سابقه و هدف: با توجه به شیوع تروماهای چشمی و عوارض شناخته شده آن و نیاز به یک مطالعه نسبتاً جامع با حجم نمونه کافی در کشور و به منظور توصیف اپیدمیولوژیک تروماهای چشمی، این تحقیق بر روی بیماران دچار ضربه های چشمی منجر به بستری شدن در بیمارستان فارابی تهران از مهر تا اسفند 1381 انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقیق به روش مطالعه داده های موجود انجام شد و پرونده کلیه بیمارانی که با تشخیص ضربه های چشمی طی مدت مورد مطالعه بستری شده بودند، از بایگانی خارج و مورد بررسی قرار گرفت. ویژگیهای فردی و بیماری شامل: سن و جنس بیماران، عامل ضربه، نوع ضربه (نافذ و غیرنافذ)، دید اولیه، محلهای آسیب و نوع درمان تعیین و با آمار توصیفی ارائه گردید. یافته ها: طی مدت مطالعه 400 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند. نسبت جنسی مرد به زن 3.8 به 1 با میانگین سنی 23±15.7 سال و حدود 46% زیر 20 سال بودند. شایع ترین محل آسیب چشم در بیش از 66.7% موارد قرنیه بود. در 305 چشم (75.7%) موارد عامل ضربه نافذ و در 98 چشم (24.3%) عامل ضربه غیرنافذ بوده است. از عوامل ضربه های نافذ براده فلزات با 74% موارد در ضربه های غیرنافذ سنگ 17.3% مورد شایع ترین علت بودند. در 22 درصد بیماران دید هنگام مراجعه 10/7 و یا بیشتر و در 38.7 درصد بیماران دید H.M و کمتر بود. بیماران در 57% موارد نیاز به ترمیم اولیه و در 9 مورد تخلیه چشم انجام شد. نتیجه گیری: سن مبتلایان به ترومای چشمی در ایران پایین تر از سن اعلام شده در سایر مطالعات می باشد. ترومای نافذ نسبت به غیر نافذ شایع تر و قرنیه شایع ترین محل آسیب در هر دو نوع ترومای نافذ و غیرنافذ می باشد.