هدف: تاثیر عمل ترمیم پارگی کانالیکول با استفاده از لوله سیلیکون (کرافورد) در باز ماندن کانالیکول در بیماران مراجعه کننده به بیمارستان فارابی، خرداد 79 تا آبان 80.نوع مطالعه: Interventional Case Series بیماران و روش ها: 65 بیماری که از خرداد ماه 79 تا آبان ماه 80 (18 ماه) به جهت ترمیم پارگی کانالیکول به اورژانس بیمارستان فارابی مراجعه کرده بودند پس از یافتن انتهای داخلی کانالیکول پاره شده و تعبیه لوله سیلیکون (کرافورد)، پارگی در اتاق عمل و تحت بیهوشی عمومی ترمیم گردید. بیماران دارای پارگی های وسیع و درگیری بخش های دیگر سیستم اشکلی و همچنین بیماری های قبلی پلک و مجاری اشکلی از مطالعه حذف شدند. موفقیت با باز بودن کانالیکول در پروبینگ با پروب OO و در صورت تنگی تا OOO و تایید شستشو با سر سوزن تعریف می شد که بلافاصله پس از خروج لوله سیلیکون و 5/1 و 3 ماه بعد به انجام می رسید. در صورت بروز عوارض از جمله پیدایش نسج گرانولاسیون در محل پونکتوم و Slit Punctum & Canaliculus، لوله زودتر از موعد مقرر (3 ماه) خارج می شد.یافته ها: 65 بیماری (56 مرد و 9 زن) در طول 18 ماه وارد مطالعه شده و مراحل پیگیری را به انجام رساندند. ارتباط متغیرهای فرعی شامل پلک درگیر (بالا، پایین یا هر دو)، سمت درگیر (راست یا چپ)، شدت آسیب پلک به هنگام مراجعه به اورژانس (خفیف و متوسط تا شدید)، نوع جراحی (Double or monostent) و فواصل زمانی D1 (بین آسیب و مراجعه به اورژانس)، D2 (بین مراجعه و عمل جراحی) و D3  (بین عمل جراحی و خروج لوله) با پاسخ یا عدم پاسخ به درمان معنی دار نبود. نهایتا 52 مورد (معادل 80%) به موفقیت و 13 مورد (معادل 20%) به شکست انجامید. در 4 مورد از موارد شکست، بیماران هیچگونه شکایتی از اشک ریزش نداشتند که با عملکرد صحیح و کفایت پونکتوم و کانالیکول مقابل قابل توجیه است. نتیجه گیری: تعبیه لوله سیلیکون در ترمیم پارگی کانالیکول روشی مقبول و کم عارضه در جهت تضمین بازماندن کانالیکول است و حفظ شکل ظاهری قسمت داخلی شکاف پلکی خصوصا در آسیب های عمیق ناحیه کانتوس داخلی، اهمیت آن را دو چندان می کند. به نظر می رسد اتصال لوله سیلیکون به انتهای پروب و انعطاف ناپذیری و قوام نامناسب لوله های سیلیکون ساخت داخلی، احتمال عارضه دار شدن عمل را می افزاید و شاید تا حدودی نتایج ضعیف تر این مطالعه را نسبت به مطالعات مشابه خارجی، توجیه کند.

هدف: تعیین نتایج داکریوسیستورینوستومی (DCR) با لوله سیلیکون در بیماران مراجعه‏کننده به بیمارستان امام حسین (ع) شهر تهران طی سال های 80-1378.روش ثژوهش: تحقیق به روش بررسی داده‏های موجود انجام شد. ثرونده همه بیمارانی که به علت انسداد مجرای اشکی تحت جراحی DCR با لوله سیلیکون قرارگرفته بودند مورد مطالعه قرار گرفت. سن، جنس، چشم مبتلا، مدت ثیگیری، شکایت اولیه، علت احتمالی، روش تشخیص، سابقه DCR قبلی، مدت پیگیری و عوارض حین و بعد از عمل بیماران بررسی و ثبت گردیدند. موارد بدون اشک‏ریزش و ترشح چرکی و باز بودن مجرا، موفقیت عمل تلقی شدند. میزان موفقیت عمل و نقش عوامل مرتبط با میزان موفقیت و نسبت شانس (OR) آن تعیین شد و مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: از 77 بیمار مطالعه شده، 53 بیمار (69 درصد) زن و 24 بیمار (31 درصد) مرد بودند. ابتلای زنـــان تقریبا 2/2 برابر مردان بود. سن بیماران 3/19 9/45 سال و نمای سنی (mode) بین 30 تا 40 سال بود. بیش‏ترین شکایت بیماران را اشک‏ریزش (56 درصد) و بیش‏ترین عامل احتمالی را داکریوسیستیت حاد یا مــزمن به میزان 44 درصد تشکیل می دادند. شایع ترین ‏آزمایش تشخیصی به کاررفته، فشار بر روی کیسه اشکی (49درصد) بود. میزان موفقیت جراحی به طور کلی 68 درصد بود که با افزایش سن، بیش‏تر می‏شد و در بیماران با علت احتمالی داکریوسیستیت افزایش می‏یافت.نتیجه‏گیری: DCR با لوله سیلیکون یک جراحی موفقیت‏آمیز است که نیاز به پیگیری بلند‏مدت ندارد. عوارض عمل جزیی و رضایت بیماران بالاست. با توجه به عدم موفقیت کامل، بررسی علل عدم موفقیت و نیز برای بررسی تاثیر واقعی لوله سیلیکون بر روی موفقیت DCR، انجام کارآزمایی بالینی به منظور مقایسه دو روش DCR با لوله سیلیکون و بدون آن توصیه می شود.