سابقه و هدف: عارضه ناخوشایند بیداری در طی بیهوشی بطور بالقوه به عنوان یک نگرانی مهم و قابل توجه در بیماران محسوب می شود به گونه ای که بیش از 50 درصد بیماران از آن نگرانند. این عارضه ممکن است در شرایط مختلف بیماران و چگونگی مصرف داروهای بیهوشی فرق بکند با توجه به محدودیت های خاص برای دریافت بعضی از داروها در سزارین این مطالعه با هدف تعیین میزان بیداری در خانمهای بارداری که جهت سزارین در طی سالهای 84-85 در بیمارستان آموزشی شهدای تجریش تحت بیهوشی عمومی قرار گرفتند انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه cross sectional 216 بیمار بالاتر از 18 سال و ریسک یک ASA که طی سالهای 84-85 در بیمارستان آموزشی شهدای تجریش جهت جراحی سزارین تحت بیهوشی عمومی به روش کلاسیک قرار گرفته و در طی و پس از عمل فاقد هر گونه مشکل سیستمیک خاص بودند وارد شدند. 24 ساعت پس ازعمل و در حالت بیداری کامل، این بیماران تحت مصاحبه با استفاده از فرم اطلاعات که حاوی ده سوال دموگرافیک و چهارده سوال اختصاصی مرتبط با نشانه های بیداری طی عمل جراحی و بیهوشی بود قرار گرفتند داده ها با استفاده از نرم افزار Spss و با بکارگیری آزمون آماری کای دو مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: هیچ یک از بیماران صدای گریه بچه را در طی بیهوشی عمومی نشنیدند. یکی از شایع ترین موارد مربوط به بیداری در طی بیهوشی عمومی مربوط به شنیدن گفتگوی کارکنان و صدای وسایل و دستگاه ها بوده است (حدود 3%) و بیشترین وضعیت مربوط به بیداری در حین بیهوشی مربوط به احساس عدم توانایی برای حرکت کردن حین بیهوشی بوده است (حدود 8%). خواب دیدن در حین بیهوشی سزارین حدود 2.3% بوده است.نتیجه گیری: در صورتی که هر یک از وضعیت های ایجادشده مرتبط با بیداری، به عنوان بیداری طبی بیهوشی قلمداد شود محدودیت خاص ناشی از عدم مصرف بعضی از داروهای مرتبط با بیهوشی عمومی در جراحی سزارین موجب شیوع نسبتا بالای بیداری طی بیهوشی می شود.

آمنزی یکی از اهداف اصلی بیهوشی عمومی است. از نظر سایکولوژیک وجود «آگاهی» زیر بیهوشی عمومی مطلوب نبوده و از بین بردن آن ضرورت دارد. به طور کلی 1 درصد بیماران آگاهی را تجربه می کنند، این آمار تا 10 درصد یا بیشتر در بیماران می رسد. از آنجا که در رفرانس های بیهوشی، میزان آگاهی در نورولپت آنستزی کاملا مشخص نشده است، بر آن شدیم تا این تحقیق را انجام دهیم. مواد و روش کار: این پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی آینده نگر دو سوکور بر روی 60 بیمار، 45-20 ساله، کاندید عمل جراحی ستون فقرات که کلاس ASA.I بودند و شب قبل mg 10دیازپام دریافت کرده و روز عمل با ml/kg 7سرم رینگر هیدراته شده بودند، انجام گرفت. در گروه نورولپت آنستزی برقراری بیهوشی با )تالامونال0/1  ml.kg    تیوپنتال mg/kg 5پانکرونیوم mg/kg  0.1و نگهداری با N2O)-  فنتانیل 30min /  50μg ) انجام می گیرد. در گروه شاهد اینداکشن با )فنتانیل μg/kg  1.5 تیوپنتال mg/kg 5 و پانکرونیوم mg/kg( 0.1 و نگهداری با )هالوتان 0.6% -N2O- فنتانیل 50  )  μg 30  minانجام می گیرد. فرم تحقیق یک بار در ریکاوری و یک بار روز بعد پر می شود. در طی بیهوشی موسیقی پخش می شود. با توجه به آزمون Z test، اختلاف نسبت آگاهی در دو روش، از لحاظ آماری معنی دار نبوده است. همچنین با توجه به آزمون آماری X2 بین نوع بیهوشی و تغییرات BP و HR رابطه معنی داری وجود نداشت. تمامی موارد آگاهی در سنین 45-35 سال مشاهده گردید. چون شنیدن صدا در بیماران NLA برای بیمار ناخوشایند نبوده و از طرفی، اختلاف نسبت آگاهی در دو گروه معنی دار نیست و نظر به این که نتایج حاصله، در حیطه آمار کلی قرار دارد، می توان نتیجه گرفت که NLA به راحتی می تواند به عنوان یک تکنیک با مزایای فراوان در بیماران Poor Risk و بیمارانی که نیاز به Wake up تست دارند، به کار برده شود.

