هر اثر معماری به مثابه یک متن است که هنگام تجربه آن گویی روایتی شرح داده می شود که تماشاگری فرضی به سیر و سفری درون فضایی برده می شود. روایت در فضا در طول زمان، امکان شناخت کامل از فضای موجود را بدست می دهد. در نتیجه می توان آن را ابزاری جهت بیان فضا دانست از طرفی مهم ترین جلوه روایت در داستان است و هر داستان عناصر و ساختاری دارد که میتواند تولید معنا کند. بنابراین مفهوم روایت در داستان به مثابه الگویی برای درک روایت در معماری قابل توجه است. از طرف دیگر باوجود نظریه پردازی درباره روایت معماری از اوایل دهه هشتاد و استفاده معماران از روایت به دلیل تعامل با شهر، مخاطب و به عنوان شکل دهنده فضا و معانی فرهنگ، چهارچوب نظری مشخصی در این زمینه وجود ندارد. هدف این پژوهش دستیابی به چارچوب مفهومی روایت در داستان و تطبیق آن با روایت در معماری در جهت به کارگیری شیوه های داستان پردازی در معماری، ساخت سناریو فضایی، عاملی برای تفسیر بنا یا طراحی است. لذا این مقاله در پی پاسخ به این پرسش است که چه شباهت ها و تفاوت هایی بین روایت و معماری وجود دارد؟ پژوهش با رویکرد کیفی و با روش مطالعه تطبیقی و تحلیل محتوایی انجام گرفته است. در این پژوهش ابتدا به شناخت مفهوم و سیر روایت در داستان و چگونگی دریافت آن در معماری پرداخته شده سپس با بررسی نمونه ها و تحلیل محتوا شباهت ها و معادل های دو عرصه ارائه شده است. بررسی های پژوهش نشان داد، پیوندی دو طرفه بین معماری و داستان وجود دارد و اساس تجربیات فضایی منطبق بر روایت است. شخصیت داستان معادل فضا، راوی معادل کاربر، پیرنگ معادل کانسپت، ژانرها معادل کاربری بنا و. . . است. در نتیجه می توان از قابلیت های خلاقیت داستان که انواع شیوه های روایت، ابزار روایت، شیوه بیان و محتوا می باشد در عرصه های معماری استفاده کرد.

این مقاله به بررسی گونه های روایتی و دیدگاه (Le Point de vue) بر اساس روشهای علمی پیشرفته درادبیات (روش ژپ لینت و لت) و کاربرد آن بر روی آثار نویسندگان ایرانی و فرانسوی ( بهرام صادقی، محمد هادی محمدی، صمد بهرنگی، هوشنگ مرادی کرمانی و آلبر کامو) می پردازد. قسمت پایانی مقاله ترجمه آزاد از کتاب Essaie de Yypolgie Narrative "point de vue " Le می باشد که البته، ترجمه خط به خط نیست و برای درک بهتر روش لینت ولت صحنه هایی از کتاب « بیگانه» ی آلبرکامو نیز به آن افزوده شده است.

آشنایی غربیان با فرهنگ شرقی، به ویژه فرهنگ اسلامی، سابقه ای دیرین دارد و می توان نخستین گام های آن را به قرون اولیه رساند؛ چنان که مرحله پیشرفته اش به پس از جنگ های صلیبی برمی گردد. یکی از حوزه های مطالعاتی مستشرقان، که عمدتا با طرح شبهه و ایراد همراه بوده، حوزه مطالعات حدیثی است. در این میان، به نظر می رسد که بیشترین تاثیرگذاری را در مطالعات حدیثی گلدزیهر دارد. تاثیر افکار و پیگیری آرای او در آثار مستشرقان بعدی به خوبی نمایان است. امروزه، در عصر اطلاعات، بی توجهی پژوهشگران مسلمان به این مقوله قطعا آثار زیانباری بر عقاید و باورهای مسلمانان و سست کردن بنیان های دینی خواهد داشت.در این مقاله سعی شده است که، در ابتدا، تعریفی از واژه استشراق و اینکه چرا افرادی مانند گلدزیهر مستشرق نامیده می شود بحث شود؛ سپس آغاز و سیر تحول شکل گیری مطالعات خاورشناسان در حوزه حدیث و، پس از ارائه مختصری از زندگی نامه علمی گلدزیهر، چهار نظریه او در حدیث نقد و بررسی شده است. در نقد و بررسی نظرات او سعی شده از منابع اصلی و موثق استفاده شود. سخنان دیگر مستشرقان و خاورشناسان که با پاره ای از نظرات او مخالفت کرده اند نقل شده و در استناد به منابع اسلامی، از منابع کهن استفاده شده است.

راویان بسیاری حدیث یوم الدار را روایت کرده اند. در این مقاله علاوه بر ارایه فهرستی از راویان، حدیث یوم الدار به روایت 12 روای، گزارش شده و در ذیل هر گزارش، منابع روایت حدیث ذکر شده است.در بحث سندشناسی حدیث نیز بسیاری از محدثان شیعه و سنی از صحت و تواتر این حدیث سخن گفته اند که نظریات آنان نقل و بررسی شده است.

