هر رویداد با داستانی را می توان به یکی از این سه روش بازگویی کرد: گونه روایی گزارشگرانه (دانای کل)، گونه روایی با من راوی (اول شخص راوی) و، آخرین و جدیدترین روش، گونه روایی با سوم شخص مفرد یا راوی شخصی. سه انگیزه باعث اهمیت و برتری رمان با ایستمان و وضعیت روایی شخصی شده است: خواست و تلاش نویسنده برای واقعی و بی طرف جلوه دادن داستان، نوآوری در فن روایت و سرانجام موضوع یا هشته تازه در ادبیات یعنی ضمیر آگاه و ضمیر ناخودآگاه انسانی. نویسنده در این گونه روایی که موضوع این مقاله می باشد، بجای این که به عنوان دانای مطلق گزارشگرانه وارد پهنه داستان بشود و یا به گونه من راوی سخن بگوید، در پشت شخصیت های رمان پنهان شده، روایت می کند. او رمان را به تصویربرداری و نگارگری از دنیای داستانی به خود وا می گذارد، یعنی شخصیت های داستان چنین برداشتی را به دست می دهند، انگار آنها بالغ و مستقل از خالقشان باشند.

در تاریخ ادبیات فارسی، وزارت نامه نویسی جایگاه بااهمیتی دارد؛ وزارت نامه ها نوعی از انواع سیاست نامه نویسی هستند و در شناساندن اهمیت و جایگاه نقش دیوان سالاری و جایگاه وزیر در حکومت ها-و نیز ارائه ی راه کارهایی برای بهبود کیفی این سمت خطیر-می کوشند؛ وزارت نامه ها، حاوی اطلاعات ارزشمندی در جنبه های تاریخی، سیاسی، ایدئولوژیکی و زبان شناختی هستند و تحلیل لایه های زبانی و اندیشگانی این متون، در بافت موقعیتی تولید آن، به بازنمایی این اطلاعات کمک شایانی خواهد نمود. بر این اساس، مساله ی اصلی این تحقیق، شناساندن دقیق ژرف ساخت های فکری، فرهنگی و سیاسی کتاب دستور الوزراء، به عنوان یکی از نمونه های تاریخ نامه نویسی فارسی، از طریق تحلیل گفتمان انتقادی قدرت و فرهنگ در لایه های سبکی این متن بوده است. خواندمیر، مؤلف این کتاب، منشی دیوان تیموریان و تحت حمایت مستقیم زمامداران عصر، این متن را با جهت گیری صریح سیاسی و مذهبی، در حمایت از قدرت حاکم و اتباع آن نگاشته است؛ دستآورهای حاصل از این تحقیق، که به روش تحقیق ترکیبی (تحلیلی-توصیفی-استدلالی) انجام یافت، نشان می دهد که: مؤلف از طریق: 1-برخورداری از واژگان نشاندار و شاخص با سویه گیری مستقیم به نفع گزینش های دینی و حکومتی، 2-بهره مندی از نحو پیوسته و قطعیت گفتمانی با غلبه ی وجه اخباری و صدای دستوری فعال، 3-استفاده فراوان از تشبیهات و استعارات ایدئولوژیکی در لایه ی بلاغی برای تقویت منظورهای سیاسی و فرهنگی، 4-بهره مندی بیشتر از کنش های ترغیبی برای رسمیت دادن به ارزش های حاکم بر ایدئولوژی خود (سیاست-مذهب) و مشروعیت بخشیدن بر گفتمان مسلط زمانه ی خود کوشیده است.

انوری از پیامبران شعر فارسی است که شهرتش مرهون سرودن قصاید برجسته ای با بن مایه مدح است. اگرچه قصیده با شاعران برجسته ای چون فرخی، عنصری و منوچهری پایان دوره کمال خویش را طی کرد، انوری شاعر در قرن ششم به ویژه در تغزل و تشبیب با شگردهای هنری خاص از نرم و هنجار تشبیب های شاعران گذشته خارج شد و بر این اساس باید او را مبدع دسته خاصی از قصاید دانست.ده قصیده از مجموع قصاید دویست و هفت گانه انوری، وجود دارد که از نظر ساختار تغزلاتی (تشبیب) به یک حکایت روایی شبیه اند که می توان آن ها را غزل- روایت یا غزلواره نامید. در این قصاید شاعر در آغاز به صورت تک گویی (MONOLOGue) به مجموعه تصاویر و وقایعی چون شکوه از نابسامانی روزگار و معیشت، گردش نابهنجار فلک و درماندگی خویش می پردازد که این آشفتگی ها در نهایت باعث ترک دیار و یار می شود. در ادامه این حکایت روایی؛ زنی بادیه نشین سحرگاه یا در دل شب بر شاعر وارد می شود که او را به گفت و گوی (Dialogue) عاشقانه سوق داده و شعر ارتجالی خویش را تقدیم شاعر می کند. بیت یا ابیات تخلص این دسته از قصاید، شعر و سخن معشوق بوده که ممدوح شاعر را مدح می نماید. امتیاز این قصاید در این است که در نزد قدما شعر پارسی- بجز فرخی و آن هم به صورت ابتدایی و ساده- سابقه ندارد. در این مقاله نگارنده سعی می کند ضمن مقایسه این دسته از قصاید دهگانه انوری با موارد مشابه آن در دیوان فرخی، این قصاید را از نظر ساختار و عناصر روایی چون شخصیت، زمان، مکان، طرح و گفت و گو در حوزه ساختار گرایی نقد و تحلیل کند.

