در این تحقیق توانایی زی توده خشک جلبک قهوه ای (Cystoseiraindica) برای جذب استرونسیوم پایدار (8838Sr) و استرونسیوم 90 (9038Sr، رادیواکتیو)، مورد بررسی قرار گرفته است. pH بهینه جذب معادل 9±0.3 بوده و مدت زمان تماس برای جذب 6 ساعت و بیشینه جذب بر اساس رابطه خطی لانگمور برابر با 26.67 mg/g. dry- wt و 10526Bq/g. dry- wt به ترتیب به دست آمد. ثابت سرعت واکنش (b) برای 8838Sr و 9038Sr به ترتیب برابر با 0.017 و 0.00006 به دست آمد. افزایش غلظت و مقدار زی توده موجب حذف بیشتر ایزوتوپ و رادیوایزوتوپ استرونسیوم می شود. ظرفیت جذب پویا (DC) در بهره برداری در ستون جاذب و به صورت جریان پیوسته معادل (V^B= 160.97 mL/g) 14.17 mg/g به دست آمد. ظرفیت جذب زی توده پس از 5 مرتبه فرایند جذب و بازجذبی به کمک کلرید کلسیم، کلرید سدیم، اسید استیک و EDTA بررسی شده و نتایج به دست آمده عدم تغییر در ظرفیت زی جذبی را نشان داد.

دراین پژوهش ازکنسانتره سلستیت (سولفات استرانسیم) برای تهیه فاز پروسکایت استرانسیم تیتانات استفاده شد. در مرحله اول، با استفاده از روش مکانوشیمیایی، پیش ماده کربنات استرانسیم از مخلوط کنسانتره سلستیت-کربنات سدیم تهیه شد. در مرحله دوم با استفاده از مخلوط کربنات استرانسیم-دی اکسید تیتانیم، محصول نهایی استرانسیم تیتانات بدست آمد. آزمایش ها نشان داد فرآیندآسیاکاری پر انرژی نقش موثری در انجام واکنش های شیمیایی و کاهش دمای فرآیند حرارتی برای تولید استرانسیم تیتانات دارد. آسیاکاری مخلوط کربنات استرانسیم-دی اکسید تیتانیم تا ده ساعت منجر به انجام واکنش شیمیایی نشد اگرچه برخی از نشانه های فاز روتیل باکربنات استرانسیم همپوشانی داشتند. نتایج آزمون های TGA بیانگرکاهش چشمگیری در دمای تشکیل فاز پروسکایت استرانسیم تیتانات درمخلوط های آسیاکاری بود. نشانه های فاز پروسکایت استرانسیم تیتانات پس از گرمایش در دمای 600 درجه سانتیگراد به مدت یک ساعت برای مخلوط پنج ساعت آسیاکاری دیده شد درحالی که در مخلوط های بدون آسیاکاری، نشانه های مواد اولیه (دی اکسیدتیتانیم و کربنات استرانسیم) نیز در این دما وجود داشت. نشانه های فاز استرانسیم تیتانات در دمای گرمایش900 درجه سانتیگراد در نمونه های بدون آسیاکاری و نمونه های آسیاکاری مشاهده شد. نتایج آنالیزهای XRD وFT-IR نشان داد، امکان تهیه فاز پروسکایت استرانسیم تیتانات از کنسانتره سلستیت (سولفات استرانسیم) به روش مکانوشیمیایی در دماهای به مراتب کم تر وجود دارد. تصاویرSEM نشان دهنده ذرات بسیار ریز محصول استرانسیم تیتانات (SrTiO3) درنمونه های آسیاکاری بود.

پی بردن به وضعیت معیشتی جوامع باستانی بر اساس بقایای انسانی و حیوانی همواره مورد توجه باستان شناسان بوده است. میزان عنصر شیمیایی استرانسیوم در اسکلتهای انسانی جوامع باستانی، یکی از منابع مطالعه این جوامع است. میزان استرانسیوم در اسکلتهای باستانی اطلاعاتی درباره موقعیت اجتماعی ساکنان جوامع پیش از تاریخ در اختیار ما قرار می دهد. سالهای متمادی است که استخوانهای انسانی که از محوطه های باستانی به دست می آیند؛ جهت پی بردن به وضعیت معیشتی جوامع انسانی مورد مطالعه قرار گرفته اند. این مطالعات نه تنها به وسیله باستان شناسان بلکه به وسیله انسان شناسان و شیمیدانان نیز انجام گرفته است. اما در ایران مطالعات اینچنینی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش بر آنیم تا با استفاده از روش طیف سنج فلورسنسه اشعه مجهول XRF)) به بررسی میزان استرانسیوم در دندانهای اسکلتهای انسانی باستانی از محوطه ولیران دماوند بپردازیم و از این طریق اطلاعاتی درباره وضعیت معیشتی و نظام اجتماعی در بین ساکنان این محوطه به دست آوریم.

در این کار پژوهشی از روش تازه ای برای آشکارسازی عناصری که به مقدار بسیار کم در ترکیبها وجود دارند، استفاده شده است. برای این منظور، از اثر تقویت پرتو X و نمونه های استاندارد شرکت BAS (شرکت تولید کننده پودرهای استاندارد) استفاده شد. در نمونه مورد آزمایش مقدار بسیار کمی روبیدیوم وجود دارد که با اضافه کردن مقداری کربنات استرانسیوم شدت پرتو X گسیلی آن افزایش می یابد. این پدیده می تواند در تشخیص وجود ناچیز عناصر بسیار مهم باشد.

