در این پژوهش ابتدا مخلوطی از نانوذره های هیدرید آلومینیم و آلانیت منیزیم با استفاده از مواد اولیه کلریدی و به روش آسیای مکانیکی شیمیایی تهیه گردید. سپس بدنه های صلب آلومینایی پس از اعمال لایه میانی هیدریدی، در چهار دمای 300، 350، 400، و 450 درجه سانتی گراد با استفاده از یک پرس داغ القایی متصل شدند. در حین اتصال، تجزیه نانوذره های هیدریدی در دمای اتصال، مخلوطی از نانوذره های آلومینیم و ترکیب بین فلزی آلومینیم منیزیم بدون لایه اکسید سطحی را به گونه درجا در لایه میانی فراهم آورد. در انتها، ساختار فصل مشترک و استحکام پیوند در اتصال نفوذی بدنه ها مورد بررسی قرار گرفت. مشاهده شد که اتصال بدنه ها با تشکیل مجموعه ای از اکسیدهای مختلط (اسپینل) همراه بود که استحکام پیوندی در حد 196 مگاپاسکال را ایجاد نمود.

تولید چدن های خاکستری با ویژگی های مکانیکی بهبودیافته به همراه هزینه پایین یکی از مهم ترین چالش های این دسته از مواد در اغلب کاربردهای فنی و مهندسی بشمار می رود. در این پژوهش، از براده های فولاد AISI 1045 بمنظور تقویت استحکام کششی چدن خاکستری هیپویوتکتیک استفاده شده است و فصل مشترک نفوذی ایجاد شده مورد مطالعه قرار گرفته است. با استفاده از فرآیند ریخته گری ماسه خشک، یک نمونه بدون استفاده از تقویت کننده و دو نمونه با استفاده از تقویت کننده تولید شد. نمونه های حاوی تقویت کننده فولادی هر کدام به صورت مجزا ریخته گری شدند و به ترتیب دارای 1.5 و 3 درصد حجمی از براده های فولاد هستند. مطالعات ریزساختاری به کمک میکروسکوپ های نوری و الکترونی روبشی صورت گرفت. بررسی های میکروسکوپی نشان می دهد که ناحیه ای کاملا مجزا در میان براده های فولاد و چدن خاکستری مشاهده می شود که بیانگر ایجاد فصل مشترک نفوذی می باشد. در فصل مشترک، نفوذ عناصر کربن و سیلیسیم از سمت چدن به سمت براده ها صورت می گیرد و این پدیده سبب تشکیل یک فصل مشترک متمایز از نواحی زمینه و تقویت کننده می گردد. بمنظور تعیین تاثیر استفاده از تقویت کننده بر روی ویژگی های مکانیکی، آزمایش های سختی سنجی و کشش انجام گردید. بر اساس آزمایش های انجام شده، ایجاد سازگاری بسیار خوب بین زمینه و تقویت کننده سبب افزایش سختی و استحکام کششی می شود.

در این پژوهش اتصال نفوذی سرامیک زیرکونیای پایدار شده با ایتریم اکسید به سوپرآلیاژ نایمونیک 105 با استفاده از لایه میانی چندتایی Ti/Nb/Ni انجام شد. اتصال با استفاده از روش جرقه پلاسمایی در اتمسفر خلاء و در دماها و زمان­های مختلف انجام گردید. به منظور بررسی ریزساختار در شرایط مختلف از میکروسکوپ نوری، SEM و FESEM مجهز به EDS استفاده شد. نتایج نشان­داد که ناحیه بحرانی اتصال، فصل مشترک Ti/3YSZ بوده و در تمامی شرایط اتصال در فصل مشترک­های Ti/Nb، Nb/Ni و Ni/NI 105 برقرار شده است. مشاهدات ریزساختاری نشان داد که در تمامی شرایط دمایی و زمانی اتصال، در فصل مشترک Ti/3YSZ دو ناحیه مجزا شامل Ti3O و (Zr, Ti)2O (به دلیل اختلاف در عمق نفوذ عناصر Ti، Zr و O) تشکیل گردیده و با افزایش دما و زمان اتصال ضخامت این نواحی افزایش یافته است. بررسی­های ریزساختاری مشخص نمود که اتصال در شرایط دمایoC 900 و زمان 30 دقیقه فاقد هرگونه ترک و ناپیوستگی بوده و در اثر نفوذ خوب اتم ها، لایه واکنش مناسبی تشکیل شد. نتایج ریزسختی­سنجی و آنالیزهای EDS ضعیف بودن لایه ­واکنشی Ti3O را نشان داد.

