لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در وهله اول ، سازه گرایی در برابر واقع گرایی قرار دارد. در حالی که واقع گرایان اصرار می ورزند که دانش صادق ما مطابق با واقع است. سازه گرایان مفهوم مطابقت را طرد و ادعا می کنند که ذهن در کار خود برای فراهم آوردن سازه ها، از واقعیت مستقل است. از این رو تا جایی که دانش مورد نظر است روان شناسان سازه گرا همچون جرج کلی و ژان پیاژه به مفهوم سازگاری و نه مطابقت با واقعیت توسل جسته اند. هر چند باید به سازه گرایان حق داد که ادعا کنند مفهوم مطابقت با واقعیت مسئله آفرین است اما انتقاد آن ها تنها در مورد واقع گرایی خام قابل اعتناست. در مقابل در مقاله حاضر استدلال شده است که می توانیم همچنان از مطابقت با واقعیت سخن بگوییم بدون آن که لازم باشد توانایی سازه ای ذهن را نادیده بگیریم. این از آن روست که از حیث معرفت شناختی مفهوم مطابقت برای صدق نظریه های ما حیاتی است در حالی که از سوی دیگر نیز سازگاری با واقعیت قاصر از آن است که معیاری با کفایت برای صدق باشد. موضع ابزارنگارانه در مورد دانش از این ضعف برخوردار است که نمی تواند میان کفایت و صدق سازه ها تمایز قایل شود. نتیجه این است که ما می توانیم بصیرت های سازه گرایان در مورد گرانبار بودن واقعیت ها از نظریه را بپذیریم بدون آن که لازم باشد مفهوم مطابقت با واقعیت را کنار بگذاریم. در واقع، سازه گرایی نیازمند آن است که واقع گرایانه باشد.

منظر، نمونه ای از دیدگاه صریح رابطه ی انسان با خود و جهان پیرامون او در طول تاریخ است؛ به شهر و زمین به عنوان مکانی برای زندگی و مکانی مبهم از حافظه ی جهان. آنچه که امروز در محیط ما می گذرد چیزی جز رابطه ی بستر طبیعی و مردمانش طی زمان نبوده و این رابطه منجر به درک تمامی اتفاقاتی می شود که در آن رخ می دهد. منظرباستانی، بستری از طبیعت در جوامع انسانی است که در طول زمان به واسطه ی فعالیت های بشری تغییر یافته و شکل گرفته است. منظری که حاصل تلفیق فعالیت های انسان و طبیعت است و این مناظر نمایانگر تکامل جوامع بشری طی زمان اند که در اثر بازدارنده های فیزیکی، ویژگی های محیط طبیعی و عوامل درونی و بیرونی فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی خلق شده اند. آن ها نشانه های متنوعی از اثرات متقابل انسان و محیط طبیعی را دربر می گیرند و شامل منطقه ی جغرافیایی با فردی خاص یا یک فعالیت یا واقعه ی تاریخی مرتبط شده می باشند؛ بطوری که بیانگر رابطه ی متعادل بین فرهنگ و طبیعت است. در این مقاله، مسئله ی اصلی نحوه ی خوانش مناظر باستان شناسی است. هدف دستیابی به تکنیک های خوانش منظر است، که نیاز به توضیح مفاهیم و روش شناسی، با استفاده از کار نظری و تجربی دارد. از این رو مشاهده و درک تأثیرات فرهنگی گذشته در تکامل قلمرو و سازگاری گروه هایی ست که در آنجا زندگی می کردند، می باشد. در اصل این تکامل فرهنگی به درک برخی از عناصر، که حاصل تغییرات در گروه های فرهنگی مرتبط با محیط زیست و تأثیر آن در منظر بوده، مورد توجه قرار می گیرد. مهم ترین پرسش، چگونگی خوانش این مناظر است و این که چگونه می توانیم با تحلیل ساختار لایه های اکولوژیکی و ادراکی به مِتُدی برای بازسازی و درنهایت خوانش مناظر باستان شناسی دست یابیم؟ براساس این سلسله مراتب، روش شناخت صحیح ارزش های منظر، شناسایی و بررسی مؤلفه های سازنده ی منظر، تشخیص اولویت ها و بررسی ارتباطات میان آن ها، درنظر گرفتن منطقه ی باستانی و محیط پیرامونش به عنوان یک کل منسجم، توجه به اجزای محیطی، مانند: پوشش گیاهی، حیات وحش جانوری، عناصر مصنوع بشر، جامعه ی محلی و فعالیت هایشان، به همراه شناخت لایه های ادراکی (به کارگیری حواس) و نیز تجزیه و تحلیل اجزاء با درنظر گرفتن یک کل همگن و. . . با توجه به مکان و زمان باید مدنظر قرار گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