زمینه و هدف: مانور سلیک به منظور جلوگیری از آسپراسیون محتویات معده حین القای بیهوشی به کار می رود. فشردن غضروف کریکویید در این مانور نسبتا دردناک بوده و ممکن است بیمار در سطحی از بیهوشی باشد که انجام این مانور موجب Awareness و Recall گردد. هدف از این مطالعه تعیین توزیع فراوانی Awareness و Recall بعد از اعمال مانور سلیک می باشد.روش بررسی: 100 بیمار کاندیدای اعمال جراحی ارتوپدی با کلاس ASA I , II انتخاب شدند. بعد از توضیح مانور و اخذ رضایت از بیماران به دنبال القای بیهوشی، مانور سلیک با فشار 4.5 کیلوگرم و به روش Single hand انجام شد. سپس علایم Awareness هنگام اعمال مانور و علایم Recall بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفت. با استفاده از نرم افزار SPSS، توزیع فراوانی Awareness و Recall و آزمون آماری Spearman correlation ارتباط بین شدت آنها مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: Awareness در 45 درصد و Recall در 16 درصد موارد دیده شد. توزیع فراوانی شدت Awareness بر اساس گرید یک، دو و سه به ترتیب 16 درصد، 6 درصد و 1 درصد گزارش شد. توزیع فراوانی شدت Recall بر اساس Mild ،Moderate و Severe به ترتیب صفر درصد، 15 و 1 درصد به دست آمد. بین شدت Awareness و شدت Recall ارتباط معنی داری به دست آمد (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به شیوع بالای Awareness و Recall متعاقب انجام مانور سلیک و عوارض ناشی از آن بهتر است در نحوه انجام این مانور به ویژه در زمان دقیق اعمال آن تجدید نظر نمود.

سابقه و هدف: عارضه ناخوشایند آگاهی و بیداری در طی بی هوشی عمومی به طور بالقوه به عنوان یک نگرانی مهم و قابل توجه در بیماران محسوب می شود؛ به گونه ای که بیش از 50 درصد بیماران نگران آن هستند. این عارضه ممکن است در شرایط مختلف بیماران و چگونگی مصرف داروهای بی هوشی فرق بکند. با توجه به محدودیت های خاص برای دریافت بعضی از داروها در سزارین این مطالعه با هدف تعیین میزان آگاهی در خانم های بارداری که جهت سزارین در طی سال 83 در بیمارستان های آموزشی علوم پزشکی مازندران تحت بی هوشی عمومی قرار گرفتند، انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه یک بررسی مقطعی است که در آن کلیه بیماران بالاتر از 18 سال و کلاس یک ASA که طی سال83 جهت جراحی سزارین تحت بی هوشی عمومی به روش معمول قرار گرفتند و در طی عمل جراحی و بعد از عمل فاقد هر گونه مشکل قلبی- عروقی و اعصاب مرکزی و تنفسی و شنوایی بودند، در مرحله 24 ساعت بعد از عمل (که کاملا در حالت بیداری بودند) با استفاده از برگه جمع آوری اطلاعات که حاوی ده سوال دموگرافیک و چهارده سوال اختصاصی مرتبط با نشانه های آگاهی، بیداری طی عمل جراحی و بی هوشی بود، مورد مصاحبه قرار گرفتند. نتایج با استفاده از جداول نشان داده شد و برای آنالیز آماری از آزمون کای دو استفاده شد.یافته ها: 138 نفر(64 درصد) از بیماران در مرحله قبل از بی هوشی دیازپام و یا میدازولام دریافت کردند. هیچ یک از بیماران صدای گریه بچه را در طی بی هوشی عمومی نشنیدند. یکی از شایع ترین وضعیت های مربوط به آگاهی در طی بی هوشی عمومی مربوط به شنیدن گفت و گوی کارکنان و صدای وسایل و دستگاه ها بوده است (سه درصد) (5 و 0.6)، فاصله اطمینان 95 درصد) و بیش ترین وضعیت مربوط به آگاهی در حین بی هوشی مربوط به احساس عدم توانایی برای حرکت کردن حین بی هوشی، 8 درصد بوده است (11.5 و 4.3)، فاصله اطمینان 95 درصد) خواب دیدن در حین بی هوشی سزارین حدود 2.3 درصد (4.27 و 0.33)، فاصله اطمینان 95 درصد) بوده است.استنتاج: آگاهی در این مطالعه به صورت خواب دیدن و عدم توانایی برای حرکت کردن حین بی هوشی بوده است. محدودیت مصرف بعضی از داروهای مرتبط با بی هوشی عمومی در جراحی سزارین موجب شیوع نسبتا بالای آن شده است. در واقع استفاده از علایم بالینی برای تعیین عمق بی هوشی کافی نیست و نیاز به استفاده از ابزارهای پایشی دقیق برای کنترل عمق بی هوشی وجود دارد.