بیان مسئله: روایت شناسی و رویکردهای متنوع آن در چند دهة اخیر و گسترش بلامنازع این دانش جدید به هنرهای نمایشی و تصویری لزوم پرداختن به آرا و افکار صاحب نظران غرب در این زمینه را از یک سو و جستجو در سنن و مواریث روایت در آثار و ادبیات کهن ایرانی را از سوی دیگر ایجاب می کند. مقایسة این دو مقوله از حیث نگاه به ساحت و موجودیت انسان و هستی شناسی آنها در حکمت ایرانی و جهان بینی غربی به مثابه ارکان و زیربنای این دو نوع روایت پردازی ضرورت می یابد. لذا با توجه به اهمیت و وسعت این مقوله در روایت های تصویری به ویژه سینمای ایران، در این مقاله به طرح این موضوع و چند وچون آن می پردازیم، زیرا برای آنکه سینمایی ریشه دار و اصیل و خاص داشته باشیم، بهتر آن است که به مقولة روایت ایرانی که پیشینه ای کهن و غنی دارد، تسلط داشته باشیم. هدف: آیا آنچه به عنوان روایت داستانی بر پردة سینمای ایران به نمایش درمی آید، نمایانگر حکمت و هستی شناسی ایرانی در روایت است و یا روایت های سینمای ایران تقلیدی از شیوه های روایت گری و الگوهای سینمای غرب است؟ با طرح این پرسش به چالش های انسان شناختی و هستی شناختی موجود در این دو نوع روایت می پردازیم و با قیاس ضمنی دو نوع روایت ایرانی و روایت غربی برای پیدا کردن تفاوت ها و تقابل ها و در مرحلة بعد رسیدن به تعاریفی از روایت ایرانی و تعیین جایگاه آن در مقولة روایت شناسی می رسیم و این مهم را به عنوان مقدمه و پیش درآمد روایت شناسی ایرانی مطرح می کنیم. روش تحقیق: این مقاله با رویکرد تحلیلی توصیفی نگاشته شده و از مستندات نظری بهره گرفته است. نتیجه گیری: بخشی از نتایجی که در این مقاله به آن اشاره می شود، این است که به نظر می رسد آنچه بر پردة سینمای ایران در قالب روایت های تصویری می بینیم، اغلب تقلید از روایت ادبی و تصویری غرب است و جز معدودی از سینماگران، اغلب فیلم سازان ایرانی از سنن، الگوها و شیوة روایت ایرانی مبتنی بر روح و حکمت روایت ایرانی غافل مانده اند. بنابراین بهتر است که سنن و مواریث ادبی و روایی خود را بازشناسی کنیم تا بتوانیم سینمایی را با تکیه بر هستی شناسی ایرانی که از حکمت دیرینة ایرانی اسلامی نشئت گرفته به منصة ظهور برسانیم.

در روایت یک قصه، این موضوع که نویسنده کیست؟ چه تفاوتی با روایت گر قصه دارد؟ قصه با چه ضمیری روایت می شود؟ دیدگاه نویسنده چیست؟ سبک نوشتار او چگونه است؟ و پرسش هایی دیگر از این قبیل، از اهمیتی اساسی برای موفقیت فنی قصه، درک آن و ارتباطی که بطور مداوم با روند معنایی حفظ می کند، برخوردار است. استاندل از نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم میلادی در ادبیات فرانسه، صاحب رمان های موفق به خاطر شیوه روایت ویژه خود است. در این مقاله سعی شده تا جایی که امکان دارد به بحث و بررسی دیدگاه های مختلف روایت قصه پرداخته و در یک مقایسه ساده آثار این نابغه قرن با آثار بالزاک، ابرمرد رمان فرانسوی، دلیل موفقیت و محبوبیت قصه های استاندل بازگو شود و ارزش کار نویسنده نیز مورد بررسی قرار گیرد، یعنی کسی که قصه را امضا می کند و به عنوان روایت گر در اندرون قصه آن را روایت می کند، مورد شناسایی قرار خواهد گرفت. تقریبا اکثر مطالب، به وسیله علم نوین روایت شناسی (Narratologie) قابل توجیه و توضیح است.

موضوع این پژوهش، بررسی نقش حکایت پردازی در پدید آمدن، شکل گیری، تکامل و گسترش اندیشه صوفیانه از قرن پنجم تا هفتم هجری است. بررسی این موضوع، با کشف المحجوب یکی از قدیم ترین متون فارسی که حکایات صوفیه در آن مشاهده می شود، آغاز گردیده و سپس در اسرارالتوحید، طبقات الصوفیه، کشف الاسرار و تذکره الاولیا، این بررسی ها دنبال شده است. بر اساس یافته های این پژوهش در روند ظهور، رشد و کمال اندیشه صوفیانه، حکایت پردازی ابتدا سبب هستی بخشی زبانی به ادراکات شهودی، مفهوم سازی و طبقه بندی مفاهیم می شود و از آن پس، ابزار انتقال اندیشه، جذب اندیشه های هم خوان، انتشار دانستگی ها، خلق تحول، شکل دهنده نظام اندیشه و در نهایت پاسدار اندیشه صوفیه، در قالب حکایت می گردد.