این مقاله با روشی تحلیلی به مسئله معنای زندگی در فلسفه ابن سینا توجه کرده است. یافته های این مقاله نشان می دهد که دیدگاه ابن سینا در معنای زندگی نظریه ای فرا طبیعت گرایانه است. ارکان این نظریه اعتقاد به وجود خداوند و زندگی پس از مرگ است. بنابر این رویکرد، معنای معنای زندگی، از سنخ هدف است و مراد از آن، هدف انسان از زندگی خویش است به گونه ای که در راستای هدف خداوند از خلقت انسان باشد. زندگی هر انسان هنگامی معنادار خواهد بود که انسان تلاش مستمر و صادقانه ای داشته باشد تا مایه تقرب و تشبه هر چه بیشتر او به حقیقت یگانه ای باشد که در راس تمام هستی است. رسیدن به زندگی معنادار مستلزم تعیین هدف یا اهداف عالی و اساسی در زندگی، تلاش مستمر جهت کسب معرفت، عشق، اخلاق و در نهایت رسیدن به موفقیت بزرگ یا جاودانگی است. سعادت، لذت و خیر سه مفهوم مورد نیاز در بازسازی دیدگاه ابن سینا به شمار می آیند.

در 1960 پاتنم در مقاله «اذهان و ماشین ها» بر پایه قیاس میان ذهن و ماشین تورینگ نگرشی نو به ذهن به نام کارکردگرایی را پی ریزی نمود. یک دهه پس از آن دریفوس براساس تفسیرش از پدیدارشناسی مرلوپونتی و هیدگر کارکردگرایی پاتنم را نقد کرد. دریفوس نشان داد که نمی توان ذهن را به مثابه ماشینی تورینگ به شمار آورد که با بهره گیری از قواعدی صوری کار می کند و ورودی و خروجی هایش عناصری فارغ از بستر هستند. دو دهه بعد پاتنم بر پایه شکست کارنپ در صوری سازی استقرا، چرخش به سوی کل گرایی و خارجیت گرایی معناشناختی خودش از نگرش کارکردگرایانه- محاسبه گرایانه در فلسفه ذهن دست کشید و به نگرشی خارجیت گرا- بسترگرایانه روی آورد. نقدی که پاتنم بر پایه آن کارکردگرایی را از ریشه نادرست دانسته بود همان نقدی بود که دریفوس سال ها پیش بر وی وارد آورده بود. در این مقاله گفتگوی نقادانه میان دریفوس و پاتنم بازسازی می شود و بر پایه آن نشان داده می شود که فیزیکالیسم به مثابه نظریه ای در باب ذهن نادرست است و به جای آن «سوژه ای در جهان» الگوی مناسبی را برای ذهن فراهم می آورد.

مقالۀ حاضر بر آن است که از رویکردهای معطوف به حوزۀ فلسفیِ آموزش موسیقی، دو رویکرد زیباشناختی و عملگرایی را مورد تحلیل قرار دهد. عملگرایان نشان می دهند موسیقی چگونه با پارادایم علمی و کنش های فرهنگی-اجتماعی، همراه می شود؛ از سویی، آموزش موسیقی به دنبال بالابردنِ تواناییِ ادراک، تجربه و ارزیابیِ کیفیات زیباشناسانه نیز هست. این امر، بی مدد رویکرد زیباشناختی میسر نخواهد شد. پرسش پژوهش آن است که ادراک زیباشناسانه از موسیقی و تلقیِ آن در مقامِ کنش اجتماعی، بیشتر با هم توافق و سازگاری دارند یا دو نگرشِ کاملا مقابل و مغایرند؟ شیوۀ گردآوری اطلاعات، کتابخانه ای و با کاربرد ادبیاتِ دو رویکرد مذکور از اواسط 1950 میلادی به بعد بوده است. روش پژوهش، کیفی، از نوع توصیفی-تحلیلی است؛ به این منظور، ابتدا نظریه های دو رویکرد مد نظر قرار گرفت تا بتواند با توجه به نگرش سلبی و ایجابی هر یک از آنها و گذر از دوقطبی نگری، به بازسازیِ رویکرد زیباشناختی دست یابد. در این بازسازی، مقاله به ابزار، روش و محتوای فلسفیِ آموزش موسیقی تکیه داشت که بر بنیاد نظریه های دو رویکرد مذکور، ارائه شد. نتایج پژوهش نشان داد اگر تجربۀ زیباشناسانه در موسیقی را بیشتر به مثابه عمل آفرینش معنا در نظر بگیریم تا تأملات درونی، موسیقی دیگر ابژه ای مستقل با معنای ذاتی نیست و نیاز به ترک رویکرد زیباشناختی به شیوۀ عملگرایی نخواهد بود. تجربۀ زیباشناسانه در بازسازیِ رویکرد زیباشناختی، به شیوۀ تعامل فرد با ابژۀ زیباشناسانه و چگونگیِ رفتار با آن بازمی گردد که به آموزش فرهنگی نیازمند است. آموزش مدرن بر آن است که هر کودک باید فرصتِ گسترش توانایی های خود برای مشاهده، تجربه، ارزیابی و آفرینش امر زیبا را داشته باشد. این مهم، با طراحیِ آموزش موسیقی با کاربرد هر دو رویکرد بدست می آید.