هدف: نوشته حاضر سعی دارد تا تبیین کند که خواندن عملی دیالکتیکی است. برای این کار، ضمن اشاره به مفهوم دیالکتیک در دوره باستان و با نگرشی به مفاهیم انسان، جهان، علم، زبان، و فهم، به بحث در مورد شان دیالکتیکی خواندن پرداخته شده است. روش: در نوشته حاضر، رهیافت تحلیل مفهومی به کار گرفته شده است. این رهیافت که بیشتر در نوشته های تحلیلی و نظری کاربرد دارد، با تحلیل و بررسی آراء و نظرات درباره یک موضوع خاص، نقطه نظر و تفکر خاصی را به عنوان نقطه عزیمت تحلیل انتخاب می کند و از آن رهگذر، به واکاوی مفهوم و بحث در آن موضوع می پردازد. همچنین برای تبیین مفهوم دیالکتیکی خواندن، از پدیدارشناسی هایدگر و فهم دیالکتیکی گادامر به عنوان نقطه عزیمت بهره گرفته شده است. یافته ها: از مقایسه عمل خواندن در دوره پیشامدرن و دوره مدرن، چنین برمی آید که خواندن در دنیای امروز امری دوگانه انگار (مبتنی بر تقابل سوژه/ابژه)، تصویرگرا و تک گو است. این در حالی است که نوشته در دوران باستان و قرون وسطی چنین شانی نداشته و بیشتر به آن به عنوان سخن مولف غایب نگریسته می شد که در غیاب وی باید با گفته های وی به همسخنی پرداخت و کتاب را هضم نمود. رویکرد تک گویانه نسبت به متن که ارمغان دنیای جدید است، مانع هر گونه فهم و ارتباط صحیح انسان با جهان متن شده است. فهم به عنوان پیش شرط عمل خواندن، واقعه ای خارج از اختیار انسان و کنترل روش شناسانه است. واقعه خواندن تاریخمند است که ریشه در سنت دارد و از همسخنی و گفت و گوی انسان با متن و امتزاج افق متن و خواننده حاصل می شود. اصالت/ارزش: بداعت نوشته حاضر در گستردن افق معنایی دیگری در مورد عمل خواندن، در شرایطی است که پارادایم روانشناختی، حاکم بر محیط خواندن و عمل خواندن است. امروزه نوشته های بسیاری با عنوان تکنیک های مطالعه، سنجش مطالعه، روش های مطالعه و یادگیری، و... در گوشه و کنار مشاهده می کنیم که کتاب را شیئی تحت انقیاد و کنترل ذهن انسان تلقی می کند و این پیش فرض را می پروراند که با کنترل عمل خواندن به کمک روشی که توصیه می کند، می توان به فهم دست یافت. در نوشته حاضر استدلال می شود که فهم اساسا با گشودگی، همسخنی و گفت و گو با متن حاصل می شود نه با تفوق و سیادت روش شناسانه بر آن.

مقدمه: یکی از تغییرات مهم در چند سال اخیر که نهاد آموزش و فلسفۀ آن را به عنوان یک ابزار برای ایجاد تغییرات مهم و سازنده، دستخوش تحول کرده است، «کالایی شدن» آن است. مفروضه ای که به سبب آن دسترسی به فرصت ها و امکانات آموزشی برابر از بین رفته است. در پژوهش حاضر با درنظرداشتن رویکردها و نظریات مارکس، لوکاچ و پولانی درمورد کالایی شدن درصدد صورت بندی نظری و تجربی این مفهوم در مناطق حاشیۀ شهر سنندج برآمدیم.روش: روش مورد استفاده، مردم نگاری انتقادی برگرفته از روش شناسی پنج مرحله ای کاراسپیکن است که در پی نقد و تغییر وضع موجود قرار دارد. گردآوری داده ها از طریق مصاحبۀ نیمه ساخت یافته با 35 نفر از معلمان و مدیران آموزشی شهر سنندج صورت گرفته است. در تحلیل مصاحبه ها از تحلیل تماتیک و برای اعتبار آن ها از اعتبار تفسیری استفاده شده است.یافته­ ها: یافته ها نشان می دهد داده های مونولوگ محور (مفروضات اولیه و کلی پژوهشگران) با داده های به دست آمده از مصاحبه ها (دیالوگ محور) همخوانی داشتند و آن ها را تأیید کردند. تفسیر مفاهیم حاصل از داده ها، حاکی از چهار مقولۀ ثانویۀ تمایز به میانجی آموزش، تمایل به خصوصی سازی آموزش در مناطق شمال شهر، کاهش دسترسی به امکانات و فرصت های آموزشی در مناطق حاشیه و تلۀ محرومیت فقر در مناطق حاشیه نشین است که شهر سنندج و به ویژه مناطق حاشیۀ آن را با چالش نابرابری آموزشی مواجه ساخته است.نتیجه ­گیری: نتایج نشان از عدم دسترسی همه به آموزش و تشدید نابرابری ناشی از آن مقولۀ هسته ای است که نشان از ایجاد نابرابری شدید و تشدید آن به وسیلۀ کالایی شدن آموزش دارد.