اتصال آلیاژ آلومینیوم 5083 و آلیاژ منیزیم 31 AZ به دو روش جوشکاری نفوذی و جوشکاری همزن اصطکاکی (FSW) انجام شد. برای نمونه FSW از سرعت چرخش rpm400 و سرعت حرکت خطی mm/min50 استفاده شد. دمای اندازه گیری شده در این نمونه تا بیشینه ° C435 در اطراف سمت پیشرونده ابزار افزایش یافت. چرخه دمایی نمونه FSW نشانگر یک ترازشدگی در دمای حدود ° C430 بود که در حدود 8 ثانیه ادامه دارد. وجود این ترازشدگی دمایی، مبین آن است که با عبور پین از روی هر دماسنج، دما در آن دماسنج، ثابت باقی می ماند. این موضوع می تواند مبین آن باشد که احتمالا یک واکنش یوتکتیک اتفاق افتاده و همین موضوع سبب ثابت ماندن دما درلحظه عبور پین از روی دماسنج شده است. جوشکاری نفوذی در بیشینه دمایی که در هنگام FSW تجربه می شود (° C435) و مدت زمان اتصال دهی 60 دقیقه انجام شد. جوش دارای یک شکل نامتعارف در مرکز جوش اتصال نفوذی بود که سختی متفاوتی نسبت به دو فلز پایه از خود نشان داد. ناحیه دارای شکل نامتعارف در جوش نفوذی و فصل مشترک Mg و Alدر جوش همزن اصطکاکی، هردو حاوی حجم زیادی از ترکیبات بین فلزی Al12Mg17 بوده و سختی کاملا بالاتری در مرکز جوش از خود نشان دادند. در تحقیق حاضر این نظریه مطرح شده که ذوب قانونمند و نفوذ در حالت جامد در فصل مشترک، باعث تشکیل ترکیب بین فلزی Al12Mg17 به ترتیب در مرکز جوش نفوذی و جوش همزن اصطکاکی شده است و همین امر باعث افزایش سختی در ناحیه جوش گشته است.

زمینه و هدف: سرطان پروستات سومین علت مرگ و شایع ترین علت سرطان در مردان مسن است. با توجه به توانایی تشخیصی پایین روش های غربالگری در تشخیص و لوکالیزه کردن تومور، روش های تصویربرداری از جمله diffusion Weighted Imaging (MRI) و Magnetic Resonance Imaging (DWI) در سال های اخیر مورد توجه و استقبال قرار گرفته است. در این تحقیق، ارزش استفاده از DWI برای تشخیص سرطان های پروستات بررسی گردید.روش بررسی: این مطالعه در سال 1390 در بخش رادیولوژی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) در قالب مطالعه مقطعی انجام شد. نمونه مورد پژوهش بیماران مشکوک به سرطان پروستات بر اساس افزایش Prostate-Specific Antigen (PSA) سرم یا معاینه غیرطبیعی رکتال بودند که برای انجام بیوپسی پروستات ارجاع شدند. نتایج به دست آمده در تصویربرداری DWI با نتایج بیوپسی بیماران مقایسه شد.یافته ها: تعداد 85 بیمار وارد مطالعه شدند. حساسیت DWI در تصاویر MRI برای تشخیص سرطان پروستات 100%، ویژگی 97.1%، ارزش اخباری مثبت 89.5% و ارزش اخباری منفی 100% بود. این یافته ها نشان داد چنان چه DWI سرطان پروستات را منفی گزارش نماید با اطمینان بسیار بالایی می توان به نتیجه آن اعتماد کرد، ولی در صورت مثبت بودن گزارش، اگرچه اطمینان 100% نیست اما میزان آن باز هم بالا بوده و بیش از 90% می باشد.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهند که استفاده از DWI در تصاویر MRI دقت بالایی در تشخیص افراد غیرمبتلا و هم چنین دقت قابل قبولی در تشخیص بیماران مبتلا به سرطان پروستات در مقایسه با سایر روش ها دارد.