در دهه های اخیر تأثیر آلاینده های مختلف از جمله فلزات سنگین بر محیط های آبی افزایش یافته است. فلزات سمی به دلیل عدم تجزیۀ زیستی در بافت های آبزیان از قبیل ماهیان تجمع یافته و از طریق مصرف ماهی تهدیدی برای سلامتی انسان هستند. همچنین این آبزیان قادرند وضعیت سلامت محیط را نشان دهند. بنابراین هدف از انجام این مطالعه، تعیین غلظت عنصر استرانسیم در بافت های عضله، کبد، آبشش و کلیۀ ماهی کپور معمولی (Cypinus carpio) در سه بخش هامون پوزک، صابوری و هیرمند تالاب بین المللی هامون (در زمان پرآبی تالاب) به منظور بررسی وضعیت تالاب از نظر فلز استرانسیم و همچنین تعیین ریسک سلامت بافت عضلۀ ماهی برای انسان بود. نمونه ­های ماهی در زمان پرآبی تالاب هامون از سه بخش پوزک، صابوری و هیرمند نمونه برداری شد. پس از صید نمونه های ماهی، هضم اسیدی بافت ها انجام شد و غلظت عناصر توسط دستگاه جذب اتمی ICP-OES سنجش گردید. سپس غلظت فلز در بین بافت های ماهی و همچنین بین سه بخش تالاب مقایسه شد. همچنین ریسک سلامت بافت عضلۀ ماهی برای مصرف کننده بررسی گردید. میانگین غلظت فلز استرانسیم در بافت های عضله، کبد، کلیه و آبشش ماهی به ترتیب 16/66، 12/14، 30/05و 205/80 میکروگرم بر گرم وزن خشک به دست آمد. مقایسۀ غلظت فلز استرانسیم در بین بافت های مورد مطالعه، حاکی از بیشتر بودن غلظت این عنصر در بافت آبشش بود (0/05>P). نتایج مقایسۀ غلظت استرانسیم در بین سه بخش تالاب، همچنین حاکی از بالاتر بودن غلظت استرانسیم در بافت کلیه و آبشش هامون پوزک در مقایسه با سایر بخش های تالاب (هامون صابوری و هیرمند) بود. بیشترین میزان شاخص پتانسیل خطر (THQ) در کودکان و بالغین در هامون پوزک و صابوری به ترتیب 1700/0 و 0/038، 1980/0 و 0/043 و برای هیرمند نیز 0/0165 و 0/036 (کمتر از) به دست آمد. مقدار شاخص خطر (HI) نیز در بالغین (227 گرم) و کودکان (114 گرم) کمتر از 1 محاسبه شد. رودخانه­ های تأمین کنندۀ آب هامون پوزک، در مقایسه با دو بخش دیگر، مسیر طولانی­تری را در کشور افغانستان طی می­کنند، بنابراین افزایش غلظت عنصر می تواند ناشی از تأثیر محیطی بر غلظت این عنصر در آب و به دنبال آن در ماهی کپور باشد. بنابراین براساس نتایج می توان عنوان کرد که ماهی کپور معمولی C. carpio می تواند به عنوان شاخصی مناسب جهت برآورد وضعیت عنصر استرانسیم در تالاب هامون در شرایط پرآبی باشد. همچنین براساس محاسبۀ تهدید سلامت عضلۀ ماهی، غلظت استرانسیم در ماهی کپور معمولی برای مصرف کنندگان این ماهی در منطقۀ سیستان خطرآفرین نیست.

ترکیبات لانتانیوم کرومیت LaCrO3، لانتانیوم منگنیت LaMnO3 و اکسید لانتانیوم - LaFeO3  آهن با روش سل - ژل به صورت پودر سنتز و پس از تلخیص و تکلیس پودرها به صورت قرص در آمده و در دماهای مختلف کلوفه سازی شدند. سپس رسانایی الکتریکی آنها در دماهای مختلف اندازه گیری شد و تاثیر آلاینده استرونسیوم بر رسانایی الکتریکی مورد بررسی قرار گرفت. وجود درصد معینی از آلاینده موجب افزایش رسانایی الکتریکی می شود.

در این پژوهش، تهیه و خواص کامپوزیت های حاصل از سلولوز استات بوتیرات (CAB) و سلولوز استات پروپیونات (CAP) با مقادیر مختلف نانوذرات باریم استرانسیم تیتانات (BST) بررسی شده است. نانوذرات باریم استرانسیم تیتانات با فرمول Ba0.77Sr0.23TiO3 به روش سل- ژل تهیه و سپس درجه خلوص و اندازه ذرات آن با روش پراش پرتو X اندازه گیری شد. پس از ساخت کامپوزیت ها با 10 تا 50 درصد حجمی BST، نحوه توزیع نانوذرات در آنها با میکروسکوپ الکترون پویشی بررسی شده است. ثابت دی الکتریک نمونه های آزمون در بسامدهای 1 و 100 kHz در دمای محیط اندازه گیری شده است. نتایج نشان می دهد، روش استفاده شده منجر به تولید کامپوزیت های یکنواخت و متراکم می شود. با افزایش مقدار ذرات BST در کامپوزیت، ثابت دی الکتریک آنها زیاد می شود و روند آن از معادله تغییریافته Lichtenecker پیروی می کند. ثابت دی الکتریک کامپوزیت سلولوز استات پروپیونات با افزایش مقدار نانوذرات افزایش بیشتری را نشان می دهد. افزون بر این، با افزایش بسامد اندازه گیری، ثابت دی الکتریک کامپوزیت کاهش می یابد و مقدار کاهش در مقادیر بیشتر نانوذرات BST بیشتر است.