سابقه و هدف: خداآگاهی خدا را حاضر و ناظر خود دیدن است و فرد خداآگاه، خودآگاه نیز است. هدف این پژوهش دستیابی به شناسایی مؤلفه های قرآنی خداآگاهی و خودآگاهی بوده است. روش کار: این پژوهش از نوع کیفی است و روش آن تحلیلی از نوع استنتاجی است. تحلیل اطلاعات به روش کدگذاری با بررسی متن یازده جلد از تفسیر المیزان از نظر مفاهیم خداآگاهی و خودآگاهی تا اشباع نظری صورت گرفت. در این پژوهش همۀ موارد اخلاقی رعایت شده است و مؤلفان مقاله تضاد منافعی گزارش نکرده اند. یافته ها: بر اساس نتایج به دست آمده، کدهای باز با 13 مفهوم و کدهای محوری شامل 10 مقوله و کدهای انتخابی شامل 7 مقوله است که عبارتند از: وابستگی انسان به خدا، تسلیم بودن انسان در برابر خدا، توجه به خود، بی توجهی به خود و نزدیک شدن به خداوند، بندگی خداوند و خداآگاهی-خودآگاهی. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه با توجه به سازه های به دست آمده با تأکید بر مفهوم خودآگاهی و وابستگی به خدا می تواند در بهبود مؤلفۀ خودآگاهی در مهارت زندگی استفاده شود.

مقدمه: با توجه به کاربرد بالای بیهوشی عمومی در ایران در مقایسه با سایر روش های بیهوشی در جراحی سزارین و انتخاب آن از طرف خود مادران باردار، هدف این مطالعه، مقایسه تاثیر دو روش بیهوشی با پروپوفول و ایزوفلوران بر میزان بروز آگاهی حین عمل (Awareness) و ضریب APGAR نوزادان در جراحی سزارین انتخابی بود.روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور، تعداد 90 خانم باردار 35-18 ساله کاندید سزارین غیر اورژانس با ASA کلاس 1 و 2 به صورت تصادفی وارد دو گروه مساوی شدند. القای بیهوشی در هر دو گروه یکسان و توسط پروپوفول و سوکسینیل کولین انجام شد و نگهداری بیهوشی در گروه 1 با 100 mg/kg/min پروپوفول و در گروه 2 با 1 MAC ایزوفلوران و با هدف حفظ BIS (Bispectral index score) در محدوده 45 تا 60 انجام شد. داده ها با کمک آزمون های آماری t و x2 آنالیز شد.یافته ها: اطلاعات پایه هر دو گروه بیماران، ضریب APGAR نوزادان و تغییرات همودینامیک مادران در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. 7 بیمار از 90 مورد، بعد از بیداری رویاهایی را به خاطر می آوردند (به ترتیب 8.9 در مقابل 6.7 درصد در گروه های پروپوفول و ایزوفلوران) که اختلاف معنی داری نداشت.نتیجه گیری: میزان بروز آگاهی حین عمل، ضریب APGAR نوزادان و متغیرهای همودینامیک در دو گروه تحت بیهوشی با ایزوفلوران و پروپوفول اختلاف معنی داری نداشت و با آمارهای منتشر شده از سایر مطالعات که در حدود 0.1 تا 7 درصد می باشد، همخوانی داشت. بنابراین انجام مطالعات بیشتر، برای مقایسه اثر این دو دارو در حجم نمونه بزرگتر توصیه می شود.