زمینه و هدف: مولتیپل اسکلروزیس بیماری مزمنی است که اغلب در بالغین جوان آغاز شده و از نظر پاتولوژی به صورت مناطق متعدد التهابی در ماده سفید دستگاه عصبی مرکزی، از بین رفتن میلین و ایجاد اسکار گلیال مشخص میشود. تصویر برداری به روش تشدید مغناطیسی (MRI) ارزشمند ترین اقدام تشخیصی پارا کلینیکی است. تکنیک جدیدی از این روش تصویر برداری بر پایه انتشار مولکولی ابداع شده است (DW- MRI) که اغلب ضایعات حاد و فعال را مشخص می سازد. با تشخیص و درمان زود رس بیماری، کاهش سرعت پیشرفت بیماری و جلوگیری از ایجاد ضایعات ماندگار امکان پذیر می باشد. هدف از این مطا لعه مقایسه نتایج حاصل از MRI متداول (Conventional) و DW-MRI در بررسی پلاک های مغزی بیماران دچار مولتیپل اسکلروزیس است.روش بررسی: در طی یک مطالعه توصیفی- تحلیلی آینده نگر، 30 بیمار با تشخیص مولتیپل اسکلروزیس قطعی از نظر بالینی و 30 فرد سالم (به عنوان گروه شاهد) در طی مدت 12 ماه بررسی شدند. هر دو گروه تحت بررسی با MRI متداول و DW-MRI قرار گرفتند. تعداد کل، شکل، محل و اندازه پلاک های داخل مغزی مولتیپل اسکلروزیس در دو روش تصویر برداری مقایسه گردید. حساسیت و ویژگی هر دو روش تصویر برداری در کشف ضایعات داخل مغزی مولتیپل اسکلروزیس تعیین گردید.یافته ها: 30 بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس، با میانگین سنی 32.76±8.79 سال و 30 فرد سالم با میانگین سنی 32.75±9.23 سال بررسی شدند. تعداد پلاک های مغزی در روش متداول به طور معنی داری بیشتر از روش DW-MRI بود(P<0.05) . در روش MRI متداول، تعداد پلاکهای بیضی شکل بیشتر بوده و پلاک های بیشتری در مناطق د ور بطنی، مرکز نیمه بیضی (Centrum semiovale) و کورپوس کالوزوم توسط MRI متد اول دیده شد. حداقل اندازه پلاک در روش MRI متداول کمتر از DW-MRI بود. حساسیت هر دو روش 100%  بود. ویژگی روش متد اول و روش DW-MRI به ترتیب 86.6% و 96.6% بود.نتیجه گیری: در این مطالعه حساسیت هر دو روش تصویر برداری در کشف ضایعات داخل مغزی مولتیپل اسکلروزیس یکسان بود ولی ویژگی DW-MRI در کشف این ضایعات بیشتر از MRI متداول بود. در بعضی موارد، DW-MRI ضایعاتی را آشکار می سازد که در MRI متداول دیده نمی شود.

در این پژوهش تاثیر دما بر ریزساختار و لایه واکنشی در فصل مشترک لایه میانی Ti و فلز پایه مربوط به اتصال نفوذی آلیاژ زیرکونیوم 702 به فولاد کم آلیاژ A516 بررسی شد. اتصال با استفاده از تکنیک اتصال نفوذی پلاسمای جرقه زن در دماهای 900، 950 و 1000 درجه سانتی گراد و مدت زمان 30 دقیقه انجام گردید. به منظور بررسی ریزساختار فصل مشترک اتصال از میکروسکوپ نوری و الکترونی روبشی گسیل میدانی (FESEM) مجهز به آنالیز EDS استفاده شد. بررسی های میکروسکوپی نشان داد که در همه دماها با وجود نفوذ متقابل اتم ها و تشکیل لایه واکنشی مناسب بین لایه میانی تیتانیوم و فلزپایه زیرکونیوم، هیچ گونه فاز بین فلزی، ترک، حفره و ناپیوستگی در فصل مشترک آن ها تشکیل نگردیده است. در فصل مشترک اتصال سه فاز محلول جامد (a+b)(Zr, Ti) وb(Ti, Zr) وa(Ti, Zr) شناسایی شدند. مشخص گردید که با افزایش دمای اتصال، فازها و ترکیبات جدید در فصل مشترک تشکیل نگردیده ولی ضخامت لایه واکنشی افزایش یافته است. اندازه گیری ضخامت لایه واکنشی نشان داد که بیشترین میزان نفوذ معادل 84 میکرون در دمای oC1000 و کمترین میزان نفوذ معادل 64 میکرون در دمای oC900 صورت گرفته است.