چکیدهمقاله حاضر در پی توصیف و تحلیل این موضوع است که زنانِ طبقه ی فرودست چه درک و تصوّری از مفهوم "زنانگی" دارند و چه عواملی بر روی این ادراکات اثرگذار است. در واقع آن چه محور و بُن مایه ی این پژوهش را تشکیل می دهد "تقاطع یافته گیِ فقر و جنسیت" است. "طبقه ی فرودست" در این پژوهش با الهام از مدل تحلیل طبقاتیِ پی یر بوردیو ، یعنی با توجّه به انواع سرمایه-های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نمادین تعیین و تعریف شده است. با استفاده از روش کیفیِ پدیدارشناسی با تعدادِ ده زن از طبقات فرودست مصاحبه های نیمه ساخت یافته و عمیق انجام شده است، علت انتخاب روش کیفی و پدیدارشناسی از آن روست که به محقّق این امکان را می دهد تا جهان را از منظر خودِ کنش گران روایت و توصیف کند. نتایج پژوهش، تحلیل های فمنیستی حاضر را از این جهت که تجربه زیسته زنان را امری جهانی می دانند به چالش می کشد و نشان می دهد که چگونه درک و تصور زنان از زنانگی می بایست در تقاطع طبقه، جنسیت و مناسبات قدرت فهم گردد.یافته های این تحقیق در قالب تم های: زنانگی به مثابه مفهومی ذاتی، داغِ ننگِ زشتی، سوختن و ساختن به مثابه استراتژی، گرایش به نقش های سنّتی، در حسرتِ مردبودگی، سکسوالیته، تجربه ی خشونت، تقدیرگرایی و حکمت تراشی، حریم امن درون-طبقاتی، معیشت به عنوان مسئله زنان فرودست، ارائه و تحلیل شده است.

کانون روایت در تحلیل توانمندیها و شگردهایی که داستانپردازی برای شکل دادن به حکایتهای خویش از آنها بهره گرفته، اهمیت فراوان دارد تا جایی که هر گونه ایجاد تغییر در کانون روایت، سبب ایجاد تمیز و تغییر در جریان اصلی داستان و حتی موضوع آن می شود. به علاوه، ما هیچ گاه در داستان با رخدادهای خام سر و کار نداریم، بلکه با رخدادهایی روبه رو می شویم که به شیوه ای خاص بازنمایی شده و از کانون ویژه ای به آنها نگریسته شده است.گوناگونی کانونهای دید و شکلهای مختلف ارتباط راوی با کانون ساز و زاویه دید در مثنوی چنان جذاب و آگاهانه صورت گرفته است که تحلیل آن می تواند گوشه هایی از نبوغ مولانا را در آفریدن اثری فرا زمانی و فرامکانی به نمایش بگذارد.این مقاله که به شیوه سند کاوی نگاشته شده است، سعی دارد گونه های مختلف کانون دید را با تکیه بر داستان «دقوقی» بررسی کند.

هم سرنوشت بودن داستان و تاریخ، معمای غامضی نیست. زیرا اندکی دقت در مفهوم واژه تاریخ می تواند چاره ساز باشد. بی گمان این نکته پذیرفتنی است که جهان تشکیل شده از رویدادهای بسیار است. اما میان رویدادهای معطوف و رویدادهای به شمار نیامده، تفاوت بسیار است. تاریخ به معنای پژوهش درباره رویدادهایی است که دریک دوره زمانی خاص از سوی افراد پژوهشگر به شمار آمده، به چشم دیده شده و در ذهن، مورد عطف توجه قرار گرفته و به کار ساختن سازه ای از روایت درباره همان رویدادها آمده اند. واقعیت فزون برتاریخ است و با فاصله ای بسیار از حیث عدد و رقم، پیشتاز است. این امر به زایش هویت می انجامد. هویت در این معنا یکی از محک هایی است که می توان با تکیه بر آن، رخداد تاریخی شده را مورد بررسی قرار داد. هنگامی که از هویت به مثابه فرآیند سخن می گوییم در حقیقت از استمرار پدیده های تاریخی شده ای سخن به میان آورده ایم که یک فرد، گروه، قوم یا ملت در مقام پاسخ به پرسش هایی که از او درباره گذشته اش پرسیده اند برمی آید. نگارنده با واکاوی پنج اثر تاریخی در صدد بررسی عنصر فرنگی در گزارش های تاریخی روزگار قاجاران برآمده است.