ایجاد محدوده مرجع اختصاصی نژاد، ابزار مهمی جهت پایش سلامتی در نژادهای مختلف گوسفند محسوب می شود. هدف از مطالعه حاضر ایجاد محدوده مرجع فراسنجه های بیوشیمیایی منتخب سرم برای گوسفندان بالغ به ظاهر سالم نژاد سنگسری با روشReference Value Advisor (RVA) و مقایسه فراسنجه های تحت مطالعه در بین دو جنس نر و ماده این نژاد بود. نمونه خون 60 رأس گوسفند سالم و بالغ (رنج سنی 2 تا 4 سال) سنگسری از هر دو جنس (26 میش و 34 قوچ) از مرکز اصلاح نژاد گوسفند سنگسری در دامغان برای تعیین محدوده مرجع مورد استفاده قرار گرفتند. مهمترین فراسنجه های بیوشیمیایی سرم توسط دستگاه اتوآنالایزر (Mindray, BS-120) اندازه گیری شدند. محدوده مرجع فراسنجه های اندازه گیری شده با روش RVA مطابق با دستورالعمل انجمن کلینیکال پاتولوزی دامپزشکی آمریکا، تعیین شد. محدوده مرجع داده ها باتوجه به حجم نمونه با روش Robust Box-cox transformation، گزارش شدند و سطح اطمینان 90% به وسیله روش بوت استرپینگ غیرپارامتری تعیین گردید. محدوده مرجع تعیین شده برای فراسنجه های بیوشیمیایی سرم بدین شرح بودند: آسپاراتات آمینو ترانسفراز 40/338-86/10 واحد/ لیتر، آلکالین فسفاتاز 84/564-24/49 واحد/ لیتر، گاما گلوتامیل ترانسفراز 23/62-14/24 واحد/ لیتر، ازت اوره خون 43/26-91/6 میلی گرم/ دسی لیتر، آلبومین 63/3-92/0 گرم/ دسی لیتر و پروتئین تام 95/13-19/5 گرم/ دسی لیتر. از میان فراسنجه های مذکور تنها میزان پروتئین تام در نرها به صورت معنی داری بیشتر از ماده ها بود. با مشخص نمودن محدوده مرجع می توانیم اطلاعات پایه ای را جهت تفسیر نتایج بیوشیمایی در گوسفند سنگسری ایجاد و به بهینه سازی مدیریت این گونه نیز کمک نماییم.

زمینه و هدف: در هیپوکامپ اصلی علاوه بر نورون های هرمی، آستروسیت ها نیز نقش بسیار مهمی را در تبادلات یونی، رهایی نوروترانسمیترها و حتی حافظه ایفا می کنند. حافظه و یادگیری مفاهیم بسیار نزدیکی هستند. در واقع آموزش نیازمند برخی امکانات برای ذخیره اطلاعات و مکانیسم های نگهداری اطلاعات شبیه به حافظه است. هدف ما از این مطالعه تعیین تاثیر آموزش فضایی روی تعداد آستروسیت های هیپوکامپ موش صحرایی بود.روش بررسی: در این مطالعه تجربی با استفاده از روش ماز آبی موریس (MWM) و روش حافظه مرجع 10 ،(Reference memory) سر موش صحرایی آزمایشگاهی نر از نژاد wistar به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. پس از انجام آزمایشات آموزشی مغز موش های صحرایی خارج و برای انجام مراحل آمادش بافتی، از مغزها برش های سریال تهیه و با رنگ آمیزی اختصاصی PTAH رنگ آمیزی شدند. داده های به دست آمده مورد ارزیابی آماری قرار گرفتند.یافته ها: نتایج ما نشان داد که تفاوت آماری معنی داری بین تعداد آستروسیت های نواحی CA1 ، CA2 و CA3 در گروه حافظه مرجع با گروه کنترل وجود دارد. در واقع تعداد آستروسیت ها در هر سه ناحیه در گروه Ref.m. با میانگین و انحراف معیار 21/25±57/118، 59/23±91/58 و 116.6±31.14 نسبت به گروه کنترل با میانگین و انحراف معیار 29/17±49، 21/25±8/48 و 22/11±95/41 به ترتیب در نواحی CA1، CA2 و CA3 افزایش داشت.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که آموزش حافظه مرجع می تواند موجب افزایش تعداد آستروسیت ها در نواحی مختلف هیپوکامپ گردد.   

فرسایش و آبشستگی از مهمترین مسائل نگران کننده در ارتباط با کناره های رودخانه و سواحل می باشد. استفاده از آبشکن ها، از جمله روش های نوین کنترل و کاهش فرسایش می باشد. آبشکن ها به اشکال مختلفی نظیر آبشکن ساده، L شکل و T شکل هستند. در این پژوهش آزمایشگاهی، تأثیر هندسه مختلف آبشکن های بالادست و پایین دست بر آبشستگی آبشکن T شکل میانی برای سری آبشکن های ترکیبی مطالعه شده است و بهترین ترکیب جهت افزایش کارایی آبشکن ها مشخص شده است. آزمایش ها در شرایط آستانه حرکت بستر متحرک، مورد تحلیل و بررسی قرار گرفته است. نتایج حاکی از آن است که متوسط عمق آبشستگی اطراف آبشکن T شکل میانی، حدود 0. 8 برابر عمق جریان است. بهترین عملکرد آبشکن T شکل میانی زمان رخ می دهد که آبشکن بالادست L شکل و آبشکن پایین دست T شکل باشد (L T T). در واقع کمترین حجم و متوسط عمق آبشستگی با توجه به همه موقعیت ها نیز مربوط به همین ترکیب است. حجم فرسایش با استفاده از نرم افزار Surfer محاسبه شده است. متوسط حجم آبشستگی این ترکیب، 0. 063 مترمکعب و متوسط عمق آبشستگی در حدود 1. 21 برابر عمق جریان می باشد. در محل آبشکن اول تمام حجم فرسایش یافته در سمت موافق آبشکن ها است که با عبور از محدوده آبشکن ها، فرسایش به سمت مخالف هدایت می شود. آبشکن های ترکیبی پیشنهادی (L T T) پتانسیل بالایی جهت استفاده در رودخانه ها به منظور کاهش فرسایش بستر و دیواره ها را دارا می باشد.

