار قرار دادن نمای بهتر لارنگوسکوپیک، موثر تر از BURP می باشد ولی هر دو روش بر میزان موفقیت انتوباسیون به طور برابری تاثیر گذار هستند.

مقدمه: با توجه به خصوصیات مناسب سمان گلاس آینومر و افزایش روزافزون استفاده از آنها در کارهای ترمیمی، مقایسه  Shear bond strength گلاس آینومر معمولی و تغییر یافته با رزین روی سطوح مینا، سمان و عاج لازم به نظر می رسد. هدف طرح، تعیین Shear bond strength گلاس آینومر معمولی و تغییر یافته با رزین روی سطوح مینا، سمان و عاج می باشد.روش بررسی: روش مطالعه تجربی و از نوع آزمایشگاهی است. 60 دندان مولرسالم جمع آوری و به 6 گروه تقسیم شدند. در گروه A و D مینا را 1 میلیمتر، در گروه B و E تا نمایان شدن عاج، دندان را تراشیده و در گروه C و F سطح سمان را آماده(Refresh)  کردیم. در گروه B ,A و C از گلاس آینومر معمولی و در گروه E ,D و F از گلاس آینومر تغییر یافته با رزین استفاده شد. برای هر نمونه یک استوانه پلاستیکی به قطر 2mm و ارتفاع 3mm روی سطح مورد نظر، ثابت و توسط گلاس آینومر مربوطه پر گردید. در گروه E ,D و F گلاس آینومر توسط دستگاه لایت کیور به مدت 40 ثانیه نوردهی شد. نمونه ها تحت نیروی برشی دستگاه اینسترون تا نقطه شکست بارگذاری و نیروی شکست هر نمونه ثبت شد. سپس داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 16 آزمون آنالیز یکطرفه و (P=0.05) LSD تجزیه وتحلیل شدند.نتایج: میانگین استحکام باند برشی گروه های F تا A به ترتیب 23.50، 57.80، 27.30، 15.37، 14.77، 17.25 مگاپاسکال می باشد. اختلاف استحکام باند برشی بین گروه های E ,D و F با گروه هایA ،C و B  از نظر آماری معنادار بود.نتیجه گیری: استحکام برشی گلاس آینومر تقویت شده در هر سه سطح نسبت به گلاس آینومر معمولی بیشتر بود.

This paper presents a Transimpedance Amplifier (TIA) for high sensitivity Near Infrared Spectroscopy (NIRS). The proposed TIA is based on the Regulated Cascode (RGC) structure with an extra transistor employed to implement additional feed-forward path and achieve higher gain values. The extra transistor senses a partially amplified input signal, available in the conventional circuit, and conveys an additional ac current into the load, which provides a higher gain. In addition, a bandwidth extension method is introduced using a capacitor and resistor, which can improve amplifier’s bandwidth by 40%. The proposed TIA is designed in 0.18µm CMOS technology and achieves a transimpedance gain of 101.9dB with a -3dB bandwidth of 91.2 MHz considering 2pF of photodiode capacitance at the TIA input. The input referred noise is 4.4pA/√Hz while dissipating 151µW power.

مقدمه: کرباپنم ها از آنتی بیوتیک های بتالاکتام محسوب می شوند که می توانند نقش مهمی در درمان عفونت هایی با مقاومت چندگانه و شدید ایفا کنند. تولید آنزیم های کرباپنماز مهم ترین مکانیسم مقاومت نسبت به کرباپنم ها محسوب می شود؛ چرا که این آنزیم ها بر روی عناصر ژنتیکی متحرک نظیر پلاسمید ها قرار گرفته اند که می توانند به سرعت در بین باکتری های گرم منفی توزیع گردند.روش ها: از مهرماه 1391 تا خرداد 1392 تعداد 500 سویه انتروباکتریاسیه از نمونه های مختلف بیماران جداسازی گردید. ایزوله ها با استفاده از روش های بیوشیمیایی شناسایی و با (Polymerase chain reaction) PCR تایید شدند. حساسیت آنتی بیوتیکی ایزوله ها با استفاده از روش دیسک دیفیوژن آگار برای 14 آنتی بیوتیک مختلف تعیین شد. در سویه هایی که با روش دیسک دیفیوژن آگار نسبت به آنتی بیوتیک های کارباپنم غیر حساس بودند، تولید کرباپنماز با روش Modified Hodge test مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: اشریشیاکلی، گونه های کلبسیلا و پروتئوس به ترتیب بیشترین ایزوله از نمونه های بالینی بودند. مقاومت نسبت به سفوتاکسیم (64.2 درصد)، آزترئونام (59.3 درصد) و کوتریموکسازول (58.6 درصد) بالا بود. از 40 سویه غیر حساس نسبت به کرباپنم ها، (72.5 درصد) 29 سویه با روش (Modified Hodge test) MHT از نظر وجود آنزیم کرباپنماز مثبت شدند.نتیجه گیری: گسترش ایزوله های مقاوم به کرباپنم نگرانی فزاینده ای را در سال های اخیر ایجاد کرده است؛ چرا که این آنتی بیوتیک ها به عنوان آخرین خط دارویی برای درمان عفونت های ناشی از باسیل های گرم منفی از جمله اعضای خانواده انتروباکتریاسیه استفاده می شوند. MHT می تواند به عنوان یک روش ساده برای شناسایی تولید کارباپنماز ها در باکتری های گرم منفی استفاده شود.

