در این تحقیق میگوی Macrobrachium nipponense صید شده، بصورت تازه همگن و توسط آنزیم پپسین هیدرولیز گردید؛ تا در نهایت یک فرآورده فراسودمند و مکمل آهن تولید شود. طی مراحل تحقیق، درجه هیدرولیز بر اساس آزمون محلول TCA، میزان پیشرفت پروتئولیز از طریق تعیین مقدار (غلظت) پروتئین به روش UV-اسپکتروفوتومتری و پتانسیل جذب آهن از طریق آزمون رنگی سنجی مبتنی بر معرف اورتوفنانترولین تعیین گردید. نتیجه آزمایش بر اساس آنالیز TCA، نشان داد طی 6 ساعت درجه هیدرولیز افزایش یافت و پس از 8 ساعت میزان هیدرولیز به حالت پایدار و فاز ثالت رسید. بالاترین ظرفیت جذب آهن (7/49 میکروگرم در میلیگرم پپتید/پروتئین) برای میگوی با درجه هیدرولیز 5/36 درصد بدست آمد. طی هیدرولیز نسبی انجام شده توسط پپسین، میزان آمینو اسیدهای تولید شده، نشان دهنده سطوح بالای گلیسین، پرولین، آرژینین، آلانین، آرژنین و والین بود. به نظر می رسد که در هیدرولیز میگوی M. nipponense، پیوندهای پپتیدی گلیسین، پرولین، آلانین و همچنین گروه آمینو یا ایمینو از زنجیره جانبی آرژینین باعث افزایش جذب آهن می شوند. این میگو به فراوانی در بسیاری از منابع آبی کشور وجود دارد و هیدرولیز آنزیمی و غنی سازی، یک روش و استراتژی مناسب در جهت بهره برداری از آن و تولید یک محصول فراسودمند بشمار می رود.

خانواده پنائیده شاخص های مهمی از ذخایر میگو در سواحل خلیج فارس به حساب می آیند که ذخایر لاروی و تلاش صیادی (SPUE) در سال های 93-1391، هم چنین حداکثر تولید پایدار (MSY) و شاخص حداکثر برداشت واقعی (MCY) در دوازده سال گذشته در سواحل شمال غرب خلیج فارس مورد بررسی قرار گرفته است. بر این اساس فراوان ترین گونه های لاروی پنائیده قابل شناسایی شده میگوی خنجری (Parapenaeopsis stylifera) با 1806 عدد و کم ترین مقدار از Penaeus میگوی ببری سبز (P. semisulcatus) به تعداد 181 عدد از کل نمونه های برداشت شده را شامل بوده که متوسط تراکم لاروی در ده مترمربع در طول سال 250 عدد در واحد سطح مشاهده گردید، از طرف دیگر با به دست آوردن میانگین شاخص تلاش صیادی بر حسب کیلوگرم بر ساعت (5.57) و میانگین حداکثر برداشت واقعی با دستور کادیما در دوازده سال گذشته (1637.99تن در سال) و مقایسه آن با متوسط صید (1560.17 تن در سال) در طول زمان ذکر شده علی رغم هماهنگی بین میانگین های این دو شاخص، به دلیل عدم توزیع نرمال هنوز کاهش خط صید با ضریب 0.87 در طول دوازده سال گذشته مشاهده گردید (P<0.01).

به منظور مطالعه علل احتمالی باکتریایی (ویبریوها) تلفات در کارگاه های میگو حله بوشهر، طی ایام مرداد تا آذر 1376 از تعداد 215 نمونه میگوی سفید هندی (Penaeus indicus) و ببری سبز (Penaeus semisulcatus) بیمار یا تازه تلف شده نمونه برداری، کشت باکتریایی و شناسایی باکتری های جداسازی شده به عمل آمد. از 164 نمونه باکتریایی به دست آمده و متعلق به جنس ویبریو، تعداد 48 نمونه 29.20) درصد( آن را ویبریو پاراهمولیتیکوس (Vibrio parahaemolyticus) 36 نمونه 21.9) درصد( ویبریو هاروی (Vibrio harveyi)، 36 نمونه 21.9) درصد( ویبریو آلجینولیتیکوس (Vibrio alginolyticus) 26 نمونه 9.75) درصد( ویبریو آنگوئیلاروم (Vibrio anguilarum)، و 28 نمونه 17) درصد( دیگر متعلق به گونه های ناشناخته ای از این جنس بوده است. در آزمایش آنتی بیوگرام به روش دیسک، اکثر ارگانیسم های باکتریایی مذکور به کلرآمفنیکل، سفالوتین و اکسی تتراسایکلین حساس، اما به پنی سیلین و آمپی سیلین مقاوم بودند.