استفاده از آب شکن در ساماندهی رودخانه ها و کنترل فرسایش کناری رودخانه یکی از روش های متداول می باشد. در این مقاله پیشنهاد شده است که برای حفظ پایداری اولین آب شکن در یک سری آب شکن (4 عدد) از یک آب شکن فرعی (محافظ) که به صورت عمود بر جریان در بالادست اولین آب شکن قرار می گیرد استفاده شود. بر اساس انجام آزمایش ها در فلوم آزمایشگاهی، از لحاظ هیدرولیکی پارامترهای بی بعد، L/L’ (نسبت طول آب شکن محافظ به طول اولین آب شکن)؛ X/L (نسبت فاصله آب شکن محافظ به طول اولین آب شکن) و شرایط هیدرولیکی جریان با H/L (نسبت عمق جریان بالادست به طول اولین آب شکن) و H/d50 (نسبت عمق جریان به قطر متوسط مصالح بستر) و Fr عدد فرود مورد مطالعه قرار گرفت. تحلیل آماری نتایج آزمایشگاهی، مدلی را برای پیش بینی آب شستگی نسبی در دماغه آب شکن اصلی و آب شکن محافظ ارائه می دهد.

آبشکن ها سازه های عرضی هستند که از دیواره طبیعی رودخانه با طول مناسب و با زاویه مناسبی نسبت به راستای اصلی جریان ساخته میشوند. احداث این سازه ها سبب انحراف جریان از کناره ها و نواحی بحرانی شده و جریان را به سمت محور مرکزی رودخانه هدایت می نمایند. آبشکن های چوگانی به دلیل شکل خاص دماغه، می توانند سازه مناسبی در عملیات حفاظت از سواحل و ساماندهی رودخانه ها باشند. تاکنون تحقیقات بسیاری در مورد زاویه آبشکن ها بر الگوی آبشستگی انجام شده است ولی در مورد زاویه آبشکن چوگانی بر الگوی آبشستگی تحقیقاتی صورت نگرفته است. در این تحقیق به بررسی آزمایشگاهی زاویه آبشکن چوگانی بر آبشستگی و توپو گرافی بستر و مقایسه آن با آبشکن L شکل پرداخته شده است. آزمایش ها بر روی سری آبشکن های چوگانی و L شکل با سه زاویه 30، 60 و 90 درجه (نسبت به ساحل پایین دست کانال) درون فلومی با طول 5/10 متر، عرض و ارتفاع 5/0 متر در شرایط آب زلال انجام شد. نتایج آزمایش ها نشان می دهد پارامتر های حفره آبشستگی، طول و ضخامت پشته رسوبی با افزایش زاویه در آبشکن-های چوگانی کمتر از L شکل می باشد. حداکثر عمق آبشستگی، میانگین مساحت و حجم آبشستگی با افزایش زاویه از 30 به 90 درجه به ترتیب در آبشکن های L شکل4/41، 41 و 5/75 درصد و در آبشکن های چوگانی8/33، 39 و 73 درصد افزایش می یابد. همچنین در پایین دست آبشکن چوگانی در دیواره کانال آبشستگی صورت نگرفته که در تخریب آبشکن و حفاظت فرسایش دیواره رودخانه نسبت به آبشکن L شکل بهتر عمل می کند.

عصب مدین از شایع ترین اعصابی است که در قسمت های مختلف اندام فوقانی تحت فشار قرار می گیرد. یکی از محل هایی که این عصب تحت فشار قرار می گیرد ناحیه سوپراکوندیلار است که گاهی دارای یک لیگامان یا خار یا هر دوی آن ها می باشد که از موارد نادر سندرم فشاری عصب مدین محسوب می گردد. خار Struther می تواند عصب اولنار و شریان براکیال را نیز تحت فشار قرار دهد و برای بیمار ایجاد علایم نماید. این بیماران ممکن است علایم گرفتاری عصب مدین، اولنار یا شریان براکیال را داشته باشند یا بدون علامت باشند و در رادیوگرافی به طور اتفاقی تشخیص داده شوند. در اغلب موارد این بیماران با علایم سندرم فشاری عصب مدین مراجعه می کنند و از خواب رفتگی و درد مبهم در اندام فوقانی شکایت دارند. در بعضی از موارد نیز درد تا ناحیه شانه و حتی گردن و در قسمت پایین تا انگشتان ادامه می یابد و ممکن است با رادیکولوپاتی یا سندرم های فشاری دیگر اشتباه شود. بیماری که در این مقاله معرفی می شود آقای 25 ساله ای بود که با علایم درد و خواب رفتگی اندام فوقانی راست مراجعه کرده بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.