مقدمه: نان یونیون همراه با دفکت یکی از مشکلات ارتوپدی است که اگر همراه با عفونت باشد این مشکل باز هم جدی تر است. در کشور ما به علت جنگ تحمیلی هشت ساله و وجود تصادفات شدید پیوسته با این مشکلات روبرو بوده و خواهیم بود.روشها: تغییراتی کلی در روش Dual Onlay Bone Graft داده شده و آن را در 146 بیمار نان یونیون همراه با دفکت وسیع که اکثر آنها مجروحین جنگی بوده اند به کار برده ایم این دفکت ها در ناحیه متافیز و یا متافیز- دیافیز بوده اند با قراردادن پلاک استخوانی در یک طرف دفکت و instrument فلزی در طرف دیگر آن و فیکس کردن این دو به وسیله پیچ به همدیگر به روشی ساده توانستیم فیکساسیونی عالی به دست آورده و حرکات مفاصل را سریعا شروع نماییم صد مورد از این بیماران به مدت 5/2 سال از نظر بالینی و رادیولوژیکی پیگیری نموده ایم.نتایج: در 100 مورد پیگیری شده نود درصد یونیون به دست آمده است. به علاوه، به علت فیکساسیون محکم و حرکات سریع مفاصل جاور دامنه حرکات این مفاصل و عملکرد عضو نسبت به سایر روشها عالی بوده است.بحث: با به دست آمدن یونیون با درصد بالا آن هم در دفکت های وسیع استخوانی در بیمارانی که همراه با ضایعات نسوج نرم هم بوده اند این روش را به عنوان یکی از روشهای عالی و قابل مقایسه با سایر روشها مطرح می کند و ما آن را بخصوص در نان یونیون های همراه با دفکت ناحیه متافیز که به دست آوردن فیکاسیون خوب مشکل است به عنوان روش ایده آل توصیه می کنیم.

زمینه و اهداف: بریدگی تاندون های فلکسور در ناحیه دوم دست در صورت عدم درمان صحیح می توانند ناتوانی شدیدی ایجاد نمایند. در درمان این صدمات جلوگیری از چسبندگی تاندونی و اعاده دامنه حرکتی طبیعی انگشتان از اهمیت خاصی برخوردار است. ترمیم انجام شده باید از قدرت کافی برخوردار باشد تا انجام بازتوانی بلافاصله پس از عمل امکان پذیر باشد. هدف از انجام این مطالعه بررسی آینده نگر نتایج ترمیم تاندون های فلکسور به روش "Modified Strickland" می باشد.روش بررسی: در طی یک دوره سه ساله 50 بیمار با 70 مورد بریدگی هر دو تاندون فلکسور سطحی و عمقی انگشتان در ناحیه دوم وارد مطالعه شده و با روش "Modified Strickland" تحت ترمیم قرار گرفتند. سن متوسط بیماران 28 سال بود که جوان ترین فرد 4 سال و مسن ترین فرد 55 سال داشت. 8 بیمار به علت عدم پیگیری از مطالعه حذف شدند. مجموعا 42 بیمار با 60 مورد ترمیم تاندونی با پیگیری متوسط 8 ماه (6 تا 12 ماه) مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: بر طبق تقسیم بندی آقای استریکلند 47 مورد (78.3٪) دارای نتایج عالی بوده و محدوده حرکتی کلی در آنها 156 درجه بود. نتایج در 6 مورد (10%) خوب، 3 مورد (5%) متوسط و 4 مورد (6.7%) نیز ضعیف به دست آمد.نتیجه گیری: علی رغم پیشرفت های قابل توجه در روش های ترمیم و فهم مراحل آن، چسبندگی بین تاندون و غلاف آن همچنان مشکل ساز است. نتایج این مطالعه نشان داد که روش "Modified Strickland" اگر به طور صحیح و با دقت کافی و با پیگیری دقیق انجام شود در بیش از 85% موارد نتایج خوب یا عالی قابل انتظار است.